Φέρτε μου έναν χρυσαυγίτη

Σήμερα αργά το μεσημέρι έκατσα λίγο να ξεκουραστώ διαβάζοντας ένα βιβλίο και ξαφνικά έξω από την πόρτα μου που βγαίνει στον δρόμο άκουσα ένα δυνατό θόρυβο πρόσκρουσης και αμέσως μετά άκουσα παιδάκια να κλαίνε δυνατά.

Πετάχτηκα έξω τρέχοντας και βρέθηκα μπροστά σε τρία παιδάκια ηλικίας 7-8 χρονών άσχημα χτυπημένα καθώς είχαν τρακάρει στο πεζοδρόμιο με ένα τεράστιο ποδήλατο από το οποίο είχαν εκτοξευτεί στην άσφαλτο.

Κοίταξα γύρω μου για γονείς αλλά δεν υπήρχε κανείς, μάζεψα τα παιδάκια  στην βεράντα μου που κλαίγανε γοερά και είχαν πληγές παντού στο κορμάκι τους και έφερα το κουτί με τις πρώτες βοήθειες για να τα περιθάλψω.

Προσπαθώντας να τους αποσπάσω την προσοχή από τον πόνο και τον φόβο τους έπιασα ήρεμα την κουβέντα. Σιγά-σιγά σταμάτησαν να κλαίνε και με μεγάλη στωικότητα δεχόντουσαν με εμπιστοσύνη την φροντίδα ενώ τα προσωπάκια τους ήταν μουτζουρωμένα από τα χώματα τα δάκρυα και το αίμα. Aθώα ματάκια σε αθώα παιδάκια που μου κάνανε δειλά-δειλά ερωτήσεις ειδικά όταν τους είπα ότι έχω και εγώ αγόρια που όταν ήταν μικρά έπεφταν ασταμάτητα όταν δεν πρόσεχαν.

Με ρώτησαν αν θεωρώ σωστό να πάνε σχολείο αύριο  με τόσα τραύματα που είχαν και αν θα συνεχίσει ο πόνος. Όταν τους ζήτησα ένα τηλέφωνο να πάρω κάποιον δικό τους μου είπαν ότι οι γονείς τους ήταν στην δουλειά και δεν είχαν τα τηλεφωνά τους, ενώ στον άντρα μου που ήρθε μετά του είπαν τα δύο παιδάκια ότι είναι από την Ρουμανία και το τρίτο από την Βουλγαρία.

Φτωχά παιδάκια μεταναστών,μετανάστες σαν και μας δηλαδή εδώ στην Κύπρο, με γονείς που τρέχουν όλη μέρα προσπαθώντας να τα βγάλουν πέρα και να ζήσουν τις οικογένειες τους.

Όταν όλα αυτά τέλειωσαν και η μέρα ήρθε στα φυσιολογικά της μου καρφώθηκαν στο μυαλό οι χρυσαυγίτες και αυτά που κάνουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα βασανίζοντας τόσο κόσμο. Πόσο σκατόψυχος  μπορεί να είναι κάποιος και να κάνει αυτά που κάνουν σε ταλαίπωρους ανθρώπους;  Ποιοι γονείς τους μεγάλωσαν αυτούς; Με ποιες αξίες και ποιες αρχές ανύπαρκτες;

Πως παύεις να συμπονάς έναν συνάνθρωπο μέσα ''δήθεν'' απο μια οικονομική κρίση; πως μεταμορφώνεσαι σε τέρας αν δεν είσαι απο πρίν;

Ποιος Αμβρόσιος τολμά και μιλάει σε αυτή τη χώρα που όλοι και όλα οδηγούνται στον βούρκο ;

Δεν είναι απλά παράνομη η χρυσή αυγή, γιατί ουσιαστικά θάπρεπε να τους έχουμε κάνει να πάνε να κρυφτούν, να νοιώσουν αυτόν τον απόλυτο φόβο του κάθε καημένου μετανάστη στο πετσί τους.

Εγώ σαν γυναίκα, μάνα, μετανάστρια και Ελληνίδα αρνούμαι να αποδεχτώ ότι ένα κομμάτι των ανθρώπων της πατρίδας μου  μπορούν να περηφανεύονται για τις δολοφονικές τους τάσεις.

