Σουφλέ ζαμπόν-τυρί

• 10-12 φέτες ψωμί του τοστ
• 100γρ τριμμένο κασέρι
• 100γρ τριμμένο εμμεντάλ
• 100γρ τριμμένο γκούντα
• 150γρ ψιλοκομμένο ζαμπόν
• 2 κουτ. σούπας φρέσκο βούτυρο
• 1 φλιτζ. τσάγιου κρέμα γάλακτος
• 1 νεροπότηρο πλήρες γάλα
• 2 αυγά
• 3 κουτ. σούπας ψιλοκομμένη παρμεζάνα για το πασπάλισμα.
• αλάτι, πιπέρι
• και λίγο έξτρα βούτυρο για το πυρέξ.

Απλώνουμε το βούτυρο σε ένα μεσαίου μεγέθους πυρέξ. Τοποθετούμε  επάνω με σειρά τις φέτες του ψωμιού. Επάνω τους, βάζουμε τις φέτες το ζαμπόν και τις σκεπάζουμε  με τις φέτες από τυρί γκούντα. Απλώνουμε πάλι ψωμί του τοστ κι επάνω σκεπάζουμε με τις φέτες γκούντα. Τελευταία, χρησιμοποιοώ 8-9 φέτες γκούντα για την πρώτη στρώση και στην δεύτερη στρώση απλώνω ένα πακέτο (200 γρ) mix 4 τυριών που βρίσκω σε πακέτο ή σακουλάκι στο market γιατί η ποικιλία των τυριών το κάνει πιο νόστιμο.(προαιρετικά)

Κτυπάμε σε ένα μπολ τα αυγά με το γάλα, λίγο αλάτι, λίγο πιπέρι.  Με μια κουτάλα το ρίχνουμε κοντά κοντά πάνω στα τυριά. Κουνώ το πυρέξ να πάει παντούΑφήνουμε λίγη ώρα να τραβήξουν τα υγρά.. Πασπαλίζω την επιφάνεια με το κεφαλοτύρι.

Ψήνουμε το σουφλέ σε προθερμασμένο φούρνο για 45΄στους 180 βαθμούς. Σερβίρεται ζεστό.

H εσωτερική φλυαρία

 


Όταν κάποιος στρέψει για λίγο την προσοχή του προς τα μέσα και παρατηρήσει τι συμβαίνει στον εσωτερικό του κόσμο, τότε θα αντιληφθεί ότι ο Παρατηρούμενος είναι ένα πολύ δραστήριο άτομο-πλήθος:

-Συνεχώς η προσοχή του τρέχει από το ένα γεγονός στο άλλο.
-Αλλάζει συνεχώς διάθεση.
-Αλλάζει συνεχώς θέμα συζήτησης.
-Κρίνει συνεχώς τα πάντα.
-Γνωρίζει τα πάντα και έχει άποψη για όλα.
-Έχει έτοιμα συμπεράσματα για κάθε συμβάν.
-Έχει την τάση να υπερβάλλει «κάνοντας την τρίχα, τριχιά» όπως λέει η παροιμία.
-Ποτέ δεν βλέπει την δική του καμπούρα και δικαιολογεί αμέσως το όποιο λάθος κάνουμε, ενώ κατακεραυνώνει τα λάθη των άλλων.
-Έχει πάντα δίκιο.

Αυτός ο εσωτερικός άνθρωπος-πλήθος είναι λαλίστατος. Δεν σταματάει στιγμή να μιλάει, να βγάζει συμπεράσματα, να καταδικάζει ή να δικαιολογεί, να κρίνει ή να επικρίνει.
Όμως αυτή η εσωτερική φλυαρία, είναι η γενεσιουργός αιτία των βασάνων μας.

Μία σκέψη γεννάει ένα συναίσθημα.
Το συναίσθημα γεννάει μία πράξη.
Η πράξη γεννάει μία αντίδραση και ο στόχος της αντίδρασης είμαστε βέβαια εμείς.
Τότε ο Παρατηρούμενος αρχίζει να φωνάζει.
Ζητάει το δίκιο του.
Στήνει ένα αυτοσχέδιο λαϊκό δικαστήριο με τον εαυτό του σαν πρόεδρο.
Αγορεύει και κατακεραυνώνει εκείνον που τόλμησε να αντιδράσει στην πράξη που έκανε ή στον λόγο που είπε.

Βγάζει την καταδικαστική απόφασή του και αυτοδικαιώνεται.
Έπειτα συνεχίζει να κάνει τα ίδια και τα ίδια χωρίς να μπορεί να δει έστω και για λίγο την πραγματικότητά του. Όπως λέγεται «το εγώ εξαπατά, αυτοεξαπατώμενο».
Εκείνο που πρέπει να κάνει όποιος θέλει να πραγματοποιήσει στον εαυτό του μία συνειδητή αλλαγή είναι να αρχίσει να σταματάει αυτήν την μηχανική δράση. Πρέπει να αρχίσει να παρατηρεί το σημείο από το οποίο προέρχεται αυτή η εσωτερική φλυαρία. Για να το καταφέρει αυτό πρέπει να ακολουθήσει τα παρακάτω βήματα:

Πρώτον να αποφασίσει ότι πρέπει να δουλέψει αδιάκοπα πάνω τον εσωτερικό άνθρωπο-φλυαρία με σκοπό να τον κάνει κάποτε να σιωπήσει.
Δεύτερον να αρχίσει να συγκρατεί την γλώσσα του. Πρέπει ηθελημένα να μην μιλάει, παρά μόνον όταν κρίνει ότι είναι απαραίτητο.
Τρίτον να προσπαθεί να πει ότι χρειάζεται χωρίς περιττολογίες.
Τέταρτον να παρατηρεί εντατικά τι συμβαίνει μέσα του όταν μένει εξωτερικά σιωπηλός.
Τότε μπορεί να διαπιστώσει κανείς ότι μέσα στο κεφάλι του ξεπετάγονται σκέψεις χωρίς αυτός να έχει την διάθεση να μιλήσει ή να σκεφτεί. Η εξάσκηση της εξωτερικής σιωπής τον βοηθάει σε αυτό, αφού για λίγο δεν υπάρχει αιτία για σκέψη ή ομιλία.

Κάποιος μέσα του εξανίσταται και θέλει να φωνάξει. Διαμαρτύρεται και πιέζει το συναίσθημα. Θέλει να πει τα δικά του. Μέσα στο κεφάλι μας πετάγονται κάτι τέτοιες στιγμές οι πιο τρελές σκέψεις, ασύνδετες μεταξύ τους και ασύνδετες με το περιβάλλον.
Ο Παρατηρούμενος (δηλαδή το πολλαπλό Εγώ) πνίγεται και θέλει να δράσει όπως παλιά.
Το να ασκούμε την εξωτερική σιωπή, έχει σαν στόχο κάποτε να αρχίσουμε να επιτυγχάνουμε την εσωτερική σιωπή. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο νους σταματάει να λειτουργεί. Όσο θα έχουμε έναν μηχανικό νου, αυτός θα σκέφτεται και θα φαντάζεται συνεχώς. Η εσωτερική σιωπή που προσπαθούμε να επιτύχουμε σε πρώτη φάση είναι η σιωπή του Παρατηρητή.

Δηλαδή πρέπει να επιτύχουμε ο Παρατηρητής να αντιληφθεί την ύπαρξή του και να αρχίσει να σταματάει να ταυτίζεται με την εσωτερική φλυαρία του Παρατηρούμενου Πολλαπλού Εγώ.
Ακούμε ή βλέπουμε κάτι αλλά σταματάμε να το επεξεργαζόμαστε με την εσωτερική γλώσσα μας. Δεν κρίνουμε το γεγονός, δεν το καταδικάζουμε, αλλά το παρατηρούμε με σκοπό να κατανοήσουμε το τι συμβαίνει.

Το να μην μιλάμε εξωτερικά είναι εύκολο. Το δύσκολο είναι να συνεχίσουμε τα επόμενα βήματα που δώσαμε παραπάνω.
Πολλοί άνθρωποι σωπαίνουν εξωτερικά, όμως με την εσωτερική τους γλώσσα γδέρνουν ζωντανό τον πλησίον. Κρίνουν ακατάπαυστα το κάθε τι.
Αν παρατηρήσουμε την εσωτερική μας φλυαρία θα δούμε ότι είναι φτιαγμένη από αλήθειες μισές. Ή γεγονότα που σχετίζονται μεταξύ τους με τρόπο αυθαίρετο. Ο νους μπορεί να φτιάξει έναν ψύλλο από ένα άλογο, για τον απλούστατο λόγο ότι το άλογο μπορεί να έχει ψύλλους. Και ξέρουμε όλοι ότι «μισή αλήθεια είναι ολόκληρο ψέμα».

Η εξωτερική φλυαρία μας είναι υπεύθυνη για την συναισθηματική δυστυχία μας. Διαστρεβλώνει τα πάντα και έτσι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε την συνυπευθυνότητά μας σε ένα δυσάρεστο για εμάς γεγονός.

Μοιάζουμε πολύ με τον Νάρκισσο της μυθολογίας. Είμαστε ερωτευμένοι με τον εαυτό μας και τον κοιτάζουμε μέσα από τον διαστρεβλωτικό καθρέπτη του Εγώ και της εσωτερικής φλυαρίας. Αγαπάμε στο έπακρο το Εγώ μας και όποιος δεν μας προσκυνά γίνεται θανάσιμος εχθρός μας.

Πρέπει να φρενάρουμε την εσωτερική φλυαρία. Είναι αναγκαίο για να μπορέσουμε να επιτύχουμε την ανάπτυξη της ψυχής μας, του Είναι μας. Όμως όσο είμαστε αποκλεισμένοι στην αυτοσυ¬μπά¬θειά μας, οποιαδήποτε ψυχική ανάπτυξή του γίνεται αδύνατη.

Στην προσπάθειά μας αυτή πρέπει να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις και ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να έχει την δική του. Χρειάζεται να μάθουμε να βλέπουμε την ξένη άποψη και να αρχίσουμε να μπαίνουμε στην θέση των άλλων.

Ο Χριστός έχει πει κάποια συγκεκριμένα πράγματα για το θέμα αυτό:
-Μην κρίνετε ίνα μην κριθείτε.
-Με το μέτρο που κρίνετε θα σας κρίνουν.
-Μην κάνετε εκείνο που δεν θέλετε να σας κάνουν.
-Αγαπάτε τον Θεό πάνω από όλα και τους άλλους σαν τον εαυτό σας.

