Ιός των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV)/κονδυλώματα

Ιός των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV)

Η πιστοποίηση του γεγονότος ότι υπάρχει αναμφισβήτητη αιτιολογική σχέση μεταξύ μόλυνσης της γεννητικής περιοχής της γυναίκας από τον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων (Human Papilloma Virus – HPV) και εμφάνισης καρκίνου στον τράχηλο της μήτρας (Walboomers και συνεργ., 1999) έδωσε την τελική ώθηση στις προσπάθειες σχετικά με την δημιουργία ενός εμβολίου εναντίον του ιού αυτού, όπως συνέβη άλλωστε και με την δημιουργία εμβολίων και εναντίον άλλων ιογενούς αιτιολογίας νοσημάτων.

Το ιδιαίτερο γεγονός στην περίπτωση του εμβολίου εναντίον του HPV είναι το ότι αυτό θα αποτελέσει κατ’ ουσίαν το πρώτο εμβόλιο εναντίον μιας κακοήθους νόσου.

14 κοινές ερωτήσεις των αντρών σχετικά με τον ιό HPV

1. Είμαι σεξουαλικά ενεργός/η και φοβάμαι ότι μπορεί να έχω κολλήσει τον ιό των κονδυλωμάτων. Τί συμπτώματα θα έχω;

H λοίμωξη από HPV δεν προκαλεί κανένα απολύτως σύμπτωμα σε άνδρες ή γυναίκες...

2. Έβγαλα κονδυλώματα. Πρέπει να τα αντιμετωπίσω ή να τα αφήσω να υπάρχουν;

Η καλοήθης βλάβη των κονδυλωμάτων πρέπει να αντιμετωπιστεί τόσο γιατί ενδέχεται να μεγαλώσουν, όσο και γιατί διευκολύνεται η μετάδοση του ιού. Η αντιμετώπιση πρέπει να εγγυάται την εκρίζωση των προσβεβλημένων κυττάρων που δυνητικά μεταδίδουν τον ιό.

3. Από πού κόλλησα τον ιό; Με κόλλησε η τωρινή, ή η προηγούμενη σύντροφος;

Η απάντηση αυτή θα ικανοποιούσε την περιέργειά μας, αλλά όχι την υγεία μας. Δυστυχώς η ευτυχώς δεν θα το μάθουμε ποτέ, αφού δεν υπάρχει τρόπος. Άλλωστε η μόλυνση μπορεί να έχει γίνει και χρόνια πριν, άρα ενέχονται όλοι οι σύντροφοι και του  άνδρα και της γυναίκας…

Να τονιστεί εδώ πως δεν μας ενδιαφέρει ο ιός αυτός καθ’ εαυτός, αλλά το τι κάνει ο ιός στον οργανισμό. Αν είναι τελείως ασυμπτωματικός, ας υπάρχει μαζί με πολλούς άλλους ιούς που κουβαλάει το σώμα μα Άλλωστε μπορεί απο μόνος του να εξαφανιστεί!

4. Παρουσίασα κάτι στο πέος μου και ο ουρολόγος μου είπε ότι χρειάζεται βιοψία. Φοβάμαι ότι πρόκειται για κονδύλωμα. Ή μήπως είναι καρκίνος;

Εάν η βλάβη είναι ξεκάθαρα κονδυλωματώδης στην κλινική εξέταση τότε δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, αλλά και ούτε βιοψία. Αν η διάγνωση δεν είναι ξεκάθαρη, τότε η βιοψία είναι απαραίτητη, για τον αποκλεισμό προκαρκινικής ή νεοπλασματικής βλάβης.

5. Έχω εμφανή κονδυλώματα στο πέος μου. Ο κολλητός μου, που τα συζητάμε όλα, είχε στο παρελθόν αλλά πήγε στο γιατρό του και τα έκαψε. Ποιός είναι πιο επικίνδυνος να το μεταδώσει στην κοπέλα του;

Δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση. Μετάδοση γίνεται και με εμφανή και με υποκλινική λοίμωξη από τον ιό. Ρόλο παίζει η άμυνα του οργανισμού (ανοσοποιητικό σύστημα) του καθενός και διάφορες εξωγενείς παράμετροι.

6. Εμφάνισα κονδυλώματα και ο ουρολόγος μου τα αφαίρεσε. Έχει νόημα να κάνω το εμβόλιο τώρα που είμαι ήδη μολυσμένος;

Ναι. Έχει βρεθεί ότι με αυτόν τον τρόπο μειώνεται η πιθανότητα να ξαναπαρουσιαστούν (επαναλοίμωξη). Σε χώρες που εφαρμόστηκε ο εμβολιασμός μαζικά, όπως η Αυστραλία, τα κονδυλώματα είναι πλέον πάθηση υπό εξαφάνιση.

7. Πρέπει το εμβόλιο να το κάνουν και οι άνδρες;

Ναι, φυσικά. Δυστυχώς στην παρούσα κατάσταση δεν καλύπτεται από τα ασφαλιστικά ταμεία για ανδρική χορήγηση και είναι σχετικά ακριβό.

8. Έκανα το εμβόλιο. Πόσο προφυλαγμένος\η είμαι;

Με τα σημερινά δεδομένα η προστασία υπολογίζεται για περίπου 9 χρόνια απο τον εμβολιασμό.

9. Πόσο προφυλάσσει το προφυλακτικό;

Μειώνει τις πιθανότητες. Ωστόσο, οι εκτεθειμένες περιοχές όπως το όσχεο (η σακούλα που καλύπτει τους όρχεις), το εφήβαιο (το τριχωτό τρίγωνο γύρω απο το πέος), το περίνεο (η περιοχή μεταξύ όρχεων και πρωκτού) και ο πρωκτός συνεχίζουν να κινδυνεύουν!

10. Ο ιός κολλάει μόνο με σεξουαλική επαφή;

Συνήθως ναι, αλλά όχι 100%. Έχει βρεθεί και σε γάντια, εργαλεία, στον καπνό κλπ. Έχει επίσης συζητηθεί αλλά δεν έχει αποδειχθεί η μετάδοση με το φίλημα.

11. Πήγε η γυναίκα μου στο γυναικολόγο και με το Παπ τεστ βρέθηκε ότι πάσχει από τον ιό των κονδυλωμάτων. Τί πρέπει να κάνουμε τώρα;

Καλό θα είναι να ακολουθήσει προσδιορισμός με DNA τεστ ώστε να ξέρουμε αν η λοίμωξη σχετίζεται με τους τύπους των ιών που έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα ογκογένεσης. Ο άνδρας δεν χρειάζεται να υποβληθεί σε εξετάσεις.

12. Ως ζεύγος είμαστε φορείς του ιού και έχουμε υποβληθεί και σε καυτηριασμούς – κρυοπηξίες στο παρελθόν. Θέλουμε να κάνουμε παιδί. Τι μας συμβουλεύετε;

Δεν πρέπει να προκληθεί ανησυχία! Κανένας κίνδυνος. Δεν χρειάζεται μεσοδιάστημα αποχής για να υποχωρήσει η λοίμωξη από τον ιό. Δεν υπάρχει λόγος για καισαρική τομή αν η έγκυος είναι θετική στον ιό, και η τυχόν εγκυμοσύνη θα εξελιχθεί φυσιολογικά.

13. Έχω κολλήσει τον ιό HPV και έχω κάνει την θεραπεία που μου πρότεινε ο ουρολόγος μου. Έχει επηρεαστεί η γονιμοποιητική μου ικανότητα;

Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα δεν έχει επιβεβαιωθεί κάτι τέτοιο. Άρα η απάντηση είναι ΟΧΙ.

14. Ο ουρολόγος μου αφαίρεσε μερικά κονδυλώματα από τα γεννητικά μου όργανα. Αυτό σημαίνει ότι σε μερικά χρόνια σε εκείνες τις περιοχές θα εμφανίσω καρκίνο;

Όχι. Οι τύποι του ιού που προκαλούν εμφανή κονδυλώματα δεν σχετίζονται με την εμφάνιση καρκινικών βλαβών. Οι τύποι του ιού που σχετίζονται με καρκίνο είναι εντελώς άλλοι απο τους τύπους των κονδυλωμάτων!

http://www.imop.gr/sex/ios-twn-anthrwpinwn-thhlwmatwn-hpv

Ενημερωθείτε υπεύθυνα στον ιστότοπο της Ελληνικής Εταιρείας Έρευνας και Αντιμετώπισης του Ιού των Θηλωμάτων (HPV)

Αλήθειες και ψέμματα για τον πόλεμο ενάντια στους καπνιστές

 

Ποια η Σχέση της Ραδιενέργειας με την Αντικαπνιστική Εκστρατεία;  Κάθε χρόνο, χιλιάδες γιατροί και μέλη της «Αντικαπνιστικής Ιεράς Εξέτασης», ξοδεύουν δισεκατομμύρια δολάρια για να διαιωνίσουν αυτό που αναμφίβολα είναι η πιο παραπλανητική –αν και πετυχημένη – κοινωνική απάτη στην ιστορία. Με την ενθάρυνση των περισσοτέρων δυτικών κυβερνήσεων, Οργουελικοί Λομπίστες, καταδιώκουν τους καπνιστές με φανατικό ζήλο, ο οποίος επισκιάζει εντελώς την πανωλεθρία της ποτοαπαγόρευσης, η οποία ξεκίνησε το 1919 και διήρκεσε μέχρι το 1933.

Σήμερα κοιτάζουμε πίσω στην Αμερικανική απαγόρευση με δικαιολογημένη έκπληξη. Είναι πράγματι αλήθεια οτι, ένα ολόκληρο έθνος παραδόθηκε στην άρνηση μιας μπύρας ή ενός ουίσκυ από μία μικρή ομάδα φανατικών θρησκόληπτων, παρά την παντελή έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων οτι το αλκοόλ προκαλεί βλάβη στον άνθρωπο, εκτός αν καταναλώνεται σε αστρονομικές ποσότητες. Δυστυχώς, η ασφάλεια από την κατανάλωση του οινοπνεύματος, δεν ήταν αυτό που πραγματικά ενδιέφερε τους φανατικούς.

Ο πραγματικός τους σκοπός ήταν – και είναι- ο έλεγχος πάνω στους άλλους.

Οι Αμερικανοί ήταν εμφανώς «αμαρτωλοί» που απολάμβαναν μερικά αλκοολούχα ποτά και , οι πουριτανοί μεσολάβησαν για λογαριασμό του Θεού ώστε να τους κάνουν όλους να αισθανθούν άθλιοι. Αν και δεν υπάρχει άμεση σχέση ανάμεσα στο αλκοόλ και τον καπνό, η ιστορία της αμερικανικής απαγόρευσης, μας βοηθάει να καταλάβουμε, πως ένας μικρός αριθμός φανατικών κατάφερε να ελέγξει τη συμπεριφορά και τις ζωές δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων.

Σήμερα, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με τους καπνιστές, αν και αυτή τη φορά το θέμα είναι στα χέρια των «Κυβερνητικών Φανατικών» καθώς και άσχετων γιατρών και, όχι στα χέρια φανατικών θρησκόληπτων.