Αν είχα μπροστά μου έναν από αυτούς αυτή τη στιγμή σας διαβεβαιώνω θα τον έπνιγα με τα ίδια μου τα χέρια.

Mia gynaika

Η ημέρα της γυναίκας δεν μπορεί να είναι γιορτή παρά μόνο υπενθύμιση των γυναικείων δεινών

Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Με αφορμή την ημέρα της γυναίκας νοιώθω την ανάγκη να διαμαρτυρηθώ για όλα όσα

αντιμετωπίζουν οι γυναίκες καθημερινά σε πάρα πολλές χώρες του κόσμου, για το πόσο αναχρονιστική συνεχίζει να είναι η συμπεριφορά προς τις γυναίκες και αυτή η μέρα πρέπει να είναι ημέρα διαμαρτυρίας και όχι άλλη μια γραφική επέτειος στην οποία και καλά οι γυναίκες κάθε ηλικίας βρίσκουν την ευκαιρία να διασκεδάσουν!

Κάθε μέρα πρέπει να είναι ημέρα γυναίκας με σεβασμό για το φύλο μας και την ζωή μας.

Στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες, τα κυριότερα αιτήματα των γυναικών αφορούν τις ανάγκες τους για περισσότερες ευκαιρίες στην επαγγελματική κατάρτιση, για ισότιμη συμμετοχή τους στις επιστημονικές και τεχνολογικές εξελίξεις και, επιπλέον, για μεγαλύτερη πρόσβαση στα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Τα υψηλά ποσοστά γυναικείας ανεργίας, η άνιση μισθολογική τους μεταχείριση, το ελλιπές θεσμικό πλαίσιο υποστήριξης της εργαζόμενης μητέρας, και η περιορισμένη αναλογία συμμετοχής των γυναικών σε πολιτικά και διοικητικά αξιώματα, αποτελούν θέματα που εκκρεμούν και χρήζουν αντιμετώπισης από πολλές κοινωνίες, μεταξύ των οποίων και η ελληνική.


Σε λιγότερο προοδευτικές κοινωνίες, βέβαια, οι ανάγκες των γυναικών αφορούν, δυστυχώς, ακόμα πιο στοιχειώδη δικαιώματα, αγγίζοντας ακόμα και αυτήν την ίδια την επιβίωση, αλλά και τη μόρφωση, το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό και την αντιμετώπισή τους ως ισότιμα και ισάξια μέλη της κοινότητας.


Δεν είναι λίγες οι φορές, που δημοσιεύονται περιστατικά βίας κατά των γυναικών ανεξαρτήτως εθνικές, ταξικές, θρησκευτικές ή πολιτιστικές διακρίσεις. Μπορεί να εκδηλωθεί σε καιρό ειρήνης ή σε καιρό πολέμου, στο δρόμο, στο σπίτι, ή στο χώρο εργασίας, μπορεί να προέρχεται από αγνώστους, ή από οικεία πρόσωπα. Με όποιον τρόπο και οπουδήποτε αυτή εκδηλώνεται, δεν πρέπει να μένει στο σκοτάδι, αλλά να καταγγέλλεται και να τιμωρείται ανάλογα.


Ωστόσο, σε κάθε έκφανση της κοινωνικής δραστηριότητας, από τον πιο μικρό οικογενειακό πυρήνα, μέχρι την πιο πολύπλοκη πολιτική δομή, συμβαίνει το εξής παράδοξο: ενώ η γυναίκα είναι εκείνη που παραδοσιακά λειτουργεί ειρηνευτικά και «πυροσβεστικά» σε κάθε μορφή κρίσης (από τις μικρές καθημερινές προστριβές στο σπίτι ή στο δρόμο, μέχρι τη συντονισμένη δράση και τα διαβήματα των γυναικείων οργανώσεων και των γυναικών ηγετών σε περιπτώσεις ενόπλων συρράξεων), ωστόσο, όχι μόνο η συμβολή των γυναικών σχεδόν πάντα παραγκωνίζεται στο περιθώριο της «επίσημης» Ιστορίας, αλλά είναι και οι ίδιες οι γυναίκες που γίνονται συχνότερα τα τραγικά θύματα κάθε μορφής βίας, όπου και όπως και αν αυτή εκδηλώνεται.