Για να επιτευχθούν αυτές οι εντολές απαραίτητη προϋπόθεση είναι το σπάσιμο της εσωτερικής φλυαρίας. Διαφορετικά όσο συνεχίζουμε να κακολογούμε και να κακομεταχειριζόμαστε τους συνανθρώπους μας με την εσωτερική μας γλώσσα, θα είμαστε πολύ μακριά από κάθε μορφή εσωτερικής γαλήνης.

 http://aatosmihalis.wordpress.com

O Παρατηρητής μέσα μας

 

Σε αυτού του είδους την εσωτερική δουλειά, την οποία προσπαθούμε να περιγράψουμε, υπάρχει ένα δύσκολο σημείο το οποίο πρέπει να ξεπεραστεί.

Συνήθως έχουμε έναν συγκεκριμένο τρόπο για να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο: μέσω των αισθήσεων βγαίνουμε στον «έξω κόσμο». Αυτό είναι κάτι πολύ εύκολο, κάτι που συμβαίνει μηχανικά, αυτόματα. Εμείς πρέπει να αντιστρέψουμε την διαδικασία. Πρέπει να παραμείνουμε «πίσω» από τις αισθήσεις. Πρέπει να καταλάβουμε ότι άλλος είναι αυτός που παρατηρεί τον έξω κόσμο (ο νους μέσω των αισθήσεων) και άλλος είναι εκείνος ο οποίος έχει θέληση και επομένως δυνατότητα κίνησης.

Ο νους εξηγεί και προτείνει, αλλά την τελική απόφαση την βγάζουμε εμείς. Έτσι πρέπει να καταλάβουμε την διαφορά ανάμεσα στον Παρατηρητή (σε εκείνον που παρατηρεί, δηλαδή εμείς) και στον Παρατηρούμενο (σε εκείνον που παρατηρείται δηλαδή τον εξωτερικό κόσμο και το Εγώ μας, τον Νου μας).

Για παράδειγμα ο νους αντιλαμβάνεται ένα ωραίο γλυκό. Ενεργοποιεί τότε μία διαδικασία λαιμαργίας και την επιθυμία να το φάμε. Όμως η τελική κίνηση εξαρτάται από εμάς. Εμείς τότε αποφασίζουμε αν θα φάμε ή όχι το γλυκό και για ποιον λόγο.

Εάν αφεθούμε να μας πείσει ο νους με τις ωραίες εικόνες και τις αναμνήσεις που προβάλλει, τότε θα δράσουμε σαν λαιμαργία και το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Το ίδιο θα συμβαίνει και με οποιοδήποτε άλλο περιστατικό στην ζωή μας. Επειδή δεν χωριζόμαστε (βασικά γιατί δεν μας ενδιαφέρει) σε Παρατηρητή και Παρατηρούμενο, όλες οι δράσεις μας είναι μηχανικές. Αυτό προξενεί προβλήματα και βάσανα κάθε είδους.

Αντίθετα αν υπάρξει αυτός ο διαχωρισμός τότε θα αρχίσουμε να παίρνουμε την ζωή μας στα χέρια μας. Ο διαχωρισμός επιτρέπει να βλέπουμε ψυχραιμότερα όλα τα προβλήματα και τις υποθέσεις μας.
Έχετε παρατηρήσει ότι μπορείτε να δώσετε με άνεση μία συμβουλή σε κάποιον, αλλά εσείς ο ίδιος δεν μπορείτε να τηρήσετε την συμβουλή σας σε μία ίδια περίπτωση;

Αυτό οφείλεται στο ότι «βρισκόσαστε σε απόσταση» από το γεγονός που απασχολεί τον γνωστό σας. Έτσι το παρατηρείτε ευκολότερα και μπορείτε να δώσετε την λύση. Όταν όμως το πρόβλημα είναι δικό σας, τότε «δεν βρισκόσαστε σε απόσταση». «Βρισκόσαστε μέσα» στο πρόβλημα. Αυτό σας εμποδίζει να δείτε λεπτομέρειες. Όλο το θέμα μοιάζει με το να καθόσαστε σε μία καρέκλα και να προσπαθείτε να την σηκώσετε.

Αυτός ο διαχωρισμός έχει κάποιες δυσκολίες. Υπάρχουν τρία βασικά ελαττώματα που εμποδίζουν την εφαρμογή του. Πρόκειται για τα:

Μυθομανία (παραλήρημα Μεγαλείου, να νομίζεις ότι είσαι ένας Θεός).

Εγωλατρία (πίστη σε ένα Διαρκές Εγώ, λατρεία οποιουδήποτε είδους Άλτερ Έγκο).

Παράνοια (Σοφιστεία, Αυτάρκεια, αλαζονεία, το να πιστεύει κανείς τον εαυτό του αλάθητο, 

μυστικιστική υπερηφάνεια, άτομο που δεν ξέρει να βλέπει την άποψη του άλλου).

Αυτά τα τρία ελαττώματα μας κάνουν να πιστεύουμε ότι είμαστε πάντοτε «ένα άτομο». Εμποδίζουν την παρατήρηση του εσωτερικού γεγονότος ότι από ψυχολογικής άποψης αλλάζουμε συνεχώς. Έτσι είμαστε πεπεισμένοι ότι οι διάφορες σκέψεις και τα συναισθήματα, που συνεχώς εμφανίζονται και εξαφανίζονται μέσα μας, είναι πράγματα που υπάρχουν φυσιολογικά και προέρχονται από εμάς αφού εμείς τα δημιουργήσαμε.

Όμως η Διδασκαλία των Πολλών Εγώ διδάσκει ότι κάποιος έχει την δυνατότητα, με εργαλείο την παρατήρηση, να διαπιστώσει ότι όλα αυτά είναι σκέψεις και επιθυμίες που αντιστοιχούν σε διαφορετικά Εγώ:

-Εμφανίζεται το Εγώ της Λαιμαργίας. Έχει δικές του σκέψεις και επιθυμίες.

-Μετά εμφανίζεται το Εγώ της Μεγαλομανίας. Έχει και αυτό δικές του και φυσικά διαφορετικές σκέψεις και επιθυμίες.

-Έπειτα φεύγει και αυτό και στην θέση του εμφανίζεται το Εγώ της Λαγνείας και ούτω καθεξής.

Εάν κάποιος προσπαθήσει να παρατηρήσει βαθιά τον εαυτό του, τότε θα αρχίζει να «χωρίζεται» σε δύο πρόσωπα: σε εκείνο που δρα, επιθυμεί και σκέπτεται (ο Παρατηρούμενος) και σε εκείνο που αμίλητο και ήσυχο παρατηρεί (ο Παρατηρητής).

Αυτός ο διαχωρισμός έχει αρκετά πλεονεκτήματα. Εκείνος ο οποίος είναι χωρισμένος σε Παρατηρητή και Παρατηρούμενο, δεν ταυτίζεται ούτε με τις καταστάσεις, ούτε με τα «θέλω» του πολλαπλού Εγώ. Αρχίζει να αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει και σταματάει να είναι θύμα των γεγονότων της ζωής.

Διαφορετικά, εάν συνεχίζει να ζει με τον παλιό και γνωστό τρόπο ύπαρξης, θα συνεχίζει να ταυτίζεται «με την καρέκλα που κάθεται». Έτσι θα του είναι αδύνατον να αντισταθεί και η ζωή θα τον παρασύρει από εδώ και από εκεί, ακριβώς όπως ένα ξύλο είναι έρμαιο των κυμάτων.

Για να αλλάξουμε την ζωή μας, για να μπορούμε να αλλάζουμε τα γεγονότα της, πρέπει να γνωρίζουμε την αιτία τους. Και αυτή η αιτία βρίσκεται μέσα μας. Είμαστε εμείς οι ίδιοι.
Έτσι για να αλλάξουμε την ζωή μας πρέπει να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.

Για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας πρέπει να αυτοπαρατηρηθούμε.

Για να αυτοπαρατηρηθούμε πρέπει να χωριστούμε σε Παρατηρητή και σε Παρατηρούμενο.

Τότε θα γίνουμε ικανοί να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε κάθε Εγώ που δρα μέσα μας. Έτσι θα μπορέσουμε να καταλάβουμε τι προβλήματα μας προκαλεί με τις λανθασμένες σκέψεις, επιθυμίες και δράσεις του.

Όταν θα συμβεί αυτό θα αρχίσουμε να επιθυμούμε την διάλυσή τους. Είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα μπορέσουμε να γευτούμε την ψυχολογική ελευθερία.

Διαφορετικά θα συνεχίσουμε να ζούμε μία «μικρή ζωή», ονειρευόμενοι τα πλούτη, τις απολαύσεις και την δόξα που θα «έπρεπε» να μας δοθούν «γιατί έτσι», «γιατί είμαστε εμείς» και φυσικά μας αξίζουν τα πάντα.

Μόνο που φυσικά θα μένουμε πάντα στα όνειρα και στις ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Γιατί όπως λέει και η παροιμία: Αν δεν βρέξεις τα πόδια σου, δεν θα φας ψάρι.

 http://aatosmihalis.wordpress.com

Εσωτερικές καταστάσεις, Εξωτερικά συμβάντα

Όταν παρατηρεί κανείς προς τα μέσα, «πίσω από την βιτρίνα», αρχίζει να βλέπει ενδιαφέροντα πράγματα.

Για παράδειγμα όλοι σας έχετε βρεθεί σε κάποιο μέρος όπου απαιτείται σοβαρότητα, αλλά εσείς δεν μπορείτε να φερθείτε ανάλογα. Πάντα συναντάμε αυτήν την εσωτερική κατάσταση σε κηδείες ή σε νοσοκομεία όπου κάνουμε επίσκεψη για κάποιον άρρωστο.

Ή αντιθέτως, σίγουρα σας έχει τύχει να βρίσκεστε σε έναν γάμο ή μία γιορτή αλλά να βαριέστε αφόρητα. Κάποιο δυσάρεστο, για εσάς γεγονός, σας έχει χαλάσει την διάθεση και σας είναι αδύνατον να συμμετέχετε «με την καρδιά σας».

Ένας ερωτευμένος αισθάνεται άσχημα οπουδήποτε αλλού εκτός από το μέρος όπου βρίσκεται η αγαπημένη του. Του είναι δύσκολο έως αδύνατον να μπορεί να ζει «φυσιολογικά» όπως όλος ο κόσμος. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να υποκρίνεται ότι συμμετέχει στις διάφορες δραστηριότητες.

Πάντοτε είναι δύσκολο να συνδυάζουμε σωστά τις εσωτερικές μας καταστάσεις με εξωτερικά γεγονότα και όταν πετύχουμε κάτι τέτοιο τότε ξέρουμε να ζούμε έξυπνα…
Δεν έχει σημασία εάν τα εξωτερικά γεγονότα της ζωής είναι ευχάριστα ή δυσάρεστα. Εκείνο που έχει σημασία είναι το να μπορούμε να έχουμε την κατάλληλη εσωτερική κατάσταση, η οποία ταιριάζει με το εξωτερικό γεγονός. Η κατάλληλη εσωτερική κατάσταση είναι το καλύτερο «όπλο» αντιμετώπισης των εξωτερικών συμβάντων.