Ορισμένες κυβερνήσεις, γνωρίζουν οτι οι οι προηγούμενες ενέργειές τους είναι άμεσα υπεύθυνες για την πρόκληση των περισσοτέρων από τους καρκίνους του πνεύμονα και του δέρματος στον κόσμο σήμερα, οπότε φθάνουν στα άκρα ώστε να αποποιηθούν τις ηθικές και οικονομικές ευθύνες τους και αντ’αυτών, να κατηγορήσουν τα τσιγάρα.

Όπως θα δούμε παρακάτω, τα οργανικά προϊόντα καπνού, δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούμε δικαιολογημένα να ισχυριστούμε οτι, είναι εκπληκτικοί προστάτες της υγείας.

Δεν έχουν όλες οι κυβερνήσεις παγκοσμίως το ίδιο πρόβλημα.

Η Ιαπωνία και η Ελλάδα, έχουν το παγκοσμίως υψηλότερο ποσοστό ενηλίκων καπνιστών αλλά, τη χαμηλότερη εμφάνιση καρκίνου του πνεύμονα.

Σε αντίθεση με αυτό, Αμερική, Αυστραλία, Ρωσσία και μερικά νησιά του Νοτίου Ειρηνικού, έχουν το χαμηλότερο αριθμό ενηλίκων καπνιστών στον κόσμο αλλά, την υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του πνεύμονα.

Αυτό, είναι το υπ’αριθμόν ένα στοιχείο για τη διελεύκανση αυτού του παραλόγου αλλά καλά οχυρωμένου ψέματος της δυτικής ιατρικής οτι, «το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο του πνεύμονα».

Η πρώτη Ευρωπαϊκή επαφή με τον καπνό ήταν το 1492, όταν ο Κολόμβος και ο συνάδελφός του εξερευνητής Rodriguo de Jerez, είδαν τους ιθαγενείς της Κούβας να καπνίζουν.

Την ίδια ακριβώς μέρα, ο de Jerez πήρε την πρώτη του ρουφηξιά και το βρήκε πολύ χαλαρωτικό, όπως ακριβώς τον είχαν διαβεβαιώσει οι ντόπιοι. Αυτή ήταν μια σημαντική ευκαιρία, διότι ο de Jerez ανακάλυψε αυτό που Κουβανοί και αυτόχθονες Αμερικανοί γώριζαν εδώ και αιώνες:

Οτι ο καπνός των πούρων και των τσιγάρων, δεν είναι μόνο χαλαρωτικός αλλά θεραπεύει τον βήχα και άλλες μικρές ασθένειες. Όταν ο de Jerez επέστρεψε σπίτι του, άναψε περήφανα ένα πούρο στο δρόμο και αμέσως συνελήφθη και φυλακίστηκε για 3 χρόνια από τη φρικτή Ιερά Εξέταση. Ο de Jerez έγινε το πρώτο θύμα του αντι-καπνιστικού λόμπι.

Σε λιγότερο από έναν αιώνα, το κάπνισμα έγινε μία αποδεκτή και απολαυστική συνήθεια σε όλη τηνΕυρώπη, με χιλιάδες τόνους καπνού να εισάγονται από αποικίες, ώστε να ικανοποιήσουν την αυξανόμενη ζήτηση. Ένας αυξανόμενος αριθμός συγγραφέων, εξήρε τον καπνό ως «πανάκεια για τα δεινά της ανθρωπότητας».

Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, σχεδόν ένα στα δύο άτομα κάπνιζε, αλλά η συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του πνεύμονα παρέμενε τόσο χαμηλή, που ήταν σχεδόν μη μετρήσιμη. Τότε κάτι εξαιρετικό συνέβη στις 16 Ιουλίου του 1945: ένα τρομακτικό κατακλυσμιαίο γεγονός, που θα μπορούσε τελικά να προκαλέσει τις δυτικές κυβερνήσεις, να νοθεύσουν την αντίληψη περί καπνίσματος για πάντα.

Ο K. Greisen θυμάται:

«Όταν η ένταση του φωτός μειώθηκε, κράτησα μακριά το γυαλί και κοίταξα προς το μανιτάρι που είχε σχηματίσει ο καπνός. Τότε κάποιος φώναξε ότι έπρεπε να παρατηρήσουμε το ωστικό κύμα που ταξίδευε κατά μήκος του εδάφους. Αυτό που εμφανίστηκε, ήταν μία φωτισμένη κυκλική περιοχή κοντά στο έδαφος, η οποία σιγά-σιγά απλωνόταν προς το μέρος μας. Είχε κίρινο χρώμα.

Η μονιμότητα του σύννεφου του καπνού ήταν κάτι που με εξέπληξε. Μετά την πρώτη γρήγορη έκρηξη, το κάτω μέρος του νέφους φάνηκε να λαμβάνει ένα σταθερό σχήμα και να παραμένει ακίνητο και κρεμασμένο στον αέρα. Το πάνω μέρος στο μεταξύ, συνέχισε να υψώνεται,ώστε μετά από Μερικά λεπτά να είναι 5 μίλια ψηλό. Αργά, δημιούργησε ένα τεθλασμένο σχήμα λόγο της μεταβαλλόμενης ταχύτητας του ανέμου σε διαφορετικά ύψη. Ο καπνός καθώς ανέβαινε, είχε διαπεράσει ένα σύννεφο και φάνηκε να παραμένει εντελώς ανεπηρέαστος απ’αυτό.»

Αυτό, ήταν το περιβόητο Trinity Test, το πρώτο βρώμικο πυρηνικό όπλο που εξεράγη στην ατμόσφαιρα. Μία μπάλα έξι κιλών πλουτωνίου, συμπιεσμένη με εκρηκτικούς φακούς. Η Trinity εξεράγη πάνω από το Νέο Μεξικό, με δύναμη ίση με 20.000 τόνους tnt. Μέσα σε σευτερόλεπτα, τα δισεκατομμύρια θανατηφόρα ραδιενεργά σωματίδια απορροφήθηκαν στην ατμόσφαιρα, σε ένα ύψος 6 μιλίων, όπου τα υψηλής ταχύτητας αέρια ρεύματα, θα μπορούσαν να τα κυκλοφορήσουν πολύ μακριά.

Η Αμερικανική κυβέρνηση η οποία γνώριζε εκ των προτέρων για τη ραδιενέργεια, ήξερε πολύ καλά τη θανατηφόρα της δράση στους ανθρώπους, αλλά στα τυφλά και χωρίς περιστροφές, διέταξε τη δοκιμή με πλήρη αδιαφορία για τη δημόσια υγεία. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, επρόκειτο για ενοχή βαρειάς αμελείας αλλά αυτό δεν ενδιέφερε καθόλου την κυβέρνηση. Αργά η γρήγορα, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, θα έβρισκε κάποιον «ένοχο» για τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις που υπέστησαν οι πολίτες είτε τοπικά είτε σε απομακρυσμένες περιοχές.

Εάν ένα μόνο μικροσκοπικό ραδιενεργό σωματίδιο πέσει πάνω στο δέρμα μας, παθαίνουμε καρκίνο του δέρματος. Αν εισπνεύσουμε ένα τέτοιο ίδιο σωματίδιο, τότε ο θάνατος από καρκίνο του πνεύμονα είναι αναπόφευκτος, εκτός αν τυγχάνει να είμαστε καπνιστές. Το στερεό ραδιενεργό μικροσκοπικό σωματίδιο, θάβεται βαθιά στον πνευμονικό ιστό, κυριεύει εντελώς τα περιορισμένα αποθέματα του οργανισμού σε βιταμίνη Β17 και προκαλεί ανεξέλεγκτο και καλπάζων πολλαπλασιασμό των κυττάρων.

Πώς μπορούμε να είμαστε απολύτως σίγουροι ότι, τα ραδιενεργά σωματίδια προκαλούν καρκίνο του πνεύμονα κάθε φορά που κάποιος εκτίθεται σε αυτά; Για τους πραγματικούς γιατρούς, σε αντίθεση με τους ιατρικούς τσαρλατάνους και τους προπαγανδιστές των κυβερνήσεων, αυτό δεν είναι πρόβλημα. Για οποιαδήποτε θεωρία, προκειμένου να γίνει επιστημονικά αποδεκτή, πρέπει πρώτα να αποδειχθεί σύμφωνα με τις αυστηρές προδιαγραφές οι οποίες είναι αποδεκτές από τους επιστήμονες παγκοσμίως.

Πρώτα, πρέπει να απομονωθεί το ραδιενεργό σωματίδιο και μετά να χρησιμοποιηθεί σε ελεγχόμενα εργαστηριακά πειράματα ώστε να παραχθεί το απαιτούμενο αποτέλεσμα όπως για παράδειγμα «ο καρκίνος του πνεύμονα στα θηλαστικά»… Οι επιστήμονες, έχουν αδίστακτα θυσιάσει δεκάδες χιλιάδες ποντίκια και αρουραίους όλα αυτά τα χρόνια, αναγκάζοντάς τα εσκεμμένα σε υποχρεωτική επαγωγή ραδιενεργού υλικού στους πνεύμονές τους.

Τα τεκμηριωμένα αποτελέσματα αυτών των πειραμάτων είναι ταυτόσημα: Όποιο ποντίκι ή αρουραίος κάνει «σύμβαση» με καρκίνο του πνεύμονα, τότε κάθε ποντίκι ή αρουραίος πεθαίνει. Η θεωρία έτσι, έχει μετατραπεί σε άκαμπτο επιστημονικό γεγονός, κάτω από αυστηρά ελεγχόμενες εργαστηριακές συνθήκες. Ο ύποπτος παράγοντας ( ραδιενεργό υλικό ), προκάλεσε το διεκδικούμενο αποτέλεσμα ( καρκίνος του πνεύμονα ), όταν το εισέπνευσαν τα θηλαστικά.

Το συνολικό μέγεθος του κινδύνου για καρκίνο του πνεύμονα στους ανθρώπους από ατμοσφαιρικό ραδιενεργό νέφος, δε μπορεί να προσδιορισθεί. Στη Ρωσία, τη Βρετανία και την Αμερική, τον Αύγουστο του 1963 έγιναν δοκιμές, όπου πάνω από 4.200 κιλά πλουτωνίου απελευθερώθηκαν στην ατμόσφαιρα. Ξέρουμε ήδη ότι, ένα μικρογραμμάριο εισπνεόμενου πλουτωνίου προκαλεί μόνιμο καρκίνο του πνεύμονα, οπότε ξέρουμε ότι κάποιες «φιλικά προσκείμενες στον άνθρωπο κυβερνήσεις», απελευθέρωσαν 4,2 δισεκατομμύρια θανατηφόρες δόσεις ραδιενεργών σωματιδίων στην ατμόσφαιρα, τα οποία έχουν τουλάχιστον 50.000 χρόνια ζωής… Τρομακτικό;

Δυστυχώς σε λίγο γίνεται χειρότερο. Το πλουτώνιο που αναφέραμε, υπάρχει στο πυρηνικό όπλο πριν από τη δοκιμή αλλά, με μεγάλη διαφορά, ο μεγαλύτερος αριθμός ραδιενεργών σωματιδίων, είναι αυτός που προέρχεται από το χώμα ή την σκόνη που απορροφάται από το έδαφος και ακτινοβολημένα ταξιδεύουν κάθετα μέσα από την μπάλα φωτιάς του όπλου.