Στην Γουατεμάλα δολοφονούνται κάθε ημέρα δύο γυναίκες κατά μέσο όρο και στην Ινδία καταγράφονται χιλιάδες θάνατοι και βιασμοί ετησίως..

Στις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες, όπως οι Η.Π.Α., ο Καναδάς, και το Ισραήλ, το 40 με 70% των γυναικών που δολοφονήθηκαν ήταν θύματα του ίδιου τους του συντρόφου.
Σε παγκόσμια βάση, το 50% των σεξουαλικών επιθέσεων έχουν ως θύματα παιδιά κάτω των 16 ετών και περίπου 150 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια πέφτουν θύματα πράξεων βίας ετησίως.. Το 30% των πρώτων σεξουαλικών εμπειριών των κοριτσιών αποτελούν βιασμοί ή απόπειρες βιασμών.....
Στην Αφρική, τρία εκατομμύρια κορίτσια το χρόνο υποβάλλονται σε ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων – 100 με 140 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια ζουν όλη τους τη ζωή με αυτές τις ουλές. Το 80% της σωματεμπορίας (trafficking) διαπράττεται εναντίον γυναικών και κοριτσιών και 397.200 γυναίκες και κορίτσια υποβάλλονται σε συνθήκες σεξουαλικής δουλείας κάθε χρόνο... 

Πόπη Δημητρίου

Τα στοιχεία πάρθηκαν από την UNESCO

Ο Φεμινισμός σήμερα

Ο φεμινισμός στις μέρες μας, φαντάζει για πολλούς νικητής μιας αδυσώπητης μάχης.

Μέχρι ποιον όμως βαθμό, μπορούμε να πειστούμε για κάτι τέτοιο, σε μια εποχή που παρατηρείται άγριος θάνατος πολλών γυναικών είτε από ξυλοδαρμό, είτε από ένδεια ή ανεργία?

Ακόμα κατατοπιστικότερα τα στοιχεία που καταφθάνουν από τον εργασιακό τομέα.

Πιο συγκεκριμένα , οι αμοιβές γυναικών για παροχή εργασίας εξακολουθούν, ως επί το πλείστον, να κυμαίνονται σε χαμηλότερα επίπεδα από αυτές των ανδρών. 

Ας μην ξεχνάμε, ότι ακόμα οι δουλειές του σπιτιού παραμένουν γυναικεία υπόθεση και πως τόσα χρόνια μετά την πυροδότηση του φεμινιστικού κινήματος, τίθεται ξανά και ξανά το ζήτημα του αν αποτελούν εργασία οι δουλείες του σπιτιού.

Αναμφισβήτητα, πολλοί από τους στόχους που έθεσε στις απαρχές του το συγκεκριμένο κίνημα έχουν επιτευχθεί και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία. Το πρόβλημα όμως, εντοπίζεται στο κατά πόσο έχουμε την δυνατότητα να χρησιμοποιούμε τον όρο "επιτυχία", όταν μας παρουσιάζονται δεδομένα όπως τα παραπάνω!

Όταν σε πολιτισμούς του εικοστού πρώτου αιώνα, γυναίκες κυκλοφορούν με μισοκαλυμμένα πρόσωπα, κακοποιούνται συστηματικά, ενοχοποιούνται όταν πέσουν θύματα, βιάζονται και δολοφονούνται ενώ οι υπαίτιοι αθωώνονται;  

πηγή wikipedia

Το γυναικείο κίνημα (φεμινισμός)

Ο Φεμινισμός ως φιλοσοφία και κίνημα με την σύγχρονη έννοια μπορεί να χρονολογηθεί από τον Διαφωτισμό με στοχαστές όπως οι Λαίδη Mary Wortley Montagu και Μαρκήσιος de Condorcet, υπέρμαχοι της γυναικείας εκπαίδευσης. Η πρώτη επιστημονική κοινότητα για γυναίκες ιδρύθηκε στο Μίντελμπουργκ, μια πόλη στα νότια της Ολλανδικής Δημοκρατίας, το 1785. Την ίδια περίοδο έγιναν επίσης δημοφιλείς εφημερίδες για γυναίκες που εστίαζαν σε θέματα όπως η επιστήμη. Η “Υπεράσπιση των Δικαιωμάτων της Γυναίκας” (A Vindiacation of the Rights of Woman) της Mary Wollstonecraft του 1792, είναι ένα από τα πρώτα έργα που μπορούν αναμφίβολα να αποκληθούν φεμινιστικά.