Οι άνθρωποι που ξέρουν να συνδυάσουν συνειδητά το εξωτερικό συμβάν με την κατάλληλη εσωτερική κατάσταση είναι σπάνιοι. Είναι εκείνα τα άτομα, τα οποία ξέρουν να ζουν συνειδητά.
Ο υπόλοιπος κόσμος κλαίει όταν πρέπει να γελάσει και γελάει όταν πρέπει να κλάψει. Δεν μπορεί να έχει έλεγχο στην ζωή του. Ο έλεγχος απαιτεί την ικανότητα του «να αποφεύγεις τα άκρα». Είναι σωστό να λυπηθείς σε ένα τραγικό γεγονός, αλλά είναι λάθος να απελπιστείς. Είναι σωστό να χαρείς σε μία γιορτή, αλλά είναι λάθος να καταλήξεις μεθυσμένος και εκτός ελέγχου.

Όλοι μας φέρνουμε, κρυμμένους βαθιά στον ψυχισμό μας, τους παράγοντες της δυστυχίας της δικής μας αλλά και των άλλων. Επειδή πάντοτε είμαστε οι «πιο» καλοί, οι «πιο» δίκαιοι, οι «πιο» αδικημένοι από όλους τους άλλους ανθρώπους θεωρούμε ότι έχουμε το δικαίωμα να φερόμαστε όπως φερόμαστε. Αξιολογούμε τον εαυτό μας με υπερβολικά μεροληπτικό τρόπο. Αγαπάμε υπερβολικά τον εαυτό μας και έτσι αποφεύγουμε να του προσάψουμε οποιαδήποτε ευθύνη για τα λάθη μας.
Με αυτόν τον τρόπο, ζούμε κάθε ημέρα μέσα σε μία μικρή προσωπική κόλαση αυτοαναγορευόμενοι σε μάρτυρες. Δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι τα δυσάρεστα γεγονότα είναι συνήθως απόρροια των δικών μας δράσεων.

Είναι απολύτως απαραίτητο να ξέρουμε κάθε στιγμή σε ποιο σημείο της «ψυχολογικής μας χώρας» βρισκόμαστε σε σχέση με το εξωτερικό γεγονός που μας συμβαίνει την συγκεκριμένη στιγμή.
Κάθε γεγονός έχει μία χαρακτηριστική ψυχολογική γεύση. Επίσης, η εσωτερική κατάσταση είναι διαφορετική από το «ίχνος» που αφήνει το εξωτερικό γεγονός μέσα μας.

Για παράδειγμα, πάμε σε έναν γάμο. Παντρεύεται κάποιος φίλος μας. Όμως αντί να «συντονιστούμε» με την γενική ατμόσφαιρα και να χαρούμε το γεγονός συμβαίνει κάτι άλλο. Ένα ελάττωμα ζήλιας ενεργοποιείται. Ο φίλος μας, είχε ας πούμε, την τύχη να παντρευτεί μια πλούσια και όμορφη κοπέλα. Ένα νοσηρό σύννεφο ζήλιας καλύπτει τον ψυχικό μας κόσμο. Αρχίζουμε τότε να βλέπουμε «στραβά» στην όλη υπόθεση. Έτσι φτάνουμε στο σημείο να μην διασκεδάσουμε καθόλου, χάνοντας τον καιρό μας μέσα σε εμπάθειες για την τύχη του άλλου, την οποία εμείς δεν είχαμε αν και το αξίζαμε περισσότερο από αυτόν.

Μια τέτοια λανθασμένη εσωτερική κατάσταση «μολύνει» ψυχολογικά τους άλλους ανθρώπους. Αν και η εσωτερική μας κατάσταση δεν είναι άμεσα αντιληπτή, οι άλλοι καταλαβαίνουν υποσυνείδητα ότι κάτι συμβαίνει. Έτσι αρχίζουν να κρατάνε μία αμυντική στάση. Όλο αυτό σιγά σιγά εξελίσσεται σε εχθρότητες και μίση. Δημιουργούνται προβλήματα, τα οποία είναι άλυτα γιατί κανείς δεν έχει παρατηρήσει πως ξεκίνησαν και επομένως κανείς δεν μπορεί να δώσει μία λύση.

Έτσι αν πραγματικά θέλουμε να αλλάξουμε την ζωή μας, είναι απαραίτητο να αρχίσουμε από την αλλαγή και την διόρθωση των λανθασμένων εσωτερικών μας ψυχολογικών καταστάσεων.
Η κατάλληλη μετατροπή των λανθασμένων καταστάσεων της συνείδησής μας, μας επιτρέπει να αποκτήσουμε ένα «πηδάλιο» με το οποίο μπορούμε να πλεύσουμε μέσα στον ωκεανό της πρακτικής ζωής. Στην αντίθετη περίπτωση είμαστε σαν ένα ακυβέρνητο πλοίο, έρμαιο των κυμάτων (συμβάντων) της εξωτερικής ζωής.

Φυσικά είναι ανθρωπίνως αδύνατον να μπορέσουμε να επηρεάσουμε όλες τις εξωτερικές καταστάσεις. Κάποιες φορές είναι αναγκαίο να έχουμε την υπομονή να περάσει το «κύμα», το οποίο είναι πολύ μεγάλο για τις δυνατότητές μας. Σοβαρές αρρώστιες, θάνατοι και οικονομικές καταστροφές για λόγους έξω από την προσωπική μας θέληση, είναι γεγονότα τα οποία πρέπει να γίνονται δεκτά με υπομονή. Μπορούμε μόνο να περιμένουμε να περάσουν. «Χρόνος ιατρός πάντων».
Ας πάρουμε τώρα κάποιες λανθασμένες εσωτερικές καταστάσεις για παράδειγμα:

-Η λανθασμένη εσωτερική κατάσταση του τζόγου μπορεί να μας προκαλέσει σοβαρά οικονομικά προβλήματα.
-Η λανθασμένη εσωτερική κατάσταση του αλκοολικού μπορεί να μας προκαλέσει προβλήματα υγείας, αλλά και οικονομικά και κοινωνικά.
-Η λανθασμένη εσωτερική κατάσταση της υπερηφάνειας μπορεί να μας προκαλέσει προβλήματα με τους άλλους ανθρώπους, οι οποίοι επίσης έχουν την δική τους άποψη υπερηφάνειας.
-Η λανθασμένη εσωτερική κατάσταση της λαγνείας μπορεί να μας προκαλέσει οικογενειακά προβλήματα, διάλυση οικογενειών, μίση, δικαστήρια, τσακωμούς, διαζύγια κλπ.
Ο κατάλογος είναι τεράστιος και οποιοσδήποτε άνθρωπος το καταλαβαίνει αυτό.

Επομένως είναι απαραίτητο να σταματήσουμε να διαμαρτυρόμαστε για όλα εκείνα που μας συμβαίνουν. Κανονικά, πρέπει να αρχίσουμε να παρατηρούμε τις εσωτερικές καταστάσεις μας, οι οποίες δίνουν την ευκαιρία στα εξωτερικά γεγονότα να αρχίσουν να εκδηλώνονται με τρόπο οδυνηρό για εμάς. Δεν είναι τόσο σημαντικό το εξωτερικό γεγονός, όσο ο τρόπος με τον οποίον αντιδρούμε μπροστά σε αυτό.

Ο τρόπος αντίδρασής μας είναι το σημείο καμπής στο οποίο ακόμη και δυσάρεστα γεγονότα μπορούν να μετατραπούν σε, ψυχολογικώς, ωφέλιμα για εμάς. Και αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από την προσωπική μας προσπάθεια.

 http://aatosmihalis.wordpress.com

Μαθαίνουμε να ακούμε

Όταν ένας γνωστός μιλάει για κάποιο θέμα εμείς τον ακούμε προσεκτικά ή έτσι τουλάχιστον δείχνουμε. Κατά την διάρκεια της ομιλίας, έρχονται στον νου μας εικόνες που μερικές φορές είναι σχετικές με το θέμα. Άλλες φορές όμως είναι τελείως ξένες, γιατί σχετίζονται με κάποια δουλειά που έχουμε να κάνουμε. Έτσι ενώ ακούμε με ενδιαφέρον τον ομιλητή να αναλύει την άποψή του, στην οθόνη του νου προβάλλεται το πρόβλημα που έχουμε. Πχ πρέπει την άλλη μέρα να πάμε το αυτοκίνητο στο συνεργείο. Τότε αρχίζει μία αλυσίδα σκέψεων σχετικών με το τι ακριβώς θα κάνουμε αύριο και πως θα λύσουμε το πρόβλημά μας. Φυσικά, κατά διαστήματα ακούμε τον ομιλητή, αλλά εάν παρατηρήσετε προσεκτικά θα διαπιστώσετε ότι υπάρχουν μεγάλα χρονικά διαστήματα κατά τα οποία φεύγουμε διανοητικά τελείως από το μέρος της συζήτησης. Το φαινόμενο είναι τόσο έντονο ώστε δεν ακούμε αρκετά από εκείνα που αναφέρονται. Αυτό συμβαίνει γιατί κυριολεκτικά οι αισθήσεις μας «σβήνουν» κατά την στιγμή της δράσης της φαντασίας. Έτσι χάνουμε πολλές πληροφορίες.

Εδώ τώρα επεμβαίνει ο νους με την μνήμη. Τα ενδιάμεσα κενά γεμίζουν από υποθέσεις σχετικά με το θέμα. Δημιουργείται λοιπόν στην μνήμη μας μία διανοητική σύνθεση, η οποία σε γενικές γραμμές περιέχει την ιστορία που ακούσαμε και αυτό μας καθησυχάζει ότι παρακολουθήσαμε την ομιλία. Όμως το πιθανότερο είναι ότι έχουμε χάσει σημαντικές λεπτομέρειες.

Θα μπορούσε επίσης κάποιος να ισχυριστεί ότι αυτός δεν αφήνεται σε φαντασίες κατά την διάρκεια μιας ενδιαφέρουσας συζήτησης. Αλλά επειδή υπάρχει πάντοτε η διανοητική επεξήγηση των πληροφοριών που ακούμε, τις περισσότερες φορές εκείνο που αντιλαμβανόμαστε είναι μία ερμηνεία άσχετη με εκείνη που θέλει να δώσει ο ομιλητής. Για παράδειγμα θα αναφέρει ένα πολιτικό πρόσωπο και μία πράξη του. Τότε κάποιος, επειδή έχει αντίθετες πολιτικές πεποιθήσεις από εκείνες του αναφερόμενου πολιτικού, θα αντιδράσει. Δεν θα περιμένει να δει που θα καταλήξει η συζήτηση. Δεν τον ενδιαφέρει παρά να καταδικάσει τον αντίπαλο πολιτικό. Έτσι θα αρχίσει να επεξεργάζεται κάποιον αντίλογο, χάνοντας εκείνα που λέγονται στην συνέχεια. Το αποτέλεσμα φυσικά θα είναι να μην ακούει.