Τα σωματίδια αυτά, σχηματίζουν το μεγαλύτερο μέρος του «καπνού» που βλέπουμε σε κάθε φωτογραφία πυρηνικής έκρηξης. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αρκετοί τόνοι ραδιενεργού υλικού απορροφούνται και μεταφέρονται αλλά, ας φανούμε συντηρητικοί και ας ισχυριστούμε ότι, απορροφούνται μόνο 1.000 κιλά σε κάθε πυρηνική δοκιμή.

Πριν υπάρξει απαγόρευση των πυρηνικών δοκιμών, σε Ρωσία, Βρετανία και Αμερική, είχαν διεξαχθεί 711 πυρηνικές δοκιμές, δημιουργώντας έτσι 711.000 κιλά θανατηφόρων ραδιενεργών σωματιδίων, στα οποία πρέπει να προστεθούν και τα 4.200 κιλά από τα όπλα, για ένα μεικτό συντηρητικό σύνολο 715.200 κιλών. Υπάρχουν πάνω από ένα εκατομμύριο θανατηφόρες δόσεις ανά χιλιόγραμμο, που σημαίνει ότι οι αρμόδιες κυβερνήσεις, μόλυναν την ατμόσφαιρα με πάνω από 715 δισεκατομμύρια τέτοιες δόσεις, αρκετές να προκαλέσουν καρκίνο του πνεύμονα ή του δέρματος, 117 φορές σε κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί του πλανήτη!

Πριν ρωτήσετε, σας απαντώ πως, ΟΧΙ, τα ραδιενεργά σωματίδια δεν εξαφανίζονται έτσι απλά. Τουλάχιστον όχι σ’αυτή τη ζωή, ή τη ζωή των παιδιών μας και των εγγονιών μας. Με ένα μέσο όρο ζωής 50.000 χρόνων, αυτά τα αμέτρητα τρισεκατομμύρια θανατηφόρων κυβερνητο-κατασκευασμένων ραδιενεργών σωματιδίων, είναι μαζί μας για πάντα.

Κυκλοφορώντας σε όλο τον κόσμο μέσω δυνατών αερίων ρευμάτων, αυτά τα σωματίδια εγκαθίστανται απρογραμμάτιστα οπουδήποτε αν και, σε μεγαλύτερες συγκεντρώσεις, σε απόσταση μερικών χιλιάδων μιλίων από τα σημεία των δοκιμών. Ένας απλός άνεμος, είναι αρκετός για να τα αναδεύσει και να δημιουργήσει κίνδυνο για όσους ζουν στα περίχωρα.

Colpo Grosso! Δώδεκα χρόνια μετά το κατακλυσμιαίο Trinity Test, στις δυτικές κυβερνήσεις ήταν πλέον εμφανές ότι, η κατάσταση ήταν απολύτως εκτός ελέγχου. Μία μελέτη του Βρετανικού Ιατρικού Συμβουλίου το 1957, έδειξε ότι: Οι παγκόσμιοι θάνατοι από καρκίνο του πνεύμονα, ήταν πάνω από διπλάσιοι κατά την περίοδο 1945 έως 1955, αν και καμία εξήγηση δεν προτάθηκε.

Κατά την ίδια περίοδο των 10 ετών, οι θάνατοι από καρκίνο στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι τριπλασιάστηκαν. Μέχρι το τέλος των επισήμων ατμοσφαιρικών δοκιμών το 1963, τα κρούσματα καρκίνου του πνεύμονα στα νησιά του Ειρηνικού ήταν πενταπλάσια από αυτά του 1945. Εφόσον λοιπόν κατέστρεψαν το περιβάλλον για 50.000 χρόνια, ήρθε η ώρα για τις κυβερνήσεις να αρχίσουν «δυνατή αντιπερισπαστική δράση»

Πώς θα μπορούσε να αποδειχθεί ότι οι άνθρωποι δημιουργούν στον εαυτό τους καρκίνο του πνεύμονα και είναι ένοχοι για παράδειγμα ότι, αυτό-προκαλούν κάποια βλάβη, για την οποία η κυβέρνηση δε θα μπορούσε να κατηγορηθεί ή να μηνυθεί? Η μόνη φανερή ουσία την οποία ο άνθρωπος εισπνέει στους πνεύμονες του, εκτός από τον αέρα, ήταν ο καπνός του τσιγάρου.

Έτσι, ο άγριος κυβερνητικός διωγμός κατά του καπνίσματος τέθηκε σε λειτουργία. Πλημμελώς αρμόδιοι ιατρικοί «ερευνητές», βρέθηκαν ξαφνικά να κατακλύζονται από μαζικές κυβερνητικές δωρεές, οι οποίες σκόπευαν στο να επιτευχθεί το ίδιο τελικό αποτέλεσμα: «Αποδείξτε ότι το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο του πνεύμονα.»

Πραγματικοί επιστήμονες ( ειδικά κάποιοι αξιόλογοι πυρηνικοί φυσικοί ) μειδίασαν με τις πρώτες αξιολύπητες προσπάθειες του νεοσύστατου λόμπυ κατά του καπνίσματος.

Οι ντεμέκ ερευνητές, προσκλήθηκαν να αποδείξουν τους ψευδείς ισχυρισμούς τους, κάτω από τους ίδιους ακριβώς άκαμπτους επιστημονικούς κανόνες, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν για να αποδειχθεί ότι, τα ραδιενεργά σωματίδια προκαλούν καρκίνο του πνεύμονα στα θηλαστικά.

Θυμηθείτε ότι, για να γίνει οποιαδήποτε θεωρία αποδεκτή επιστημονικά, πρέπει πρώτα να αποδειχθεί σύμφωνα με τις αυστηρές προδιαγραφές οι οποίες είναι αποδεκτές από τους επιστήμονες παγκοσμίως. Πρώτα, ο ύποπτος παράγοντας ( το κάπνισμα ) πρέπει να απομονωθεί, μετά να χρησιμοποιηθεί σε κατάλληλα ελεγχόμενα εργαστηριακά πειράματα για να δημιουργήσουν το ισχυριζόμενο αποτέλεσμα, για παράδειγμα καρκίνος του πνεύμονα στα θηλαστικά.

Η Αλήθεια: Παρά την έκθεση δεκάδων χιλιάδων ιδιαιτέρως ευάλωτων ποντικιών και αρουραίων, στο ισοδύναμο των 200 τσιγάρων ημερησίως επί χρόνια, η «ιατρική επιστήμη» δεν κατάφερε ούτε μία φορά να προκαλέσει καρκίνο του πνεύμονα σε κανένα ποντίκι ή αρουραίο. Ναι, σωστά διαβάσατε. Επί 40 και πλέον χρόνια, χιλιάδες γιατροί εσκεμμένα μας λένε ψέματα.

Οι πραγματικοί επιστήμονες, έπιασαν τους ημι-επιστήμονες από το λαιμό διότι, συνδυάζοντας το πείραμα των θανατηφόρων ραδιενεργών σωματιδίων με το ‘καλοήθες’ πείραμα για τον καπνό, αποδείχθηκε οριστικά ότι, Το κάπνισμα δε μπορεί σε καμία περίπτωση να προκαλέσει καρκίνο του πνεύμονα. Επιπλέον, σε ένα μεγάλο ‘τυχαίο’ πείραμα το οποίο δεν τους επιτράπηκε ποτέ να δημοσιοποιήσουν, οι πραγματικοί επιστήμονες απέδειξαν με εντυπωσιακή καθαρότητα ότι, Το κάπνισμα συμβάλλει στην προστασία κατά του καρκίνου του πνεύμονα.

Όλα τα ποντίκια και οι αρουραίοι, χρησιμοποιήθηκαν μία φορά στο συγκεκριμένο πείραμα και μετά καταστράφηκαν. Με αυτόν τον τρόπο, οι ερευνητές εξασφαλίζουν ότι, τα αποτελέσματα οποιασδήποτε ουσίας είναι υπό δοκιμή, δεν μπορούν να ‘μολυνθούν’ κατά λάθος από τα πραγματικά ή φανταστικά αποτελέσματα κάποιας άλλης ουσίας. Τότε, μια μέρα ως διά μαγείας, μερικές χιλιάδες ποντίκια που χρησιμοποιήθηκαν στο πείραμα για το κάπνισμα, ‘τυχαία’ βρέθηκαν στο πείραμα με τα ραδιενεργά σωματίδια, το οποίο στο παρελθόν είχε σκοτώσει όλα τα ποντίκια της δοκιμής.

Αυτή τη φορά όμως, εντελώς αντίθετα από κάθε πιθανότητα, το 60% των ποντικιών του πειράματος για το κάπνισμα, επέζησαν από την έκθεση στα ραδιενεργά σωματίδια. Η μόνη μεταβλητή, ήταν η προηγούμενη έκθεσή τους σε άφθονες ποσότητες καπνού του τσιγάρου… Η κυβερνητική πίεση εφαρμόστηκε αμέσως και τα στοιχεία απωσιωπήθηκαν αλλά, αυτό δεν ήταν αρκετό για να κάνει τους πραγματικούς επιστήμονες να σωπάσουν.

Με ειρωνεία, ο καθηγητής Schrauzer, Πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρίας των Βιο-ανόργανων Χημικών, κατέθεσε ενώπιον Αμερικανικής επιτροπής του Κογκρέσσου το 1982 οτι: είναι γνωστό εδώ και καιρό στους επιστήμονες πως συγκεκριμένα συστατικά του καπνού, δρουν ως αντι-καρκινικοί παράγοντες σε δοκιμές σε ζώα. Συνεχίζοντας είπε πως, όταν γνωστές καρκινογόνες ουσίες εφαρμοστούν στα ζώα, η εφαρμογή των συστατικών του καπνού του τσιγάρου τις αντιμετωπίζει.

Ο καθηγητής Schrauzer δε σταμάτησε εκεί. Κατέθεσε ενόρκως στην επιτροπή οτι:

«Αποδείχθηκε πως, κανένα συστατικό του καπνού των τσιγάρων δεν προκαλεί στους ανθρώπους καρκίνο του πλεύμονα και πρόσθεσε, κανείς δεν ήταν σε θέση να προκαλέσει στα πειραματόζωα καρκίνο του πνεύμονα από το κάπνισμα. Ήταν μια εύστοχη απάντηση σε ένα αρκετά πολύπλοκο πρόβλημα.»

Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτή η σκληρή αλήθεια οδήγησε την κυβέρνηση και τους ντεμέκ ιατρικούς ερευνητές σε έναν παροξυσμό οργής. Μέχρι το 1982, είχαν αρχίσει να πιστεύουν τη γελοία προπαγάνδα τους και δεν θα επέτρεπαν να φιμωθούν από τα επιφανή μέλη του επιστημονικού κατεστημένου.