Ο φεμινισμός έγινε ένα οργανωμένο κίνημα τον 19ο αιώνα καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να πιστεύουν πως οι γυναίκες υφίστανται άδικη μεταχείριση. Το φεμινιστικό κίνημα ριζώθηκε στο προοδευτικό κίνημα και ιδιαίτερα στο μεταρρυθμιστικό κίνημα του 19ου αιώνα. Το οργανωμένο κίνημα χρονολογείται από το πρώτο συνέδριο για τα δικαιώματα των γυναικών στο Seneka Falls, στη Νέα Υόρκη, το 1848. Το 1869, ο Τζον Στιούαρτ Μιλλ εξέδωσε το “Η Υποταγή των Γυναικών” (The Subjection of Women) για να δείξει πως “η νόμιμη κατωτερότητα του ενός φύλου από το άλλο είναι λάθος...και... ένα από τα κύρια εμπόδια στην βελτίωση και την πρόοδο της ανθρωπότητας.”

Πολλές χώρες άρχισαν να παραχωρούν δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, ιδιαίτερα στα τελευταία χρόνια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο. Οι λόγοι γι’ αυτό ποικίλουν, αλλά συμπεριελάμβαναν μια επιθυμία για αναγνώριση των συνεισφορών των γυναικών στον πόλεμο και τη δουλειά τους στη βιομηχανία και παντού στην έλλειψη ανδρών, ενώ επηρεάστηκαν και από την ρητορική και των δύο πλευρών εκείνη την εποχή για να δικαιολογήσουν τις πολεμικές τους προσπάθειες. Για παράδειγμα, από τη στιγμή που ο Γούντροου Ουίλσον στα Δεκατέσσερα Σημεία του αναγνώριζε τον αυτο-προσδιορισμό ως ζωτικό συστατικό της κοινωνίας, ήταν δύσκολο να παραβλεφθεί από τους άντρες η υποκρισία της άρνησης στον μισό πληθυσμό των μοντέρνων εθνών να ψηφίσουν.

σημ. 1. Στον περισσότερο από τον μισό πληθυσμό αμέσως μετά τον πόλεμο και την λειψανδρία που δημιούργησε. Σε καιρούς ειρήνης, οι ενήλικες γυναίκες σε παραγωγικές ηλικίες είναι γενικά περίπου 52-53%, βλέπε διεθνείς στατιστικές.

Οι απαρχές του κινήματος του φεμινισμού, τοποθετούνται γύρω από τη Γαλλική Επανάσταση. Αρχικά, είχε την μορφή ενός τετραδίου παραπόνων (1789), το οποίο αργότερα εξελίχθηκε στην λεγόμενη Διακήρυξη Δικαιωμάτων των Γυναικών (1791). Έτσι, σιγά σιγά ο αγώνας οργανώνεται... Από εκεί το ενδιαφέρον μεταφέρεται στην Αγγλία, 70 χρόνια αργότερα, με τον αγώνα για την διεκδίκηση ψήφου. Βασική αρχή δεν ήταν άλλη από την ισότητα των 2 φύλων. Κάπου στον εικοστό αιώνα εμφανίζονται και οι σουφραζέτες, οι οποίες ξεκίνησαν την δράση τους με εισβολές σε βουλευτικές συνεδριάσεις και συνέχισαν με εμπρησμούς δημοσίων κτηρίων.

Την ίδια περίπου περίοδο στις Η.Π.Α. (1848) έχουμε την πρώτη Διακήρυξη Συναισθημάτων με αιτήματα που αφορούσαν το δικαίωμα ψήφου και τη διεκδίκηση δικαιωμάτων γενικότερα σε σχέση με προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες της εποχής είτε στο σπίτι είτε στον χώρο εργασίας τους. 40 χρόνια μετά έχουμε το πρώτο Φεμινιστικό Συνέδριο.

Ημέρα ορόσημο για το φεμινιστικό κίνημα, έγινε η 8 Μαρτίου 1857, όπου 20.000 εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας διεκδίκησαν την μείωση του ωραρίου εργασίας, μέσω μαζικής απεργίας σε μια περίοδο, που ο συνδικαλισμός απαγορευόταν.

πηγή wikipedia