Επίσης σίγουρα έχετε παρατηρήσει ότι, πολλές φορές σε μία συζήτηση, πριν καλά καλά ξεκινήσει ο «αντίπαλος» εσείς ήδη έχετε έτοιμη την απάντηση που θα δώσετε. Αυτό σημαίνει ότι νομίζετε ότι ξέρετε ήδη τι θέλει (κατά την γνώμη σας) να πει και έτσι δεν ακούτε τι πραγματικά λέει. Αλλά ούτε και θέλετε να τον ακούσετε να ολοκληρώνει το επιχείρημά του. Αντίθετα μάλιστα βιαζόσαστε πολλές φορές να τον διακόψετε για να του απαντήσετε. Από το κλίμα της συζήτησης έχετε ήδη δώσει μία θεωρητική κατεύθυνση στην κουβέντα και ετοιμάζετε την απάντηση.

Κάποτε είχε διεξαχθεί ένα πείραμα από μία ομάδα ψυχολόγων. Μπροστά σε έναν αριθμό φοιτητών «παίχτηκε» ένα θέατρο διάρκειας μερικών δευτερολέπτων. Ζητήθηκε από τους φοιτητές, που παρατηρούσαν, να καταγράψουν στην μνήμη τους όσο περισσότερες πληροφορίες γινόταν. Έπειτα οι φοιτητές περιέγραψαν με λεπτομέρειες αυτά που θυμόντουσαν σε άλλους. Κατόπιν οι δεύτεροι διηγήθηκαν την ιστορία σε άλλους και ούτω καθεξής. Μετά από μία σειρά περιγραφών η τελική ομάδα έγραψε αυτά που άκουσε. Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό. Η ιστορία, είχε τόσο πολύ αλλάξει ώστε, δεν θύμιζε σχεδόν σε τίποτε το πρωταρχικό γεγονός. Επιπλέον ο κάθε φοιτητής έδινε μία τελείως διαφορετική εκδοχή. Αυτό είναι ένα κλασσικό παράδειγμα της αδυναμίας του ανθρώπου όχι μόνο να παρατηρεί τα γεγονότα αλλά και να ακούει πραγματικά εκείνα που λέγονται. Και το φαινόμενο αυτό είναι τόσο έντονο ώστε λέμε την φράση «σπασμένο τηλέφωνο», που σήμερα έχει γίνει κάτι σαν παροιμία.

Το να μάθουμε λοιπόν να ακούμε είναι ένα εγχείρημα σχετικά δύσκολο. Απαιτείται να υπάρχει πλήρης και αδιάσπαστη προσοχή σε εκείνα που λέγονται. Ο νους με τις λογικές διευκρινίσεις του και τις ξαφνικές εκρήξεις φαντασίας είναι ένα εμπόδιο. Αν ακούσετε την λέξη βάρκα θα θυμηθείτε ένα γεγονός που συνέβη όταν ήσασταν μικροί….. κάποιο καλοκαίρι….. και θα προβάλετε την σχετική εικόνα…… Τότε αυτόματα η πραγματικότητα ξεθωριάζει μπροστά στην προβολή της μνήμης. Έτσι με αυτόν τον τρόπο ήδη ζείτε στο παρελθόν και πάψατε να ακούτε. Αυτή η διαδικασία συμβαίνει ακαριαία και έχει γίνει τόσο αυτόματη ώστε κυριολεκτικά είναι ανεξέλεγκτη.
Πως είναι δυνατόν να ακούτε όταν την ίδια στιγμή «ζείτε» γεγονότα που συνέβησαν πριν χρόνια ή γεγονότα που υποθέτετε ότι θα συμβούν στο μέλλον;

Η διαδικασία εκγύμνασης στο να μάθουμε να ακούμε απαιτεί μία σειρά «ασκήσεων». Ακριβώς όπως ένας αθλητής ξεκινάει σιγά σιγά να γυμνάζεται με σκοπό να πάρει μέρος στους αγώνες. Αρχίζει από απλές ασκήσεις και προχωράει σταδιακά σε δυσκολότερες και πιο περίπλοκες.

Το ίδιο και εδώ. Το πρώτο πράγμα, η πρώτη άσκηση που πρέπει να γίνει είναι να προσπαθεί κανείς να κρατάει την προσοχή του σε εκείνο που συμβαίνει μπροστά του, τώρα! αυτήν την στιγμή! στο παρόν.
Στην αρχή ούτε καν καταλαβαίνουμε ότι φανταζόμαστε. Έπειτα αρχίζει να αυξάνεται η αντίληψη και μπορούμε πια να καταλάβουμε την δράση της φαντασίας. Τότε, όταν το καταλαβαίνουμε ότι κάποια φαντασία προβάλλεται στην διανοητική μας οθόνη, πρέπει να επιστρέφουμε πίσω στην πραγματικότητα. Αυτή η διαδικασία θα επιτρέψει, με τον καιρό, να αποκτήσουμε την συνήθεια να προσέχουμε τι συμβαίνει γύρω μας, αλλά και μέσα μας, την κάθε στιγμή. Η συνήθεια αυτή θα αντιστρατευτεί και τελικά θα ακυρώσει την συνήθεια να «ζούμε στο παρελθόν ή στο μέλλον» χάνοντας πάντοτε το παρόν.

Η ικανότητα αυτή του να προσέχουμε συνεχώς και χωρίς διακοπές από την φαντασία μας εκείνων που συμβαίνουν γύρω μας είναι ένα βασικό εργαλείο για εκείνον που θέλει να γνωρίσει το άγνωστο μέρος του εαυτού του.

Ο Δρόμος αρχίζει στο σώμα με τις πέντε αισθήσεις.
Να ξυπνάς σημαίνει να τις χρησιμοποιείς και να μην τις συγχέεις με σένα.

Το επίπεδο του ''Είναι''

Από τα πολύ παλιά χρόνια, άσχετα με την περιοχή, το πολιτισμικό επίπεδο, την μόρφωση και τον τρόπο ζωής, υπήρχαν πάντοτε ορισμένα βασικά ερωτήματα τα οποία βασάνιζαν ανέκαθεν τους ανθρώπους:

-Ποιοι είμαστε;
-Από πού ερχόμαστε;
-Προς τα πού πάμε;
-Για ποιον σκοπό ζούμε;
-Ποια είναι η αιτία της ύπαρξής μας;
-Γιατί υποφέρουμε;
-Γιατί γεννιόμαστε και γιατί πεθαίνουμε;
-Υπάρχει Θεός;

Ο βαθμός ενασχόλησης με αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα, μπορεί να βαθμολογήσει και την ποιότητα ενός πολιτισμού. Καλύτερα θα έλεγα ότι ο βαθμός ενασχόλησης με αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα προκαλεί και την γέννηση ενός πολιτισμού. Ο δικός μας αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός έφτασε σε τέτοια επίπεδα, ακριβώς γιατί εντρύφησε ιδιαίτερα σε όλα αυτά τα διαχρονικά ερωτήματα. Έστω και αν εμείς ξέρουμε μόνο την κορφή του παγόβουνου, η οποία είναι η, σκαλισμένη στην πέτρα, μικρή φράση των Δελφών: «Γνώθι σαυτόν. Άνθρωπε γνώρισε τον εαυτό σου και θα γνωρίσεις το σύμπαν και τους θεούς».

Δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς το αναμφισβήτητο γεγονός ότι γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα. Έχουμε εκπαιδευτεί για να «κάνουμε μία δουλειά». Συνήθως γνωρίζουμε μόνο αυτό και αγνοούμε όλα τα υπόλοιπα. Επιπλέον δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτε για τον ψυχισμό μας και τις λειτουργίες του. Μιλώντας σαν τον Σωκράτη θα μπορούσαμε να πούμε ότι «δεν ξέρουμε τίποτε». Αλλά το χειρότερο είναι ότι επιπλέον δεν γνωρίζουμε την κατάσταση της πλήρους άγνοιας στην οποία είμαστε βυθισμένοι.

Το ακόμη χειρότερο από όλα αυτά είναι ότι είμαστε πεπεισμένοι ότι τα ξέρουμε όλα. Είμαστε όλοι μας παντογνώστες, όλα τα ξέρουμε, όλα μπορούμε να τα καταφέρουμε επειδή απλά είμαστε εμείς και αυτό αποδεικνύεται από το τρανταχτό επιχείρημα: «Κάνε με μία βδομάδα πρωθυπουργό και θα δεις!!!».