Εντελώς ξαφνικά, έριξαν το φταίξιμο σε άλλα «μυστικά» συστατικά που οι καπνοβιομηχανίες βάζουν στα τσιγάρα. «ναι, αυτό πρέπει να είναι!» μουρμούριζαν έως ότου αρκετοί επιστήμονες πήραν τηλέφωνο και τους επεσήμαναν οτι, και αυτά τα «μυστικά συστατικά είχαν συμπεριληφθεί στα πειράματα με τα ποντίκια, άρα, επίσης είχε αποδειχθεί οτι δεν είναι ικανά να προκαλέσουν καρκίνο του πνεύμονα.

Τα πράγματα ήταν απελπιστικά για την κυβέρνηση και την ιατρική κοινότητα συνολικά. Δεδομένου οτι, η χρηματοδότηση της αντικαπνιστικής εκστρατείας είχε ξεκινήσει στις αρχές της δεκαετίας του ’60, δεκάδες χιλιάδες ιατροί που πέρασαν από την ιατρική σχολή, είχαν διδαχθεί οτι, το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο του πνεύμονα.

Οι περισσότεροι πίστεψαν στο ψέμα αλλά, είχαν αρχίσει να δημιουργούνται ρωγμές στο ‘δημιούργημα’. Ακόμη και οι πιο βλάκες γιατροί, δε μπορούσαν να συσχετίσουν τα στοιχεία και, όταν έθεταν ερωτήσεις, η απάντηση ήταν: «Μην κάνετε ηλίθιες ερωτήσεις. Το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο του πνεύμονα!». Φράση, που μετατράπηκε σε δόγμα, με σχεδόν τυφλή θρησκευτική πίστη, ως υποκατάστατο της απόδειξης.

Ακόμα και η τυφλή πίστη όμως χρειάζεται ένα σύστημα θετικής ενίσχυσης, το οποίο σε αυτή την περίπτωση ήταν οι διαφημιστικές εταιρίες και τα μέσα ενημέρωσης. Ξαφνικά, οι τηλεοπτικές οθόνες είχαν πλημμυρίσει με εικόνες των τρομερά μαυρισμένων πνευμόνων του καπνιστή. Με το συνοδευτικό μάντρα οτι θα πεθάνει μέσα σε φοβερή αγωνία αν δεν το κόψει τώρα.

Φυσικά, όλα αυτά ήταν αξιοθρήνητα σκουπίδια. Στο νεκροτομείο, οι πνεύμονες ενός καπνιστή και οι πνεύμονες ενός μη καπνιστή, έχουν το ίδιο ακριβώς ροζ χρώμα και, ο μόνος τρόπος για να μπορέσει ένας παθολόγος να σας πει αν είστε καπνιστής ή όχι, είναι αν βρει λεκέδες από νικοτίνη στα δάχτυλά σας, ή αν βρει ένα πακέτο τσιγάρα στην τσέπη σας, ή αν κάποιος συγγενής σας του το παραδεχθεί εμπιστευτικά.

Πολλοί άνθρωποι ρωτούν, πώς ακριβώς αυτά τα εργαστηριακά ποντίκια ήταν προστατευμένα από τα θανατηφόρα ραδιενεργά σωματίδια και, ακόμη περισσότερο, διερωτώνται, γιατί τα στοιχεία δείχνουν οτι, πεθαίνουν πολλοί περισσότεροι μη καπνιστές από καρκίνο του πνεύμονα, απότι καπνιστές.

Ο καθηγητής Sterling του Πανεπιστημίου Simon Fraser του Καναδά, είναι ίσως πιο κοντά στην αλήθεια, χρησιμοποιώντας ερευνητικές εργασίες για να αιτιολογήσει οτι, το κάπνισμα προάγει το σχηματισμό ενός λεπτού στρώματος βλεννογόνων στους πνεύμονες, το οποίο σχηματίζει ένα προστατευτικό στρώμα που εμποδίζει τα καρκινινογόνα σωματίδια να εισέλθουν στον ιστό των πνευμόνων.

Αυτό πιθανώς, είναι ότι υπάρχει πιο κοντά στην αλήθεια σήμερα και το οποίο έχει πραγματικά επιστημονικό νόημα. Αν ένας καπνιστής, εισπνεύσει θανατηφόρα ραδιενεργά σωματίδια, αυτά αρχικά θα παγιδευτούν από το βλεννογόνο στρώμα και στη συνέχεια θα αποβληθούν από το σώμα πριν μπορέσουν να εισέλθουν στον ιστό.

Η αντικαπνιστική Αλήθεια – Υποκρισία
Το Κάπνισμα Προστατεύει από τον Καρκίνο των Πνευμόνων: Πολλοί άνθρωποι ρωτάνε το πώς αυτοί που καπνίζουν προστατεύονται από τα ραδιενεργά σωματίδια, και ακόμη περισσότερο ρωτάνε γιατί οι αληθινοί αριθμοί δείχνουν ότι πολλοί περισσότεροι μη καπνιστές πεθαίνουν από καρκίνο των πνευμόνων από καπνιστές.
Ο καθηγητής Sterling του Simon Fraser University στον Canada, βρίσκεται πιθανώς πιο κοντά στην αλήθεια,

«Χρησιμοποιούμε ερευνητικά έγγραφα, πειραματιζόμαστε και βρίσκουμε ότι το κάπνισμα δημιουργεί λεπτές βλεννώδεις μεμβράνες στους πνεύμονες, που σχηματίζουν ένα προστατευτικό στρώμα που σταματά οποιαδήποτε καρκινογόνα σωματίδια από να εισέλθουν στον ιστό των πνευμόνων.  Αυτό είναι πιθανώς όσο πιο κοντά μπορούμε να φτάσουμε στην αλήθεια -προς το παρόν- και το κάνουμε με την τέλεια επιστημονική έννοια του όρου. Τα θανατηφόρα ραδιενεργά σωματίδια που εισπνέονται από έναν καπνιστή αρχικά, παγιδεύονται από το στρώμα βλεννογόνου και στη συνέχεια αποβάλλονται από το σώμα πριν να μπορέσουν να εισέλθουν στον ιστό».

Όλα αυτά μπορεί να είναι λίγο καταθλιπτικά για τους μη καπνιστές, αλλά πιθανώς να μην υπάρχει κάποιος άλλος να σας τα πει. Τώρα αυτό δεν σημαίνει «βγείτε και καπνίστε» σε καμία περίπτωση και αυτή η επισήμανση είναι, για τον γνωστό λόγο του ό,τι  «με διαβάζουν και βλάκες και ηλίθιοι» απλώς να μην ξεχνάτε κάθε φορά που κάμποσες Μη κυβερνητικές ομάδες κι ομαδούλες σας λένε ετούτο κι εκείνο …. τραβήξτε την κουρτίνα … έτσι για την χαρά του παιχνιδιού και στην τελική

ΚΑΝΕ  Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ!!
———————-

Διαβάζουμε στον τύπον: (Θανάσης Βέμπος) Τι βλακείες πίστευαν οι άνθρωποι πριν από εκατό χρόνια. Τι απαίσιες που ήταν τελικά εκείνες οι Παλιές Καλές Εποχές …
«Τον παρελθόντα Δεκέμβριον ο Αμερικανός καθηγητής Ουίλλιαμ Ριένχωφ εδήλωσε τα εξής: ‘Η συσχέτισις μεταξύ καπνίσματος και καρκίνου των πνευμόνων αποτελεί ανοησίαν άνευ προηγουμένου΄» (Απογευματινή 5.9.1955)
—————————-
«Σε λίγο καιρό θα φθάσουν στο σημείο να υποστηρίζουν ότι οι γιατροί είναι η αιτία του καρκίνου κι ότι για να θεραπευθή κανείς απ’ αυτή την αρρώστεια θα είναι απαραίτητο να μη προστρέξη στο έργο μας. Έτσι που πάμε, αύριο θα μας πουν πως και το…θήλασμα των μωρών οδηγεί στη λευχαιμία. Οι επιστήμονες εκείνοι που ανάβουν το ένα τσιγάρο ευθύς μετά το άλλο, βεβαιώνουν ότι ο καπνός προκαλεί τον καρκίνο, με κάνει να βάζω τα γέλια. Το κάπνισμα είναι μια παγκόσμια συνήθεια.
Με λίγη καλή θέλησι θα μπορούσαν να βεβαιώσουν βρίσκοντας εν ανάγκη επιχειρήματα κι από τις σχετικές στατιστικές ότι το κάπνισμα προκαλεί όχι μονάχα τον καρκίνο αλλά κι οποιαδήποτε άλλη πάθησι τους… καπνίση». (Αθηναϊκή 18.11.1958)
Τάδε προφητικά έφη ο Βρετανός καθηγητής Ουώλτερ Φέργκιουσον Χάνναιη. Και να σκεφτεί κανείς ότι τέτοιοι τσαρλατάνοι δίδασκαν και σε πανεπιστήμια.
——————————
«Αν ο καπνός επισπεύδη τον θάνατον, η ενέργειά του αυτή πρέπει να θεωρηθή τόσον σοβαρά ώστε να αποφασίση να θυσιάση μίαν του ευχαρίστησιν; Ημπορεί κανείς αν δεν καπνίζη, να ζη αιωνίως; Όχι βέβαια. Τότε ας αποθάνη καπνίζων ολίγους μήνας ή ολίγα έτη ενωρίτερον παρ’ ό,τι θα απέθνησκε χωρίς να καπνίζη. Τοιουτοτρόπως θα οικονομήση από τα έτη αυτά που θα ζη και το έξοδον του καπνού». (Χρόνος, 4.10.1908)
——————————–
«Υπό του Ανωτάτου Υγειονομικού Συμβουλίου συνεζητήθη κατά την χθεσινήν συνεδρίασίν του το θέμα της σχέσεως μεταξύ καπνίσματος και καρκίνου του πνεύμονος…. Δια της εισηγήσεών των οι καθηγηταί δεν δέχονται ότι το κάπνισμα αποτελεί την γενεσιουργόν αιτίαν του καρκίνου του πνεύμονος». (Απογευματινή 5.4.1962)
————————————–
«Οι δυο μεγάλοι κατηγορούμενοι, ο καφές και το τσιγάρο, αρχίζουν να εκδικούνται για τις αλλεπάλληλες κατηγορίες που εκτοξεύονται συνεχώς εναντίον τους. Σ’ ένα τελευταίο συνέδριο Γάλλων γιατρών υπεστηρίχθη ομοφώνως ότι η μετρία χρήσι τους βοηθάει αποτελεσματικά την πέψι και επομένως έχει πολύ ευεργετικό αντίκτυπο σε ολόκληρο τον οργανισμό». (Αθηναϊκή 1.6.1965)
——————————————
Το γενικό συμπέρασμα των ερευνητών του υπουργείου Υγιεινής των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ότι το μέτριον κάπνισμα είναι αβλαβές και μάλιστα ευεργετικόν λόγω της απολυμάνσεως των αναπνευστικών οδών από τα υποπροϊόντα της καύσεως του καπνού. Μόνον όταν καπνίζη κανείς πάνω από ένα πακέτο ημερησίως αρχίζουν να παρουσιάζωνται συμπτώματα καρδιακής κοπώσεως… Ένας υγιής άνθρωπος… δεν έχει ανάγκη να στερηθή την απόλαυσι του τσιγάρου του, υπό τον όρον να μη γίνη μανιακός» (Ακρόπολις 21.6.1967)
——————————
Δόξα τω Κθούλου, η Εποχή της Άγνοιας είναι πια Παρελθόν. Σήμερα κατέχουμε την ακλόνητη και επιστημονικώς αποδεδειγμένη γνώση ότι όλοι αυτοί οι ηλίθιοι «καθηγητές» και «επιστήμονες» ήταν στην καλύτερη περίπτωση πλανημένοι και στην χειρότερη υποχείρια των καπνοβιομηχανιών. Το αμάρτημά τους ήταν χειρότερο από έγκλημα. Ήταν το αμάρτημα της Απόλυτης Πεποίθησης. Εμείς πλέον ξέρουμε ότι «γελοίοι» και «επικίνδυνοι» είναι αυτοί που έγραφαν τέτοιες ανοησίες. Ευτυχώς είναι νεκροί προ πολλού…