Είμαστε εκατό τα εκατό βλάκες. Σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας το καλύτερο. Πιστεύουμε ότι αρκεί να πάμε σε κάποιο σχολείο για να σπουδάσουμε για να ξέρουμε τα πάντα. Πιστεύουμε ότι αρκεί να ακολουθούμε έθιμα, θρησκείες, συνήθειες και πεποιθήσεις για να είμαστε κάποιοι. Πιστεύουμε ότι τα χρήματα και η δόξα είναι αυτό που κάνει την διαφορά.
Δυστυχώς, για εμάς, όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Πίσω από την ωραία βιτρίνα που ο καθένας δημιουργεί για τον εαυτό του, πίσω από τα πτυχία, την ευγένεια, τα χρήματα, τα πολυτελή αυτοκίνητα και τα «gadget» της μόδας υπάρχει εσωτερική γύμνια. Κατά βάθος, αν και δεν το δείχνουμε, είμαστε δυστυ¬χισμένοι και κακομοίρηδες. Δούλοι, δέσμιοι μιας σκληρής πραγματικότητας, ζούμε μια σκληρή και άδεια ζωή. Και προσπαθούμε να την γεμίσουμε με την ψεύτικη ελπίδα του «πιο» του «περισσότερο»:
-Αγοράζουμε το «πιο» νέο μοντέλο κινητό τηλέφωνο. Είναι απαραίτητο για να είμαστε «in» και κατ’ επέκτασιν ευτυχισμένοι. Ξεχνάμε φυσικά ότι πριν δέκα χρόνια ζούσαμε το ίδιο πριν έρθουν τα κινητά στην ζωή μας.
-Αγοράζουμε το «πιο» νέο μοντέλο αυτοκινήτου. Είναι «πιο» γρήγορο, «πιο» ευρύχωρο, «πιο» οικονομικό, έχει τεχνολογία τζι-πι-ες, σι-βι-τι, ού-φο, κα-ρα-τε. Ψήνει καφέ, βγάζει τα σκουπίδια έξω και αυξάνει τα χρέη στην τράπεζα. Βέβαια απαιτεί και κάποιες «έξτρα» ώρες δουλειάς για να το πληρώσουμε. Το μόνο που δεν καταφέρνει τελικά είναι το να μας κάνει ευτυχισμένους.
-Γινόμαστε σωρηδόν «fun» σε κλάμπ ηθοποιών, τραγουδιστών, διαφόρων συλλόγων, ποδοσφαιρικών ομάδων κλπ. Είναι καθημερινό φαινόμενο η υστερία και το κυνήγι αυτογράφων από «καλλιτεχνικές προσωπικότητες», οι οποίες «τόσα πολλά προσφέρουν στην τέχνη».
Θα μου πείτε:
-Εμένα μου αρέσει το ποδόσφαιρο, να σταματήσω να πηγαίνω στο γήπεδο;
-Εμένα μου αρέσει ο τάδε τραγουδιστής, να σταματήσω να τον ακούω;
-Εμένα μου αρέσει η πολιτική, να σταματήσω να ασχολούμαι;
Η απάντηση είναι «Φυσικά όχι». Ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ότι του αρέσει: να τρέχει στα βουνά, να ξεροσταλιάζει με τις ώρες για να δει για μια στιγμή τον αγαπημένο του ηθοποιό, να παίζει ξύλο στα γήπεδα με τα ΜΑΤ και τους άλλους «φιλάθλους», να χαλάει το συκώτι του πίνοντας «μπόμπες» και «διασκεδάζοντας», να μαζεύει γραμματόσημα, να ασχολείται με την πολιτική, να γίνεται «fit» στα γυμναστήρια και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σας.
Τουλάχιστον όμως ότι και να κάνετε, έχετε την ελάχιστη υποχρέωση προς τον εαυτό σας να μην αυτοκοροϊδευόσαστε. Κάνετε αυτό που σας αρέσει και να έχετε υπόψιν σας, ότι όλα αυτά μπορεί να σας κάνουν να περνάτε λίγη ώρα, ξεχνώντας τα βάσανά σας και τους φόβους σας, αλλά ποτέ δεν πρόκειται να ας κάνουν ευτυχισμένους.
Έχει δίκιο αυτός που κάποτε έγραψε σε έναν τοίχο: Γεννήθηκες, μεγάλωσες δούλεψες, έκανες παιδιά, γέρασες, πέθανες. Τι ωραία που πέρασες, έ;;;
Αρκεί μια ματιά γύρω μας, αρκεί μια ματιά στην ιστορία για να καταλάβουμε ότι είμαστε οι ίδιοι βάρβαροι του χθες και ότι αντί να καλυτερεύουμε, έχουμε γίνει χειρότεροι. Τουλάχιστον εκείνοι ήταν βάρβαροι και δεν το έκρυβαν. Έπαιρναν ένα ξίφος και έκαναν επιδρομή στους εχθρούς τους διακινδυνεύοντας την ζωή τους.
Σήμερα εμείς έχουμε έξυπνες βόμβες, στρατηγικά βομβαρδιστικά, αόρατα αεροσκάφη, λέιζερ και πυραύλους για να χτυπάμε εκ του ασφαλούς εκείνους που είναι κατώτεροι από εμάς στην τεχνολογία.
Κοκορευόμαστε για τις ευαισθησίες μας, είμαστε φιλόζωοι, φυσιολάτρες, γιορτάζουμε την μέρα της μητέρας, του πατέρα, του Αγίου Βαλεντίνου, των ζώων, των κλπ, αλλά δεν μας ενδιαφέρει που κάποιοι στον «τρίτο κόσμο» πεθαίνουν της πείνας, για να μπορούμε εμείς να αγοράζουμε φθηνά διάφορα καταναλωτικά προϊόντα.
Είμαστε πολύ «δημοκράτες» και «ελεύθεροι πολίτες», αλλά δεν διαμαρτυρόμαστε όταν τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα προκαλούν αιματηρά πραξικοπήματα σε υπανάπτυκτες χώρες για να εκμεταλλευτούν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους.
Οι συνεχείς πόλεμοι, η πορνεία, ο σεξου¬αλικός εκφυ¬λι¬σμός, τα ναρκωτικά, το οινόπνευμα, οι διαστροφές, η εγκληματικότητα, η φτώχεια κλπ είναι ο καθρέ¬πτης στον οποίο πρέπει να κοιταχτούμε. Το 1996 υπήρχαν 850 εκατομμύρια άνεργοι. Το 2001 έγιναν ένα δισεκατομμύριο. Σε 50 χρόνια θα εργάζεται μόνο το 5% των ανθρώπων. Το 62% του πληθυσμού της γης σήμερα δεν έχει πρόσβαση σε τηλέφωνο, ενώ το 40% δεν έχει ηλεκτρικό ρεύμα.
Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος έγινε για να υπάρξει ειρήνη στην γη. Σκοτώθηκαν γύρω στα 40 εκατομμύρια άνθρωποι. Από τότε μέχρι σήμερα στους τοπικούς πολέμους που δημιουργούνται για οικονομικά-πολυεθνικά κυρίως οφέλη έχουν σκοτωθεί πολύ περισσότεροι.
Τώρα πιστεύω ότι θα συμφωνήσετε ότι δεν υπάρ¬χει σο¬βαρός λόγος, για να πιστεύουμε ότι έχουμε φτάσει σε μιαν ανώτερη φάση ανάπτυξης. Η μόνη διαφορά μας από τους ανθρώπους των σπηλαίων είναι η τεχνολογική ανάπτυξη, αν και προσωπικά πιστεύω ότι αυτοί ήταν καλύτεροι.
Σήμερα όλο και περισσότερο οι άνθρωποι παλεύουν «για το ψωμί τους». Η ανεργία, η ακρίβεια, η μόλυνση του περιβάλλοντος, η μοναξιά, ο φόβος και το άγχος είναι πλέον οι μόνοι «φίλοι» που έχουμε και που ποτέ δεν θα μας εγκαταλείψουν.
Μέσα σε όλο αυτό το χάλι οι άνθρωποι εγκλωβισμένοι «από το σύστημα» ψάχνουν για κάποια διέξοδο. Το μόνο που τους απομένει είναι η κραιπάλη και το αλκοόλ. Μερικοί προχωράνε περισσότερο. Μπαίνουν στον κόσμο των ναρκωτικών για να μην ξαναβγούν ποτέ από εκεί. «Πρέπει να είσαι σοφός για να πεθάνεις μία φορά. Οι πολλοί πε¬θαίνουν για μικροπράγματα κάθε μέρα» λέει μια παλιά κινέζικη παροιμία.
Στον πολιτισμένο κόσμο οι αυτοκτονίες των νέων αυξάνουν συνεχώς. Μοιάζει περίεργο και άτοπο, αλλά όταν λύσεις όλα τα προβλήματα σε έναν νέο τότε ακριβώς φαίνεται ότι του δημιουργείς πολύ μεγάλο πρόβλημα. Και εκείνος κάνει ακριβώς αυτό που δεν περιμένεις να κάνει. Αυτοκαταστρέφεται.
Όλα αυτά μοιάζουν με την απόλυτη απελπισία. Όλοι είναι πεπεισμένοι ότι δεν υπάρχει καμία διέξοδος. Όλοι βρίσκονται μέσα σε έναν φαύλο κύκλο που μοιάζει αιώνιος και άσπαστος. Όλοι γυρίζουν και ξαναγυρίζουν, ζώντας τα ίδια γεγονότα κάθε ημέρα και υποφέροντας μέσα στην ανία και τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες τους. Όμως ένα παλιό ινδικό παραμύθι δείχνει τον τρόπο για να μπορέσει να ξεφύγει κανείς από αυτόν τον φαύλο κύκλο.

Κάποτε, λέει, οι Θεοί συνεδρίαζαν γιατί έπρεπε να βρουν τρόπο να τιμωρήσουν τον άνθρωπο, ο οποίος έκανε κατάχρηση των δυνάμεων που του είχαν δώσει.
-Να κρύψουμε τις δυνάμεις του βαθιά μέσα στην θάλασσα είπε κάποιος.
-Όχι, απάντησε ο Μπράχμα. Αργά η γρήγορα ο άνθρωπος θα κολυμπήσει σαν ψάρι και θα τις βρει.
-Να κρύψουμε τις δυνάμεις του βαθιά κάτω από την γη είπε κάποιος άλλος.
-Όχι, απάντησε πάλι ο Μπράχμα. Αργά η γρήγορα ο άνθρωπος θα σκάψει και θα τις ανακαλύψει.
-Να κρύψουμε τις δυνάμεις του ψηλά στον ουρανό, είπε ένας τρίτος.
-Όχι, απάντησε ο Μπράχμα. Αργά η γρήγορα ο άνθρωπος θα πετάξει σαν πουλί και θα τις φτάσει.
Τότε έπειτα από λίγη σκέψη ο Μπράχμα είπε:
-Βρήκα τι θα κάνουμε. Θα τις κρύψουμε βαθιά μέσα του. Εκεί είναι το μόνο μέρος που δεν θα σκεφτεί να ψάξει.
Έτσι από τότε ο άνθρωπος σκάβει, πετάει, σκαρφαλώνει και κολυμπάει για να βρει κάτι που υπάρχει μέσα του. Δίκαια λοιπόν αρχαιοελληνική φιλοσοφία από τα βάθη των αιώνων, διατάζει: «Ένδον σκάπτε».
Και αυτό το «να σκάψεις μέσα σου» δεν είναι θέμα πεποιθήσεων ή χρημάτων. Δεν παίζει ρόλο η ηλικία, το χρώμα του δέρματος και το φύλο. Ούτε αν είσαι μορφωμένος ή αμόρφωτος.
Το μόνο που παίζει ρόλο είναι η διάθεση για σκάψιμο, η σωστή πληροφόρηση και η Σωστή προσπάθεια.

 http://aatosmihalis.wordpress.com

Ο Ήλιος και η μυθολογία

Ήλιος και μυθο-λογία αυτού

Στην πρώιμη Ελληνική μυθολογία ο Ήλιος ήταν προσωποποιημένος ως θεότητα, τον οποίο ο Όμηρος αντιστοιχεί στον ηλιακό Τιτάνα Υπερίωνα. Άλλες πηγές αναφέρουν πως ο Ήλιος είναι γιός του Υπερίωνα από την αδελφή του Θεία. Ο Ήλιος οδηγούσε το πύρινο άρμα του στον ουρανό. Έχει δύο αδελφές, την θεά του φεγγαριού Σελήνη και της θεά της αυγής Ηώ. Πολλοί πιστεύουν πως ο Απόλλων έγινε ο Ολύμπιος “ηλιακός θεός”, αλλά η θεωρία αυτή βασίζεται κυρίως σε υποθέσεις.

Ελληνική μυθολογία

Η γνωστότερη ιστορία στην οποία συμμετέχει ο Ήλιος είναι αυτή του γιού του Φαέθοντα, ο οποίος σκοτώθηκε οδηγώντας το ηλιακό άρμα.
Ο Ήλιος αναφερόταν μερικές φορές και με το επίθετο Ήλιος Πανόπτης (αυτός που βλέπει τα πάντα). Ο Ήλιος λατρευόταν σ’ολόκληρη την Πελοπόννησο, και ιδιαίτερα στη Ρόδο (το νησί πιστευόταν πως το ανέσυρε από τη θάλασσα ο Ήλιος), όπου κάθε χρόνο διοργανώνονταν γυμναστικά πρωταθλήματα προς τιμήν του. Σ’αυτόν ήταν αφιερωμένος και ο Κολοσσός της Ρόδου.
Ο Ήλιος απεικονιζόταν συχνά ως φωτοστεφανωμένος νεαρός σε άρμα, φορώντας έναν μανδύα και με μία υδρόγειο και ένα καμουτσίκι. Οι κόκορες και οι αετοί συνδέονταν με τον Ήλιο.
Στην Οδύσσεια ο Οδυσσέας και το επιζόν πλήρωμά του καταφτάνουν σε ένα νησί, αφιερωμένο στον θεό ήλιο, το οποίο η Κίρκη ονομάζει Υπερίων αντί για Ήλιο.Εκεί φυλάσσονταν τα ιερά κόκκινα Βόδια του Ήλιου. Παρόλες τις προειδοποιήσεις του Οδυσσέα, οι άντρες του ασεβώς σκότωσαν και έφαγαν μερικά από αυτά. Οι φύλακες του νησιού, κόρες του Ήλιου, το είπαν στον πατέρα τους και αυτός κατέστρεψε το πλοίο τους και όλους τουα άντρες εκτός από τον Οδυσσέα.

Ο Ήλιος και το άρμα του σε κρατήρα του 435 π.Χ.
Από το Βρετανικό μουσείο, Λονδίνο.

Ρωμαϊκή μυθολογία

Ο αντίστοιχος του Ήλιου στην Ρωμαϊκή μυθολογία ήταν ο Σολ ( SOL ). Λατρευόταν ως Σολ Ιντίγκες.
Ο Αυτοκράτορας Ηλιογάβαλος εισήγαγε από την Συρία τον Σολ Ινβίκτους (“ο ανίκητος θεός”).

Ήλιος και Απόλλωνας

Ο Απόλλων όπως παρουσιάζεται στον Όμηρο, με ασημένιο (και όχι χρυσό) τόξο δεν έχει ηλιακά χαρακτηριστικά. Αλλά μέχρι τους Ελληνιστικούς χρόνους ο Απόλλωνας είχε συνδεθεί στενά με τον ήλιο θρησκευτικά. Το επίθετό του Φόιβος επιδόθηκε αργότερα από τους Λατίνους ποιητές και στον θεο-ήλιο Σολ.
Οι παλαιότερες αναφορές στον Απόλλωνα ως ταυτοποιημένο μερικές φορές με τον θεό ήλιο εμφανίζονται στα επιζώντα αποσπάσματα του έργου του Ευριπίδη Φαέθων. Σ’ ολόκληρο το έργο ο Ήλιος φαίνεται να παρουσιάζεται ως ξεχωριστός από τον Απόλλωνα αλλά σε έναν λόγο κοντά στο τέλος του έργου η Κλυμένη, μητέρα του Φαέθοντα, θρηνεί το χαμό του παιδιού της από τον Ήλιο τον οποίο οι άνθρωποι ορθώς αποκαλούν Απόλλωνα (το όνομα Απόλλων εδώ κατανοήθηκε με τη σημασία Απολλύων “Καταστροφέας”).
Η ταύτιση έγινε κοινός τόπος σε φιλοσοφικά κείμενα και εμφανίζεται στα γραπτά του Παρμενίδη, Εμπεδοκλή, Πλουτάρχου και του Κράτη Θηβών μεταξύ άλλων ενώ εμφανίζονται και σε μερικά Ορφικά κείμενα. Ο Ψευδο-Ερατοσθένης γράφει για τον Ορφέα:

Αλλά έχοντας πάει κάτω στον Άδη για τη σύζυγό του και βλέποντας τι είδους πράγματα υπήρχαν εκεί, δεν συνέχισε να λατρεύει τον Διόνυσο, από τον οποίο ήταν γνωστός, αλλά πίστευσε πως ο Ήλιος είναι ο μεγαλύτερος των θεών, ο Ήλιος στον οποίο επίσης απευθυνόταν ως Απόλλωνα. Ξυπνώντας κάθε νύχτα γύρω στα χαράματα και ανεβαίνοντας στο βουνό Παγκαίον περίμενε την ανατολή του ηλίου, ώστε να τον δεί πρώτος. Γι’αυτό, ο Διόνυσος, νευριασμένος μαζί του, έστειλε τις Βασσαρίδες, όπως αναφέρει ο Αισχύλος ο τραγωδός. Τον ξέσκισαν και διασκόρπισαν τα μέλη.

Ο Διόνυσος και ο Ασκληπιός ταυτοποιούνται επίσης μερικές φορές με αυτόν τον Απόλλωνα Ήλιο. Αλλά στα μυθολογικά κείμενα ο Απόλλωνας και ο Ήλιος είναι σχεδόν παντού ξεχωριστοί. Ο θεός-ήλιος, ο γιός του Υπερίωνα, με το ηλιακό του άρμα, αν και συχνά αποκαλείται Φοίβος δεν αποκαλείται Απόλλωνας εκτός από σκόπιμες μη-παραδοσιακές ταυτοποιήσεις. Οι Ρωμαίοι ποιητές συχνά αναφέρονταν στον θεό ήλιο ως Τιτάν.