πηγή Terra papes

Τί είναι η Κατάθλιψη;

Η κατάθλιψη δεν είναι πρόβλημα ή αδυναμία του χαρακτήρα. Η κατάθλιψη είναι αρρώστια. Περισσότεροι από 1 εκατομμύριο Ελλήνων πάσχουν από κάποιο τύπο κατάθλιψης και ένας στους οκτώ ασθενείς έχουν ανάγκη θεραπείας, λόγω κατάθλιψης, κατά τη διάρκεια της ζωή τους. Η κατάθλιψη δεν είναι κάποια μορφή της διάθεσης ή προσωπική αδυναμία, την οποία μπορείτε να την αλλάξετε με το "να ελέγξετε τον εαυτό σας" Τα καλά νέα είναι ότι περισσότεροι από 80% των καταθλιπτικών ασθενών, μπορεί να θεραπευθεί αποτελεσματικά με ψυχοθεραπεία, φάρμακα, ή συνδυασμό και των δύο. Η γνώση είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της ανάρρωσης.

1. Τι εννοούμε με τον όρο κατάθλιψη στην καθημερινή γλώσσα 

Η λέξη κατάθλιψη έχει πολλές διαφορετικές σημασίες. Άλλα εννοούμε όταν την χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας γλώσσα και άλλα όταν την χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε ένα κλινικό σύνδρομο που απαιτεί θεραπεία. Στην καθομιλουμένη όταν λέμε ότι "σήμερα έχω κατάθλιψη", "είμαι στεναχωρημένος", "νιώθω λυπημένος", "δεν έχω κέφι", "αυτός ο άνθρωπος σου φέρνει κατάθλιψη" ή "νιώθω μελαγχολικά", στην ουσία αναφερόμαστε σε μια κατάσταση που έχει να κάνει με την διάθεσή μας. Η διάθεση είναι ένα συναίσθημα και γι'αυτό συνήθως χρησιμοποιούμε τον όρο "νιώθω" για να το περιγράψουμε. Η διάθεσή μας είναι καταθλιπτική ή μελαγχολική όταν είμαστε λυπημένοι για κάτι.Το αντίθετό της είναι η χαρά. Ωστόσο τις περισσότερες φορές δεν νιώθουμε ούτε το ένα ούτε το άλλο, αλλά μάλλον είμαστε σε μια ουδέτερη κατάσταση. Μπορούμε λοιπόν να δούμε ότι υπάρχει μια κλίμακα διαβάθμισης που στο ένα άκρο έχει την χαρά και στο άλλο την λύπη. Οσο πιο κοντά βρισκόμαστε προς την τελευταία τόσο πιο στεναχωρημένοι νιώθουμε, τόσο πιο μελαγχολικά και καταθλιπτικά αισθανόμαστε. Η κατάθλιψη λοιπόν όπως την χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας γλώσσα έχει μια ποιοτική συνιστώσα αλλά και μια ποσοτική, η οποία μπορεί να εκτείνεται από το ελαφρύ αίσθημα λύπης έως την απέραντη κατήφεια και δυστυχία. Η ποσοτική αυτή συνιστώσα εξαρτάται προφανώς από την ένταση του ερεθίσματος που προκάλεσε την διάθεση αυτή. Π.χ. εάν κάποιος φοιτητής αποτύχει στις εξετάσεις ενός μαθήματος είναι φανερό ότι θα νιώσει λυπημένος ^ εάν κάποιος χωρίσει με την φίλη του ή τον φίλο του μάλλον θα νιώσει περισσότερο λυπημένος, ενώ εάν χάσει κάποιο αγαπημένο του οικογενειακό πρόσωπο ίσως στην αρχή νιώσει δυστυχισμένος. Αυτό βεβαίως είναι ένα παράδειγμα διότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν απόλυτα ερεθίσματα αλλά μόνο σχετικά, εξαρτώνται δηλαδή από την ιδιαίτερη σημασία που αποδίδει κανείς στο ερέθισμα. Αυτό πάντως που είναι κοινό σε όλες τις περιπτώσεις είναι ότι κατάθλιψη, λύπη, μελαγχολία προκαλείται από ερεθίσματα που γενικά εκλαμβάνονται από τον άνθρωπο ω; απώλεια κάποιου σημαντικού πράγματος. Η κατάθλιψη όπως χρησιμοποιούμε τον όρο καθημερινά είναι μια πανανθρώπινη εμπειρία. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει ζήσει την συναισθηματική αυτή εμπειρία. Ανεξάρτητα αν κάποιοι άνθρωποι χρησιμοποιούν αυτό τον όρο για να εκφράσουν διαφορετικό βαθμό λύπης (άλλοι ακόμη και για την μικρού βαθμού λύπη και άλλη μόνο για πιο έντονες καταστάσεις), ωστόσο όλοι καταλαβαίνουμε περίπου την σημασία της. Ως τέτοια εμπειρία, η κατάθλιψη συνήθως είναι μικρής διαρκείας και αυτοπεριοριζόμενη. Είμαστε στεναχωρημένοι για μικρό χρονικό διάστημα και πολύ εύκολα, όταν συμβεί κάτι ευχάριστο, η διάθεσή μας επανέρχεται. Οι διακυμάνσεις αυτές της διάθεσης είναι απόλυτα φυσιολογικές και συμβαίνουν πολλές φορές κατά την διάρκεια της ημέρας. Συμπερασματικά λοιπόν θα λέγαμε ότι η κατάθλιψη με την κοινή σημασία του όρου είναι μιά άσχημη διάθεση που είναι η φυσιολογική απάντηση σε ένα ερέθισμα που συνήθως έχει να κάνει με μια αίσθηση απώλειας, όπως ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου, ο χωρισμός, η απώλεια της εργασίας, η μη επίτευξη των στόχων μας, η απώλεια ενός υλικού αγαθού κ.λ.π. Οι φυσιολογικές αυτές αντιδράσεις δεν διαρκούν πολύ, συνήθως δεν επηρεάζουν την γενική λειτουργικότητα και δραστηριότητα του ατόμου, εύκολα μεταβάλλονται και τροποποιούνται και συνήθως αυτοπεριορίζονται.

2. Τι εννοούμε με τον όρο Κατάθλιψη στην Ψυχιατρική; 

Ο όρος Κατάθλιψη στην Ψυχιατρική υποδηλώνει μια συγκεκριμένη νόσο, δηλαδή μια διαταραχή η οποία προκαλεί έναν συνδυασμό συμπτωμάτων που δεν συναντάται σε άλλη νόσο (οι γιατροί συνηθίζουν να ονομάζουν αυτούς τους συνδυασμούς συμπτωμάτων, που εμφανίζονται μαζί πολύ πιο συχνά απ'ότι θα περίμενε κανείς μόνο από τύχη, ως σύνδρομα). Ένα από τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου της Κατάθλιψης είναι και η άσχημη διάθεση και γι'αυτό το σύνδρομο ονομάστηκε έτσι. Δεν είναι όμως το μοναδικό ενώ μερικές φορές μπορεί και να απουσιάζει. Σαν αρρώστια, η Κατάθλιψη έχει κάποιους προδιαθεσικούς και αιτιολογικούς παράγοντες που συμβάλλουν στην εμφάνισή της, μια συγκεκριμένη πορεία, πρόγνωση και θεραπεία.

3. Ποια είναι τα συμπτώματα της Κατάθλιψης ;

 

Τα κύρια συμπτώματα που μπορεί να εμφανίζει κάποιος όταν έχει κατάθλιψη περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:

[1] Μεγάλη ελάττωση του ενδιαφέροντος ή της ευχαρίστησης σε όλες ή σχεδόν όλες τις δραστηριότητες κατά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας σχεδόν κάθε μέρα. Π.χ., μια μητέρα έχασε το ενδιαφέρον της να φροντίσει το μικρό της παιδί, να καθαρίσει το σπίτι της, να βγεί έξω να ψωνίσει με μιά φίλη της, να ντυθεί όμορφα, πράγματα που πριν την ευχαριστούσαν πολύ. Η αλλαγή αυτή στην συμπεριφορά της είχε γίνει πολύ αντιληπτή από το στενό της περιβάλλον.
[2] Καταθλιπτική Διάθεση, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας σχεδόν κάθε ημέρα όπως φαίνεται είτε με υποκειμενική εκτίμηση είτε σύμφωνα με τις παρατηρήσεις των άλλων (π.χ., ο ασθενής κλαίει συχνά και φαίνεται πολύ στεναχωρημένος). Οπως αναφέρθηκε πιο πάνω από αυτό το σύμπτωμα πήρε και την γενικότερη ονομασία της η διαταραχή αυτή.
[3] Δυσκολία στον ύπνο. Η διαταραχή αυτή του ύπνου μπορεί να έχει πολλές μορφές. Π.χ., μερικοί ασθενείς δεν μπορούν να κοιμηθούν καθόλου, άλλοι κάνουν πολύ ακανόνιστο ύπνο, ξυπνούν δηλαδή πολλές φορές κατά την διάρκεια της νύχτας. Χαρακτηριστικό όμως της κατάθλιψης είναι ότι οι ασθενείς ξυπνούν από πολύ πρωί, π.χ. από τις 4 η ώρα και δεν ξανακοιμούνται. Αυτή η πρώϊμη αφύπνιση όπως λέγεται εμφανίζεται πιο συχνά στην κατάθλιψη.
[4] Διαταραχές στην όρεξη για φαγητό. Συνήθως η κατάθλιψη προκαλεί απώλεια της όρεξης για φαγητό με αποτέλεσμα απώλεια βάρους, π.χ., ένας ασθενής 75 κιλών μπορεί να έχει χάσει σ'ένα μήνα πάνω από 5 κιλά. Σε μιά μικρή ομάδα ασθενών προκαλείται το αντίθετο σύμπτωμα, δηλαδή υπερφαγία.
[5] Απώλεια του ενδιαφέροντος για σεξ. Τυπικό σύμπτωμα της κατάθλιψης η απώλεια του ενδιαφέροντος για την ερωτική πράξη. Ας σημειωθεί ότι εδώ αναφερόμαστε στην διάθεση για σεξ και όχι στο αν γίνεται ή όχι η ερωτική πράξη. Π.χ., μια γυναίκα με κατάθλιψη μπορεί να κάνει έρωτα με τον σύζυγό της γιατί εκείνος το θέλει, αλλά η ίδια αν ερωτηθεί θα πεί ότι δεν το επιθυμεί καθόλου και δεν της προκαλεί καμιά ευχαρίστηση.
[6] Απώλεια των δυνάμεων και της ενεργητικότητας. Ο ασθενής με κατάθλιψη νιώθει σαν να τον έχουν εγκαταλείψει οι δυνάμεις του, αισθάνεται κουρασμένος όλη την ώρα και γι'αυτό πολλές φορές κάθεται στην καρέκλα και δεν κάνει τίποτα. Μερικοί ασθενείς μπορεί από την άλλη να εμφανίζουν έντονη ανησυχία και άγχος, σαν κάτι κακό να πρόκειται να συμβεί.
[7] Αδυναμία συγκέντρωσης, σκέψης, μνήμης ή λήψης αποφάσεων. Ο ασθενής με κατάθλιψη δεν μπορεί να συγκεντρωθεί εύκολα. Το μυαλό του φαίνεται να είναι απασχολημένο με άλλες ιδέες και σκέψεις.
[8] Ιδέες ενοχής, αυτομομφής και αναξιότητας. Ο ασθενής με κατάθλιψη τυπικά πιστεύει ότι ο ίδιος φταίει για την τροπή που έχει πάρει η ζωή του, όλα είναι δικό του λάθος. Νιώθει ότι η κατάσταση που περνάει είναι σαν ένα είδος τιμωρίας για πράγματα που έκανε στο παρελθόν. Μπορεί να νιώθει ότι δεν αξίζει τίποτε σαν άνθρωπος, ότι είναι ένα μηδενικό.
[9] Ανησυχία και απαισιοδοξία για το μέλλον. Ο ασθενής με κατάθλιψη χρωματίζει το μέλλον του με μαύρα χρώματα. Πιστεύει ότι πολύ δύσκολα θα αλλάξει η κατάσταση της ζωής του.
[10] Ιδέες αυτοκτονίας. Μερικές φορές ο ασθενής νιώθει τόσο απελπισμένος και αβοήθητος που μπαίνουν στο μυαλό του ιδέες αυτοκτονίας. Ο κίνδυνος αυτοκτονίας είναι αυξημένος σε ασθενείς με σοβαρή κατάθλιψη.
[11] Γενικά σωματικά συμπτώματα. Πολλοί ασθενείς με κατάθλιψη αναφέρουν μια ποικιλία από σωματικά συμπτώματα όπως πονοκεφάλους, πόνους γενικά στο σώμα τους, προβλήματα από το γαστρεντερικό κ.λ.π. Πολλές φορές τα συμπτώματα αυτά τους οδηγούν σε διάφορους γιατρούς ή στα νοσοκομεία. Χαρακτηριστικό είναι ότι ύστερα από την εξέταση τα συμπτώματα δεν μπορούν να εξηγηθούν και αποδίδονται από τον γιατρό σε άγχος ή κόπωση. Δεν είναι ανάγκη να έχει κανείς όλα τα συμπτώματα για να θεωρηθεί ότι πάσχει από κατάθλιψη. Οι ειδικοί θεωρούν ότι 5 ή περισσότερα συμπτώματα, εκ των οποίων τουλάχιστον ένα από τα δύο πρώτα, φτάνουν για να μπεί η διάγνωση

.

4. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του φυσιολογικού καταθλιπτικού συναισθήματος και της κλινικής κατάθλιψης;

Είδαμε πιό πριν ότι ένα από τα συμπτώματα της Κατάθλιψης είναι και το καταθλιπτικό συναίσθημα. Η διαφορά αυτού του συναισθήματος από το φυσιολογικό είναι ότι στην Κατάθλιψη το καταθλιπτικό συναίσθημα έχει μεγάλη ένταση και είναι μόνιμο. Δεν επηρεάζεται από τις καταστάσεις που ζεί ο ασθενής, π.χ., ο ασθενής δν θα γελάσει και δεν θα αισθανθεί παροδικά καλύτερα όταν συμβεί κάτι χαρούμενο. Επίσης, στην κατάθλιψη το συναίσθημα μπορεί να είναι χειρότερο το πρωϊ σε σχέση με το βράδυ, ενώ στους φυσιολογικούς ανθρώπους, που απλά νιώθουν στεναχωρημένοι, η διάθεση είναι συνήθως καλύτερη όταν σηκώνονται το πρωϊ.

5. Πόσο συχνή είναι η Κατάθλιψη;

Από έρευνες που έχουν γίνει υπολογίζεται ότι σε μια δεδομένη χρονική στιγμή 5% του πληθυσμού εμφανίζει συμπτώματα κατάθλιψης, ενώ κατά την διάρκεια ενός έτους 10% του πληθυσμού θα εμφανίσει συμπτώματα κατάθλιψης. Κατά την διάρκεια της ζωής 20% των γυναικών και 12% των ανδρών εμφανίζουν συμπτώματα συμβατά με κατάθλιψη. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα νούμερα αυτά περιλαμβάνουν όλες τις μορφές κατάθλιψης από τις ελαφριές μέχρι τις σοβαρές γι'αυτό και είναι λίγο ψηλά.

6 . Πώς εξηγείται η διαφορά της συχνότητας της Κατάθλιψης στα δύο φύλα;

Οι γυναίκες εμφανίζουν κατάθλιψη δύο φορές σχεδόν πιό συχνά απ'ότι οι άνδρες. Η διαφορά αυτή δεν έχει πλήρως εξηγηθεί. Κατ'αρχάς ένα μέρο της μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι οι γυναίκες μπορεί να παραδέχονται πιό εύκολα από τους άνδρες τα καταθλιπτικά τους συμπτώματα στις σχετικές εργασίες. Η διαφορά όμως είναι αρκετά μεγάλη και έτσι πιστεύεται ότι συνδυασμός βιολογικών και ψυχοκοινωνικών παραγόντων συμβάλλει στην μεγαλύτερη συχνότητα.

7 . Ποια είναι τα αίτια της Κατάθλιψης;

Το πρώτο που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε είναι ότι δεν υπάρχει ένας και μοναδικός λόγος που να εξηγεί την διαταραχή αυτή (όπως συνήθως συμβαίνει και με πολλές άλλες αρρώστιες γενικότερα). Έρευνες ετών έχουν επισημάνει μερικούς παράγοντες που φαίνεται να συμβάλλουν σε διαφορετικό κάθε φορά βαθμό στην νόσηση από κατάθλιψη. Μπορεί κανείς να θεωρήσει την καταθλιπτική διαταραχή ως το τελικό κοινό αποτέλεσμα μιάς ποικιλίας παραγόντων που δρούν πάνω στην ιδιοσυστασία κάθε ατόμου και στο συγκεκριμένο κοινωνικό του πλαίσιο. Εάν δούμε την κατάθλιψη μ'αυτόν τον τρόπο τότε οι διάφορες ερμηνείες για την αιτιολογία της, είτε καθαρά βιολογικές είτε καθαρά ψυχοκοινωνικές, παύουν να φαίνονται ότι αντικρούουν η μία την άλλη αλλά μάλλον ότι συμπληρώνουν η μία την άλλη. Παρακάτω αναφέρονται μερικοί από τους παράγοντες που φαίνεται να συμβάλλουν στην εμφάνιση κατάθλιψης :

[1] Γενετικοί παράγοντες

Ο κίνδυνος να πάθει κανείς κατάθλιψη όταν έχει στενούς συγγενείς που πάσχουν, ιδιαίτερα από σοβαρές ή χρόνιες μορφές, είναι αυξημένος. Ένα μέρος του αυξημένου αυτού κινδύνου θεωρείται ότι οφείλεται σε γενετικούς παράγοντες που κληρονομούνται. Το πιο παραδεκτό μοντέλο για την γενετική επίδραση στην κατάθλιψη θεωρεί ότι διάφορα γονίδια εμπλέκονται στην μεταβίβαση χαρακτηριστικών (π.χ. χαρακτηριστικών της προσωπικότητας, βιολογικών χαρακτηριστικών κ.λ.π.) που αυξάνουν την προδιάθεση του ατόμου να πάθει κατάθλιψη. Δηλαδή, ένα άτομο που έχει κληρονομήσει αυτά τα χαρακτηριστικά έχει μεγαλύτερο κίνδυνο από ένα άλλο να πάθει κατάθλιψη όταν δράσουν και άλλοι παράγοντες (βιολογικοί, ψυχολογικοί, κοινωνικοί) του περιβάλλοντος.

[2] Βιολογικοί παράγοντες

α) Μερικές μη ψυχιατρικές παθήσεις έχουν βρεθεί ότι μπορεί να προκαλέσουν κατάθλιψη δευτεροπαθώς. Το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι δρούν στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (Κ.Ν.Σ.) και επηρεάζουν την λειτουργία των περιοχών εκείνων του εγκεφάλου που ρυθμίζουν το συναίσθημα.Οι παθήσεις αυτές περιλαμβάνουν [1] παθήσεις του Κ.Ν.Σ. όπως η νόσος του Πάρκινσον, η σκλήρυνση κατά πλάκας, και το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. [2] Ενδοκρινικές και μεταβολικές παθήσεις όπως ο υποθυρεοϊδισμός, και η νόσος του Cushing (υπερδραστηριότητα των επινεφριδίων). [3] Λοιμώξεις που δρούν στο Κ.Ν.Σ. όπως το AIDS και η λοιμώδης μονοπυρήνωση [4] Συστηματικές διαταραχές όπως η αναιμία και ο μεταστατικός καρκίνος [5] Διάφορα φάρμακα όπως η κορτιζόνη, το αντι-υπερτασικό Αλντομέτ (αλφα-μεθυλ-ντόπα) και το αλκοόλ.