Ο Ήλιος και η επιστήμη αυτού

Ο ήλιος μας αποτελείται ως επί το πλείστον από το υδρογόνο (70%), το ήλιον (28%) και το υπόλοιπο 2% από βαρέα στοιχεία. Είναι επίσης ένα κίτρινο νάνος αστέρας. Φυσικά είναι το μόνο αστέρι αρκετά κοντά μας, ώστε να εξετάσουμε τα εξωτερικά και τα εσωτερικά στρώματά του λεπτομερώς. Ο Ήλιος είναι το μόνο άστρο που επηρεάζει φανερά τη ζωή μας, όχι μόνο την ημέρα αλλά και τη νύκτα, με ηλιοφάνεια αλλά και τις νεφοσκεπείς ημέρες. Η ακτινοβολία του Ηλίου παρέχει σχεδόν όλη την ενέργεια που χρησιμοποιούμε στη Γη. Ακόμη και ο άνεμος και τα νέφη είναι αποτέλεσμα της επίδρασης της ηλιακής ενέργειας στη Γη. Από την ηλιακή ακτινοβολία προέρχεται η αιολική ενέργεια, ο κύκλος του νερού, η βιολογική ενέργεια, το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, ο άνθρακας και σχεδόν όλη η ενέργεια στο ηλιακό σύστημα. Εξαίρεση αποτελεί η πυρηνική ενέργεια που παράγεται από χημικά στοιχεία που δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα εκρηκτικών φαινομένων που έγιναν κατά τον θάνατο ορισμένων μεγάλων άστρων. Ο Ήλιος είναι ένας συνηθισμένος νάνος αστέρας δεύτερης γενιάς που παράγει ενέργεια από σύντηξη υδρογόνου στο εσωτερικό του. Πιο συγκεκριμένα με την αλυσιδωτή αντίδραση πρωτονίου-πρωτονίου, με την οποία καταναλώνει το υδρογόνο του με ένα ρυθμό 4.000.000 τόνων, ανά δευτερόλεπτο, παράγοντας ήλιο. Ο Ήλιος, οι πλανήτες, οι κομήτες και οι μετεωρίτες αποτελούνται από την ίδια αρχική ύλη με την ίδια περίπου αναλογία χημικών στοιχείων, με εξαίρεση τα ελαφρά στοιχεία, υδρογόνο και ήλιο που αφθονούν στον ήλιο και στους τέσσερις γίγαντες πλανήτες. Ο ήλιος είναι άστρο δεύτερης γενεάς που σημαίνει ότι κάποιο από το υλικό του προήλθε από τα προηγούμενα αστέρια. Μερικά αστέρια στο γαλαξία μας είναι τόσο παλιά όσο το Σύμπαν περίπου, δηλαδή κοντά 13,7 δισεκατομμυρίων ετών. Αντίθετα, ο ήλιος μας είναι μόνο 4,6 δισεκατομμυρίων ετών. Τα πρώτα άστρα αποτελούνταν μόνο από υδρογόνο και ήλιο που προήλθαν αμέσως μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Αυτά τα άστρα ονομάζονται πρώτης γενιάς αστέρια. Αν και το υδρογόνο είναι επίσης το κύριο συστατικό του ήλιου, αυτός περιλαμβάνει και βαρύτερα στοιχεία, όπως ο άνθρακας, το άζωτο, και το οξυγόνο. Αυτά τα στοιχεία σχηματίστηκαν στο εσωτερικό της πρώτης γενιάς αστέρια που έζησαν και πέθαναν προτού ο ήλιος να γεννηθεί. Όταν αυτά τα ογκώδη, βραχύβια αστέρια κατανάλωσαν τα εσωτερικά καύσιμά τους, εξερράγησαν και εκτίναξαν τα βαρύτερα στοιχεία στο διαστρικό διάστημα. Ο ήλιος λοιπόν που σχηματίστηκε από αυτό το υλικό λέγεται αστέρι δεύτερης γενιάς. Μία ασυνήθιστη όψη του Ήλιου από σύνθεση εικόνων του στο ορατό φως και στις ακτίνες - Χ. Οι σκούρες περιοχές μπορεί να είναι λαμπρές στο ορατό φως, αλλά ήρεμες και σκοτεινές στα μήκη κύματος των ακτίνων - Χ. Τον Ήλιο περιβάλλει το αραιό αλλά πολύ θερμό στέμμα. Ο ήλιος και οι πλανήτες στο ηλιακό σύστημά μας σχηματίστηκαν όταν κατέρρευσε ένα περιστρεφόμενο νέφος σκόνης και αερίου στο διάστημα, ή έγινε συμπύκνωση, λόγω της βαρυτικής έλξης μεταξύ των σωματιδίων στο νέφος. Μια έκρηξη σουπερνόβας στην περιοχή αυτού του νεφελώματος μπορεί να είχε προκαλέσει την κατάρρευση, ή μια τυχαία διακύμανση στην πυκνότητα του νέφους και έτσι μπορεί να είχε αρχίσει τη διαδικασία σχηματισμού. Τα άτομα του νεφελώματος - που κινούνταν με χαοτικό τρόπο προς όλες τις κατευθύνσεις - κάποια στιγμή απέκτησαν τέτοια κατεύθυνση που έδωσε στο νέφος αυτό μια μικρή αλλά συγκεκριμένη φορά περιστροφής. Όταν η ταχύτητα της περιστροφής ήταν μικρή η βαρύτητα κατόρθωσε να τα τραβήξει προς το κέντρο όπου σχηματίστηκε το άστρο. Όταν όμως η ταχύτητα των μορίων ήταν μεγάλη συγκρατήθηκαν στις τροχιές τους κι έτσι, το ακανόνιστο διαστρικό νέφος πήρε σιγά-σιγά τη μορφή ενός περιστρεφόμενου αεριώδη δίσκου. Από τη μία άκρη ως την άλλη, ο περιστρεφόμενος δίσκος είχε διάμετρο δύο περίπου τρισεκατομμυρίων χιλιομέτρων, και με την πάροδο του χρόνου στα εξωτερικά του στρώματα δημιουργήθηκαν μικρότερες δίνες και ζώνες. Εκατομμύρια χρόνια πέρασαν από τότε και οι υπερθερμασμένες σφαίρες των πλανητών άρχισαν να κρυώνουν. Σιγά-σιγά η πίεση του ηλιακού φωτός έδιωξε μακριά τα υπολειπόμενα αέρια, ενώ τα υλικά που είχαν παραμείνει σε τροχιά γύρω από τους πλανήτες συμπυκνώθηκαν σχηματίζοντας τους δορυφόρους τους. Κοντά στον Ήλιο τα υλικά ήταν λιγότερα, και έτσι σχηματίστηκαν μικρότεροι πλανήτες. Πιο μακριά, οι μεγαλύτερες μάζες των πλανητών κατόρθωσαν να συγκρατήσουν τα ελαφρά αέρια από υδρογόνο και ήλιο που σχημάτιζαν το γενεσιουργό νεφέλωμα, και μετετράπησαν έτσι σε αεριώδεις γίγαντες. Τα αέρια και η σκόνη που απέμειναν όμως δεν κατέληξαν όλα στους πλανήτες, σχηματίζοντας έτσι τους αστεροειδείς και του κομήτες που παίζουν το ρόλο του 'αλήτη' ανάμεσα στις τροχιές των πλανητών. Στο μεταξύ, ο πυρήνας του νέφους είχε φτάσει τη θερμοκρασία των 15 εκατομμυρίων βαθμών Κελσίου. Οι πυρηνικές αντιδράσεις είχαν ήδη αρχίσει να μεταστοιχειώνουν το υδρογόνο σε ήλιο και να μετατρέπουν, κάθε δευτερόλεπτο, 4 εκατομμύρια τόνους ύλης σε ενέργεια. Οι διάφορες ζώνες υλικών που είχαν σχηματιστεί γύρω από τον Ήλιο άρχισαν σιγά-σιγά να συμπτύσσονται και να συμπυκνώνονται, σχηματίζοντας μικρές και μεγάλες υπέρθερμες αεριώδεις σφαίρες που κουβαλούσαν πίσω τους, σαν τεράστιοι κομήτες, τα υπολείμματα των αερίων από τα οποία σχηματίστηκαν. Τα σχηματιζόμενα σώματα δεν απέκτησαν ποτέ την κατάλληλη μάζα για να λάμψουν κάποτε σαν άστρα, κι έτσι το μεγάλωμά τους σταμάτησε, παρέμειναν σκοτεινά και έγιναν πλανήτες Όταν ο ήλιος έφθασε στο παρόν μέγεθός του - περίπου 4,6 δισεκατομμύρια έτη πριν - ήταν αρκετά καυτός στο εσωτερικό του για να ξεκινήσουν οι πυρηνικές αντιδράσεις που θα τον έκαναν να φλέγεται. Ο ήλιος όμως δεν μπορεί να λάμπει για πάντα, επειδή κάποτε θα καταναλώσει τα καύσιμά του. Οι πυρηνικές αντιδράσεις έχουν μετατρέψει μέχρι σήμερα περίπου το 37% του υδρογόνου σε ήλιο στο κέντρο του. Οι αστρονόμοι υπολογίζουν ότι ο πυρήνας του ήλιου θα τελειώσει το υδρογόνο σε περίπου 7 δισεκατομμύρια έτη. Ο ήλιος εκπέμπει ενέργεια ίση με 386 δισεκατομμύρια Μegawatts και κάθε δευτερόλεπτο 700.000.000 τόνοι υδρογόνου μετατρέπονται σε 695.000.000 τόνους ηλίου και 5.000.000 τόνους σε ενέργεια με τη μορφή ακτίνων γάμμα. Καθώς ταξιδεύει προς την επιφάνεια η ακτινοβολία συνεχώς απορροφάται και επανεκπέμπεται σε ολοένα μικρότερη θερμοκρασία έτσι ώστε όταν φτάσει στην επιφάνεια να γίνει κυρίως ορατή ακτινοβολία. Για το 20% τουλάχιστον στο δρόμο της προς την επιφάνεια η ενέργεια φέρεται περισσότερο μέσω  μετάδοσης παρά με ακτινοβολία. Ο ήλιος θα γίνεται σταθερά φωτεινότερος καθώς θα περνάει ο χρόνος και θα συσσωρεύεται στον πυρήνα του ολοένα και περισσότερο ήλιο. Όμως μπορεί το υδρογόνο να ελαττώνεται, αλλά ο πυρήνας του ήλιου πρέπει να συνεχίσει να έχει αρκετή πίεση ώστε να μην καταρρεύσει. Ο μόνος τρόπος που μπορεί να το κάνει είναι να αυξηθεί η θερμοκρασία του. Η αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνει το ρυθμό με τον οποίο συμβαίνουν οι πυρηνικές αντιδράσεις και έτσι ο ήλιος γίνεται φωτεινότερος. Σε 3 δισεκατομμύρια έτη, ο ήλιος θα είναι αρκετά καυτός ώστε να εξατμιστούν οι ωκεανοί της Γης. Σε τέσσερα δισεκατομμύρια έτη από τότε, ο ήλιος θα έχει καταναλώσει όλο το υδρογόνο του και θα φουσκώσει σαν μπαλόνι, μετατρεπόμενος προς ένα γιγαντιαίο άστρο που θα καταπιεί τον Ερμή. Σε αυτό το σημείο της ζωής του, ο ήλιος θα είναι ένας ερυθρός γίγαντας. Ο ήλιος θα είναι τότε  2.000 φορές φωτεινότερος από ό,τι είναι τώρα, και αρκετά καυτός ώστε να λειώσει τους γήινους βράχους. Τότε το εξωτερικό ηλιακό σύστημα θα γίνει θερμότερο και πιο κατοικήσιμο. Τα παγωμένα φεγγάρια των γιγαντιαίων εξωτερικών πλανητών μπορούν να θερμανθούν αρκετά ώστε να καλυφθούν από νερό αντί με πάγο. Όταν ο ερυθρός γίγαντας ήλιος μας καταναλώσει και τα τελευταία του καύσιμα, δεν θα είναι σε θέση πλέον να υποστηρίξει το βάρος των εσωτερικών στρωμάτων του, και θα αρχίσουν να καταρρέουν προς τον πυρήνα, παράγοντας τελικά ένα μικρό, πυκνό, ψυχρό άστρο, που ονομάζεται λευκός νάνος. Ο ήλιος θα έχει έπειτα σχεδόν την ίδια ακτίνα με τη Γη, αλλά αυτό θα είναι περισσότερο πυκνό και με περισσότερη μάζα από τη Γη. Ο ήλιος θα γίνει λευκό νάνο αστέρι περίπου σε 8 δισεκατομμύρια έτη από τώρα. Αφότου γίνει λευκός νάνος, τότε θα ψύχεται αργά-αργά για δισεκατομμύρια έτη. Τελικά όταν θα γίνει πάρα πολύ ψυχρός δεν θα εκπέμπει πλέον φως. Η δομή του Ήλιου Ο ήλιος έχει διάφορα στρώματα, το πιο εσωτερικό του είναι ο πυρήνας, που είναι περίπου 400.000 χλμ σε διάμετρο και περιέχει περίπου το 60% της μάζας του ήλιου και λιγότερο από το 2% τον όγκο του. Εδώ πραγματοποιείται η πυρηνική τήξη, η θερμοκρασία φθάνει τους 15.000.000 βαθμούς Kelvin, η πίεση 250 δισεκατομμύρια ατμόσφαιρες και η πυκνότητα του είναι 150 φορές μεγαλύτερη του νερού. Το επόμενο στρώμα από τον πυρήνα, είναι η ζώνη της ακτινοβολίας. Ένας σφαιρικός φλοιός με πάχος το 40% της ηλιακής ακτίνας  και η θερμοκρασία της είναι περίπου 2 έως 8.000.000 Κ. Είναι ένα στρώμα μέσω του οποίου η ενέργεια του πυρήνα,   με τη μορφή ακτινοβολίας, μεταφέρεται μέσα από διαδοχικές απορροφήσεις και εκπομπές των φωτονίων με τα ελεύθερα ηλεκτρόνια και τα ιόντα της ζώνης ακτινοβολίας. Τα φωτόνια αφού συνέχεια συγκρούονται φτάνουν με τυχαίο τρόπο μέχρι την επιφάνεια. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι χρειάζονται, αυτά τα φωτόνια, περίπου 20 εκατομμύρια έτη για να ταξιδέψουν αυτήν την απόσταση. Στο επόμενο στρώμα που είναι το μεταφοράς, το πάχος φθάνει στο 15% της ακτίνας του ήλιου και επικρατούν θερμοκρασίες της τάξεως των 2.000.000 Κ. Είναι εκεί όπου οι πυρήνες του υδρογόνου και τα βαρύτερα στοιχεία συνδυάζονται με τα ελεύθερα ηλεκτρόνια για να σχηματίσουν τα ουδέτερα άτομα ή ιόντα. Η παρουσία των οποίων είναι σε θέση να απορροφήσουν τα φωτόνια. Η μεταφορά πλέον της ενέργειας προς τα εξωτερικά στρώματα, γίνεται κυρίως με ανοδικά ρεύματα ύλης ενώ στο τέλος της ζώνης μεταφοράς πάλι έχουμε εκπομπές και απορροφήσεις φωτονίων. Στον ήλιο, νομίζουμε ότι αυτό το στρώμα είναι αρμόδιο για το σχηματισμό των μαγνητικών πεδίων, και έτσι αυτό έχει επιπτώσεις στη χρωμόσφαιρα και  στη δραστηριότητα της κορώνας, αλλά οι λεπτομέρειες είναι ακόμα αβέβαιες. Τα εξωτερικά στρώματα του Ήλιου υφίστανται διαφορική περιστροφή: στον Ισημερινό η επιφάνεια κάνει μια περιστροφή κάθε 25.4 ημέρες. Πλησίον των πόλων είναι 36 ημέρες. Αυτή η παράξενη συμπεριφορά οφείλεται στο γεγονός ότι ο Ήλιος δεν είναι στερεός σαν τη Γη. Παρόμοια φαινόμενα συναντούμε και στους αεριώδεις πλανήτες. Η διαφορική περιστροφή φτάνει μέχρι το εσωτερικό του Ήλιου, αλλά ο πυρήνας του στρέφεται σαν να είναι στερεό σώμα.  Η δομή της ατμόσφαιρας του ήλιου μας είναι γνωστή. Πρώτα συναντάμε στο εσωτερικό της, την φωτόσφαιρα, αυτό το φωτεινό επιφανειακό στρώμα που βρίσκεται μεταξύ της αδιαφανούς ζώνης μεταφοράς και της χρωμόσφαιρας. Αυτό το λαμπρό ορατό στρώμα, έχει μέσο πάχος μόνο 2.000 χιλιόμετρα και από το οποίο η περισσότερη ενέργεια ακτινοβολείται στο διάστημα. Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της φωτόσφαιρας είναι η κοκκώδης υφή, που καλείται φωτοσφαιρική κοκκίαση. Το φαινόμενο οφείλεται σε ανοδικά ρεύματα θερμών αερίων. Η θερμοκρασία της φωτόσφαιρας είναι περίπου 6.000 βαθμοί Κ στο βαθύτερο σημείο της και 4.000 βαθμοί Κ κοντά στην επιφάνεια. Από τις ηλιακές κηλίδες είμαστε σε θέση να ανιχνεύσουμε πόσο γρήγορα ο ήλιος περιστρέφεται. Κατά ένα   ενδιαφέροντα τρόπο περιστρέφεται γρηγορότερα στον ισημερινό και πιό αργά στους πόλους, το γιατί κανένας δεν ξέρει. Έχει προταθεί εν τούτοις, ότι η διαφορική περιστροφή οφείλεται στη γρήγορη περιστροφή του πυρήνα του ήλιου. Την χρωμόσφαιρα την βλέπουμε με λαμπρό κόκκινο χρώμα σε περιόδους έκλειψης ηλίου και ανυψώνεται επάνω από τη φωτόσφαιρα μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα. Η θερμοκρασία της είναι μεταξύ 4.000 βαθμών Κ (στην περιοχή που βρίσκεται πλησιέστερα στη φωτόσφαιρα) έως 50.000 βαθμούς Κ. Η έντονη άνοδος στη θερμοκρασία οφείλεται στην πυκνότητα του υλικού που μειώνεται εκθετικά με το ύψος. Πάνω από τη χρωμόσφαιρα βρίσκεται το εντυπωσιακό στέμμα (κορώνα) και στο φάσμα της βρίσκουμε μερικές λαμπρές γραμμές, που προέρχονται από έντονα ιονισμένα άτομα στοιχείων. Η υψηλή θερμοκρασίας του στέμματος, είναι η αιτία της εκπομπής ακτίνων-Χ από εκεί. Η θερμοκρασία της ανεβαίνει από 500.000 Κ έως και 2.000.000 βαθμούς Κ. Και τέλος ο ηλιακός άνεμος, που είναι ηλιακή ακτινοβολία μαζί με έντονο ρεύμα πρωτονίων, ηλεκτρονίων και πυρήνων ηλίου, που εκτοξεύονται από την ατμόσφαιρα με ταχύτητες εκατοντάδων χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Τα σωματίδια αυτά ταξιδεύουν κατά μήκος των ανοικτών μαγνητικών γραμμών του στέμματος. Ένα από τα φαινόμενα της ηλιακής δραστηριότητας είναι οι ηλιακές κηλίδες (σκοτεινές περιοχές πάνω στον ηλιακό δίσκο που φαίνονται έτσι μόνο αν συγκριθούν με το περιβάλλον τους) με θερμοκρασίες μικρότερες του περιβάλλοντος τους (μόνο 3.800 βαθμούς Κέλβιν). Είναι πολύ μεγάλες - έκτασης 50.000 χιλιομέτρων. Η διάρκεια τους φτάνει από μερικές ώρες μέχρι μερικές ημέρες. Το μαγνητικό πεδίο των κηλίδων είναι τεράστιο, χιλιάδες φορές ισχυρότερο του ηλίου (που έχει γενικά ασθενές μαγνητικό πεδίο). Το φαινόμενο αυτό των ηλιακών κηλίδων είναι περιοδικό, που κορυφώνεται και υποχωρεί κάθε 11 έτη. Την ανακάλυψη τους την οφείλουμε στον Γαλιλαίο το 1613. Μια άλλη δραστηριότητα του ήλιου είναι το εντυπωσιακό φαινόμενο των προεξοχών. Οι προεξοχές είναι τεράστια νέφη ιονισμένου αερίου που εκτοξεύονται πάνω από την φωτόσφαιρα μέσα στο στέμμα. Υπάρχουν επίσης οι στεμματικές συμπυκνώσεις και οι οπές. Είναι περιοχές του στέμματος με μεγάλη πυκνότητα και θερμοκρασία. Εκεί γίνεται έντονος ιονισμός των ατόμων και δημιουργία πλάσματος. Αναφορά:Σελίδα της NASA

Mάζα (kg)	1.9891 x 1030
Διάμετρος (km)	1.392 x 106
Μέση πυκνότητα	1.42 kg/m3
Περίοδος περιστροφής (ημέρες)	25.38 days
Mέση επιφανειακή θερμοκρασία (K)	5800 K
Mέγιστη επιφανειακή θερμοκρασία (K)	7500 K
Ελάχιστη επιφανειακή θερμοκρασία (K)	4700 K
Φασματικός Τύπος	G2 V
Φωτεινότητα (watts)	3.83 x 1026
Απόλυτο ορατό μέγεθος	4.8

Η Σαλάτα του Νίκου

μαρουλάκι κομμένο
φύτρα σιταριού φτιαγμένα στο σπίτι
Ρόδι
σως με λάδι μπαλσάμικο και πετιμέζι σπιτικό

για να φτιάξετε φύτρα σιταριού βάζετε σε μια γυάλα μια χούφτα σιτάρι την καλύπτετε με τούλι το οποίο δένετε με λαστιχάκι γύρω απο το στόμιο και ξεπλένετε το σιτάρι 2-3 φορές ανά 5-6 ώρες με νερό και το στραγγίζετε,την αφήνετε πλαγιαστά και συνεχίζετε να το κάνετε αυτό μέχρι για 2-3 μέρες μέχρι να γίνουν.Συνήθως είναι έτοιμα σε 48 ώρες και έχετε πάντα μια υπέροχη τροφή για να συνοδεύετε την σαλάτα σας.

Κασερόπιτα εύκολη

Για την κασερόπιτα θα χρειαστείτε 1 φύλλο κρούστας, μπόλικο κασέρι, γκούντα και ρεγκάτο (όλα μαζί περίπου 700γρ.) βούτυρο λυωμένο για τα φύλλα, 1,5 ποτήρι γάλα(1 νουνού αδιάλυτο +μισό κανονικό) και 4 αβγά.

Λαδώνουμε το ταψάκι μας και στρώνουμε εναλλάξ φύλλο - λάδωμα - φύλλο. Πέντε φύλλα είναι αρκετά. Τελειώνετε με φύλλο. Αραδιάζουμε από πάνω τα τυριά, χωρίς αλάτι και πιπέρι, και συνεχίζουμε να στρώνουμε τα φύλλα μας εναλλάξ με λάδωμα. Πάνω από το τελευταίο φύλλο δεν λαδώνουμε.

Στο τέλος, χαράσσουμε τα φύλλα καλά μέχρι κάτω σε τετράγωνα κομμάτια ή ρόμβους και ρίχνουμε από πάνω το υγρό μας για να απορροφηθεί όλο και να φτάσει μέχρι μέσα στη γέμιση. Το υγρό μας είναι 4 αβγά χτυπημένα και ανακατεμμένα σε 1,5 ποτήρι γάλα. Περιμένουμε για 10 λεπτά περίπου να φτάσουν μέχρι κάτω και να απλωθούν παντού και ψήνουμε την τυρόπιτα στον αέρα στους 180οC μέχρι να ροδίσει καλά και έπειτα ψήνω και από κάτω. Εναλλακτικά μπορείτε να ψήσετε στο πάνω-κάτω προσέχοντας μην σας αρπάξει από κάτω, ανάλογα πάντα με το φούρνο σας.

Καλή όρεξη!

Παξιμαδάκια κανέλας

• 1 ποτήρι φυσικό χυμό πορτοκάλι
• 1 ποτήρι ζάχαρη
• 1 ποτήρι καλαμποκέλαιο
• περίπου 2 φαρίνες(farin up)
• 2 κουταλιές σούπας κανέλλα
• 1 κουταλάκι γλυκού γαρύφαλλο
• σουσάμι για πασπάλισμα

1) Σε λεκάνη ζυμώνουμε καλά όλα τα υλικά και τελευταία τη φαρίνα μέχρι να γίνει μαλακή ζύμη να μην κολλάει.

2) Βουτυρώνουμε ένα ταψί και φτιάχνουμε 3 μακριές φρατζόλες τις οποίες πασπαλίζουμε με σουσάμι γύρω γύρω.

3) Τις τοποθετούμε στο ταψί και ψήνουμε σε μέτριο φούρνο (όχι μεγάλη θερμοκρασία, μην μείνουν άψητες μέσα) και όταν ροδίσουν τις βγάζουμε, αφήνουμε να κρυώσουν, κόβουμε σε λεπτές φέτες (σαν τα παξιμάδια) και τις ξαναψήνουμε μπρος πίσω να παρουν χρώμα και να φριγανιστούν.

4) Αφήνουμε να κρυώσουν τελείως και μετά τις βγάζουμε απ' το ταψί.(γιατι αν είναι ζεστά είναι πιο μαλακά και μπορεί να χαλάσουν).