β) Η αποκάλυψη μερικών από τους βιολογικούς μηχανισμούς που εμπλέκονται στην δημιουργία της κατάθλιψης αποτέλεσε σίγουρα μια από τις σπουδαιότερες ανακαλύψεις της Ψυχιατρικής ειδικότερα και της Ιατρικής γενικότερα σ'αυτόν τον αιώνα. Στη δεκαετία του '50 οι επιστήμονες ανακάλυψαν τους νευρομεταβιβαστές, βιοχημικές δηλαδή ουσίες με τι οποίες επικοινωνούν τα νευρικά κύτταρα μεταξύ τους. Στο ίδιο περίπου διάστημα παρατηρήθηκε ότι ασθενείς που έπαιρναν κάποια φάρμακα για την ρύθμιση της υψηλής αρτηριακής τους πίεσης πάθαιναν σαν παρενέργεια κατάθλιψη. Το κοινό χαρακτηριστικό αυτών των φαρμάκων ήταν ότι δρούσαν στους νευρομεταβιβαστές του εγκεφάλου και με κάποιο τρόπο μείωναν τις συγκεντρώσεις τους στον εγκέφαλο. Το επόμενο βήμα ήταν να παρασκευαστούν φάρμακα που αύξαναν την συγκέντρωση των νευρομεταβιβαστών αυτών στον εγκέφαλο. Το αποτέλεσμα ήταν ότι τα φάρμακα αυτά ήταν ικανά να θεραπεύσουν ασθενείς με κατάθλιψη. Από τη δεκαετία του '50 μέχρι σήμερα πολλά έχουμε μάθει για την λειτουργία των νευρομεταβιβαστών και τον ρόλο τους στην κατάθλιψη. Παρότι οι μηχανισμοί αυτοί είναι πολύ περίπλοκοι και δεν είναι δυνατό να αναφερθούν εδώ, ωστόσο στις μέρες μας θεωρείται ότι δύο νευρομεταβιβαστές, η νοραδρεναλίνη και η σεροτονίνη, εμπλέκονται ιδιαίτερα στην δημιουργία της κατάθλιψης, και τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα τα οποία έχουμε στην διάθεσή μας αποσκοπούν στο να ανεβάσουν την συγκέντρωση των ουσιών αυτών στον εγκέφαλο. Επειδή τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα είναι αποτελεσματικά σε όλες τις μορφές κατάθλιψης, είναι πιθανό ότι όλοι οι αιτιολογικοί παράγοντες που συμβάλλουν στην κατάθλιψη δρούν τελικά μέσω αυτού του μηχανισμού.

[3] Ψυχοκοινωνικοί παράγοντες

α) Παράγοντες που δρούν νωρίς στην ζωή : Διάφορες έρευνες έχουν δείξει ότι άτομα που σαν παιδιά είχαν ζήσει κάποιο γεγονός σημαντικής απώλειας (π.χ. θάνατος γονιού, χωρισμός γονιών κ.λπ. ) έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να πάθουν κατάθλιψη σαν ενήλικοι. β) Παράγοντες που δρούν αργότερα : [1] Γεγονότα Ζωής: Μια σειρά γεγονότων ζωής, είτε ψυχολογικών (π.χ. θάνατος αγαπημένου προσώπου, διαζύγιο), είτε κοινωνικών (π.χ. οικονομική ύφεση, συνθήκες διαμονής) είτε ακόμη ψυχοκοινωνικών (π.χ. απώλεια εργασίας, μετανάστευση), φαίνεται να αυξάνουν τον κίνδυνο για κατάθλιψη . [2] Τρόπος σκέψης : Ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι σκέφτονται και αντιλαμβάνονται τα καθημερινά τους προβλήματα φαίνεται να ευνοεί σε μερικές περιπτώσεις την δημιουργία κατάθλιψης. Υποστηρίζεται δηλαδή ότι μερικοί άνθρωποι ερμηνεύουν τον κόσμο γύρω τους βασιζόμενοι σε κάποιες παραδοχές που δεν είναι λειτουργικές και που έχουν σαν αποτέλεσμα να "παραμορφώνουν" τελικά την εικόνα του γύρω κόσμου αντι να την ερμηνεύουν. Βασισμένη σ'αυτή την γενική αρχή έχει αναπτυχθεί μια ψυχοθεραπεία, η γνωσιακή ψυχοθεραπεία, η οποία προσπαθεί να "διορθώσει" αυτά τα λάθη στο τρόπο σκέψης και να βοηθήσει τον ασθενή να αξιολογήσει πιο αντικειμενικά την πραγματικότητα (βλ. παρακάτω στις θεραπείες)

8. Ποιοι είναι οι διαφορετικοί τύποι κατάθλιψης όπως εμφανίζονται στην κλινική πράξη;

Οι κύριοι τρόποι με τους οποίους μπορεί να ταξινομηθεί η κατάθλιψη

περιλαμβάνουν τους εξής :

[1] Πρωτοπαθής - Δευτεροπαθής. Η κύρια διαφορά είναι ότι στην δευτεροπαθή η κατάθλιψη εμφανίζεται στα πλαίσια ενός άλλου νοσήματος π.χ., όπως αναφέρθηκε πιό πριν στη νόσο του Πάρκινσον. Επίσης η κατάθλιψη μπορεί να αναπτυχθεί και στο έδαφος κάποιου άλλου ψυχιατρικού νοσήματος, π.χ. μιάς αγοραφοβικής νεύρωσης. Η πρακτική σημασία της ταξινόμησης αυτής είναι πολλές φορές σημαντική διότι μερικές φορές η κατάθλιψη είναι η πρώτη εκδήλωση ενός άλλου νοσήματος που απαιτεί ειδική θεραπεία. Έτσι η διάγνωση της πρωτοπαθούς κατάθλιψης πρέπει να μπαίνει αφού έχουν αποκλειστεί όλα τα άλλα νοσήματα που μπορεί να εμφανίσουν σαν μια από τις εκδηλώσεις τους κατάθλιψη.
[2] Ανάλογα με την σοβαρότητά της από κλινική άποψη σε σοβαρή - μέτρια - ελαφριά. Η σημασία της ταξινόμησης αυτής έχει να κάνει τόσο με πρακτικά θεραπευτικά θέματα (π.χ. είδος θεραπείας, ανάγκη νοσηλείας κ.λ.π.) όσο και με την πρόγνωση. Στη σοβαρή μορφή ο ασθενής εμφανίζει όλα σχεδόν τα συμπτώματα και η κατάθλιψη έχει επηρεάσει σχεδόν όλες τις καθημερινές του δραστηριότητες έτσι ώστε το επίπεδο λειτουργικότητας του ασθενή είναι σημαντικά μειωμένο . Μερικές φορές η κατάθλιψη αυτή ονομάζεται από τους ψυχιάτρους ως Μείζονα Κατάθλιψη.
[3] Ανάλογα με την κλινική μορφή. Μερικές φορές όταν στην κλινική εικόνα κυριαρχούν κάποια συγκεκριμένα συμπτώματα η κατάθλιψη προσδιορίζεται με διάφορα ονόματα. Σε γενικές γραμμές αυτές οι ονομασίες απασχολούν περισσότερο τους ειδικούς, είτε κλινικούς ψυχιάτρους είτε ερευνητές, παρά το μη ειδικό κοινό γι' αυτό και αναφέρονται εδώ σε συντομία.

- Μείζονα Κατάθλιψη : όπως αναφέρθηκε πιο πρίν η μορφή αυτή είναι η συνηθισμένη μορφή σοβαρής κατάθλιψης που αντιμετωπίζουν οι ψυχίατροι.
- Στην ψυχωτική κατάθλιψη εκτός από τα συνηθισμένα συμπτώματα που αναφέρθηκαν εμφανίζονται ψευδαισθήσεις (π.χ. ο ασθενής ακούει φωνές χωρίς όμως να υπάρχουν άνθρωποι στο περιβάλλον) ή/και παραληρηματικές ιδέες (ψευδείς πεποιθήσεις που δεν στηρίζονται σε κανένα πραγματικό γεγονός π.χ. ο ασθενής είναι εντελώς πεπεισμένος ότι είναι ένοχος για πράξεις που έκανε στο παρελθόν και γι'αυτό αξίζει ακόμη και να πεθάνει). Η ψυχωτική κατάθλιψη είναι πάντα σοβαρής μορφής και μπορεί να απαιτεί νοσηλεία.
- Η δυσθυμία είναι μια μορφή χρόνιας κατάθλιψης η οποία είναι μεν μέτρια σε σοβαρότητα αλλά επειδή εκτείνεται στον χρόνο δημιουργεί στο άτομο μια αίσθηση ανεπάρκειας. Ο ασθενής με δυσθυμία παρότι μπορεί και ανταπεξέρχεται στις καθημερινές του δραστηριότητες νιώθει πάντα ότι κάτι τον κρατάει από το να μπορεί να νιώσει καλά. Παλιότερα ο τύπος αυτός δεν θεωρούταν ως κατάθλιψη αλλά μάλλον ως είδος προσωπικότητας που μπορεί να προδιαθέτει σε κατάθλιψη. Το ενδιαφέρον για τη δυσθυμία μεγάλωσε όταν κάποια αντικαταθλιπτικά φάρμακα φάνηκε ότι έχουν μια πιό ειδική επίδραση σ'αυτή την μορφή, και έτσι σήμερα η τάση είναι να θεωρείται περισσότερο ως μια ειδική μορφή παρά ως τύπος προσωπικότητας.
- Άτυπη κατάθλιψη. Μερικές φορές οι ψυχίατροι αναφέρουν έτσι μια κατάθλιψη η οποία δεν εμφανίζει τα κλασικά συμπτώματα, π.χ. ο ασθενής μπορεί να εμφανίζει υπερφαγία και υπερυπνία αντί αϋπνία. Επίσης μερικές φορές λέγεται έτσι η κατάθλιψη που εμφανίζεται με πολλά σωματικά συμπτώματα παρά με ψυχικά.
- Κατάθλιψη της λοχείας. Έτσι μερικές φορές ονομάζεται η κατάθλιψη που αναπτύσσεται μετά την γέννηση και κατά την περίοδο της λοχείας. Η περίοδος αυτή θεωρείται υψηλού κινδύνου για την ανάπτυξη κατάθλιψης στην γυναίκα πιθανότατα λόγω των μεγάλων ορμονικών αλλαγών που γίνονται μετά τον τοκετό και κατά την περίοδο της λοχείας.

9. Τι ακριβώς είναι η διπολική ή μανιο-καταθλιπτική διαταραχή;

Μερικές φορές η κατάθλιψη εμφανίζεται στα πλαίσια της λεγόμενης διπολικής διαταραχής. Οι ασθενείς με την διαταραχή αυτή παρουσιάζουν διαστήματα κατάθλιψης (ο ένας πόλος) και διαστήματα της αντίθετης κατάστασης η οποία ονομάζεται μανία, που μπορεί να την φανταστεί κάποιος σαν παθολογική ευφορία (ο άλλος πόλος). Οι δυο αυτοί κύκλοι εναλλάσσονται αλλά μεταξύ τους μεσολαβούν διαστήματα που ο ασθενής είναι απόλυτα φυσιολογικός. Η διπολική διαταραχή είναι διαφορετική από την κατάθλιψη που αναφέραμε μέχρι τώρα (και που μερικές φορές ονομάζεται μονοπολική ακριβώς για να μην συγχέεται με αυτήν) και δεν θα εξεταστεί εδώ.

10. Θεραπεία της Κατάθλιψης - Εισαγωγή

Η Θεραπεία της κατάθλιψης συνήθως περιλαμβάνει δύο στάδια :

[1] Θεραπεία του οξέος σταδίου
[2] Συντήρηση του αποτελέσματος που επιτεύχθηκε στο στάδιο [1]

Ο στόχος του σταδίου [1] είναι να θεραπεύσει τα συμπτώματα της κατάθλιψης έτσι ώστε ο ασθενής να αρχίσει πάλι να νιώθει καλά και να ξαναγυρίσει στις συνηθισμένες του δραστηριότητες. Συνήθως αυτό το στάδιο, όταν χρησιμοποιείται φαρμακευτική θεραπεία, κρατάει περίπου ένα μήνα. Έρευνες έδειξαν ότι οι ασθενείς που σταματούν την θεραπεία στο στάδιο [1] έχουν μεγάλο πιθανότητα υποτροπής τούς αμέσως επόμενους μήνες. Αντίθετα, αυτοί που συνεχίζουν την θεραπεία και στο στάδιο [2] θεωρείται ότι θεραπεύονται από το παρόν επεισόδιο κατάθλιψης. Η συνέχιση αυτή της θεραπείας συνήθως εκτείνεται από 3-6 μήνες. Μερικοί ασθενείς, που παθαίνουν συχνά επεισόδια κατάθλιψης στη ζωή τους μπορεί να ωφεληθούν από την συνεχή χορήγηση αντικαταθλιπτικής θεραπείας. Έχει βρεθεί ότι εάν κάποιος έχει ιστορικό τουλάχιστον 3 διαφορετικών επεισοδίων κατάθλιψης στη ζωή του, τότε μπορεί να ωφεληθεί από την χρόνια προληπτική θεραπεία, με μεγάλες πιθανότητες να μην ξαναπάθει επεισόδιο στην ζωή του.

11. Ποια είδη θεραπείας υπάρχουν για την κατάθλιψη;

Οι κύριοι τύποι θεραπείας είναι οι εξής :

[1] Αντικαταθλιπτική φαρμακευτική θεραπεία
[2] Ψυχοθεραπεία
[3] Συνδυασμός φαρμακευτικής θεραπείας και ψυχοθεραπείας
[4] Άλλες θεραπείες (κυρίως Ηλεκτροσπασμοθεραπεία).

Για τις σοβαρές μορφές κατάθλιψης η φαρμακευτική θεραπεία είναι πολύ αποτελεσματική. Η ψυχοθεραπεία μόνη της δεν έχει δοκιμαστεί σε τέτοιες μορφές.

12. Γιατί πρέπει να θεραπεύεται η κατάθλιψη;

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν μόνοι τους να αντιμετωπίσουν την κατάθλιψη από την οποία πάσχουν. Αυτό είναι αλήθεια ότι μπορεί να συμβεί. Διάφορες εργασίες έχουν δείξει ότι ένα επεισόδιο σοβαρής κατάθλιψης μπορεί να περάσει μόνο του μέσα σε 12 μήνες. Ωστόσο, πρέπει κανείς να γνωρίζει τα εξής :

[1] Η φαρμακευτική θεραπεία μπορεί να φέρει σημαντική βελτίωση από τον πρώτο μήνα.
[2] Η θεραπεία νωρίς μπορεί να προλάβει την κατάθλιψη από το να γίνει σοβαρή ή χρόνια.
[3] Ο κίνδυνος για αυτοκτονία είναι μεγαλύτερος στους ανθρώπους που δεν παίρνουν θεραπεία. Με την θεραπεία οι ιδέες αυτοκτονίας εξαφανίζονται γρήγορα.
[4] Η θεραπεία μπορεί να προλάβει νέα επεισόδια κατάθλιψης. Χωρίς θεραπεία η πιθανότητα να πάθει κανείς δεύτερο επεισόδιο κατάθλιψης είναι 50% εάν ήδη έχει ένα επεισόδιο στο ιστορικό του. Εάν ήδη έχει πάθει δύο επεισόδια η πιθανότητα να πάθει και τρίτο είναι ακόμη μεγαλύτερη , ενώ από τρία επεισόδια και επάνω η πιθανότητα ξεπερνάει το 90%. Με την θεραπεία η εικόνα αυτή αλλάζει δραματικά.

13 . Πότε υπάρχει ανάγκη νοσηλείας;

Οι περισσότεροι άνθρωποι με κατάθλιψη θεραπεύονται ως εξωτερικοί ασθενείς. Μερικές όμως φορές μπορεί να χρειαστεί νοσηλεία. Μερικοί απο τους λόγους είναι οι εξής :

[1] Υπάρχουν έντονες ιδέες αυτοκτονίας και γενικά ο κίνδυνος για αυτοκτονία είναι πολύ αυξημένος (π.χ., ήδη ο ασθενής έχει κάνει μια αποτυχημένη απόπειρα).
[2] Συνυπάρχουν άλλες ιατρικές καταστάσεις που απαιτούν παρακολούθηση σε νοσοκομείο.
[3] Χρειάζεται να γίνει ρύθμιση της αντικαταθλιπτικής θεραπείας (π.χ., ο ασθενής παίρνει θεραπεία αλλά μετά από εύλογο διάστημα δεν έχει αποτέλεσμα.
[4] Χρειάζεται να γίνει θεραπεία που μπορεί να χορηγηθεί μόνο στο νοσοκομείο (π.χ., ηλεκτροσπασμοθεραπεία).

Συνήθως οι περισσότεροι ασθενείς νοσηλεύονται για λίγες ημέρες ή εβδομάδες.

14 . Ποια φάρμακα χρησιμοποιούνται στην κατάθλιψη ;

Υπάρχουν πολλά είδη αντικαταθλιπτικών φαρμάκων. Ο μηχανισμός με τον οποίο λειτουργούν διαφέρει από φάρμακο σε φάρμακο, αλλά σε γενικές γραμμές τα αντικαταθλιπτικά επαναφέρουν την ισορροπία των νευρομεταβιβαστών στον εγκέφαλο. Τα περισσότερα φάρμακα ενεργούν είτε στην νοραδρεναλίνη, είτε στην σεροτονίνη είτε και στα δύο αυτά συστήματα νευρομεταβιβαστών. Είναι δουλειά του γιατρού να επιλέξει το φάρμακο που πιστεύει ότι είναι καλύτερο για κάθε ατομική περίπτωση. Παρόλα αυτά, μερικές φορές κάποιο φάρμακο δεν έχει αποτέλεσμα και χρειάζεται να γίνει αλλαγή με κάποιο άλλο. Παρότι η αντικαταθλιπτική θεραπεία είναι εξαιρετικά αποτελεσματική, δεν μπορούμε από πριν να είμαστε σίγουροι ότι ένα φάρμακο θα λειτουργήσει σε ένα συγκεκριμένο ασθενή ή αν θα χρειαστεί και η δοκιμή κάποιου άλλου. Τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα ανάλογα με τον χημικό τους τύπο και τον μηχανισμό δράσης τους χωρίζονται στις εξής κύριες κατηγορίες :

[1] Τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά (π.χ., Anafranil, )

και τα παρόμοια ετεροκυκλικά (π.χ. Ludiomil)

[2] Αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης (π.χ. Aurorix)

[3] Εκλεκτικοί αναστολείς της επαναπρόσληψης της

σεροτονίνης (π.χ. Ladose, Seropram, Seroxat, Zoloft, Dumyrox κ.λ.π)

[4] Aναστολείς της επαναπρόσληψης της σεροτονίνης και νοραδρεναλίνης (Efexor, Efexor XR)

Υπάρχουν και πολλά άλλα φάρμακα που δεν ανήκουν σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες. Σήμερα κυκλοφορεί ένας μεγάλος αριθμός αντικαταθλιπτικών φαρμάκων με παρόμοια αποτελεσματικότητα αλλά διαφορετικό προφίλ ανεπιθύμητων παρενεργειών. Έτσι ο γιατρός μπορεί να βρεί εκείνο το φάρμακο που μπορεί να ταιριάζει περισσότερο στον κάθε ασθενή, λαμβάνοντας υπόψη του τον τύπο της κατάθλιψης, την ηλικία του ασθενή, την συνύπαρξη άλλων νοσημάτων, πιθανές προηγηθείσες θεραπείες κ.λ.π

15 . Πόσο γρήγορα λειτουργούν τα φάρμακα;

Ολα τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα χρειάζονται περίπου 3-4 εβδομάδες για να λειτουργήσουν. Αυτό σημαίνει ότι για να έχει κανείς αποτέλεσμα πρέπει να τα πάρει τουλάχιστον για ένα μήνα. Τα φάρμακα λοιπόν αυτά δεν συνιστώνται για περιστασιακή χρήση, αλλά μόνο στα πλαίσια μιάς οργανωμένης θεραπείας.

16 . Τι παρενέργειες έχουν τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα ;

[1] Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα μπορεί να προκαλέσουν εξάρτηση, δηλαδή να τα συνηθίσει ο οργανισμός με τον τρόπο που συνηθίζει τα ναρκωτικά. Αυτό στην πραγματικότητα δεν ισχύει : ΤΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΔΕΝ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΕΞΑΡΤΗΣΗ. Τα μόνα φάρμακα που μπορεί να προκαλέσουν εξάρτηση και δρούν στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα είναι οι βενζοδιαζεπίνες (τα γνωστά ηρεμιστικά-αγχολυτικά, όπως το Tavor, Stedon, Tranxene, Xanax κ.λ.π) όταν παίρνονται για μεγάλο χρονικό διάστημα και χωρίς τις οδηγίες γιατρού. Και σ'αυτές όμως τις περιπτώσεις η διακοπή των φαρμάκων είναι συνήθως εφικτή κάτω από τις οδηγίες του ειδικού. Οι βενζοδιαζεπίνες δεν κάνουν για την κατάθλιψη, μπορεί μόνο να ωφελήσουν για την βραχυχρόνια αντιμετώπιση του άγχους και γι'αυτό μερικές φορές συνδυάζονται με αντικαταθλιπτικά για μικρό χρονικό διάστημα.
[2] Τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα δεν είναι ηρεμιστικά. Για τα ηρεμιστικά ισχύουν αυτά που αναφέρθηκαν πιο πάνω στο [1] για τις βενζοδιαζεπίνες.
[3] Τα αντικαταθλιπτικά δεν αλλοιώνουν την προσωπικότητα του ατόμου. Στην πραγματικότητα οι μόνες ουσίες που μπορεί να το πετύχουν αυτό (εάν διευρύνουμε λίγο το μήνυμα της έννοιας αλλοίωση) είναι το αλκοόλ σε μεγάλη και παρατεταμένη χρήση και οι άλλες ναρκωτικές ουσίες.
[4] Οι παρενέργειες που μπορεί να προκαλέσουν τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα είναι συνήθως ήπιες, σπάνια επιβάλλουν τη διακοπή της θεραπείας και στις περισσότερες περιπτώσεις εξαφανίζονται μετά από λίγες ημέρες χρήσης του φαρμάκου. Οι πιο συνηθισμένες παρενέργειες είναι : Ναυτία και άλλες διαταραχές από το γαστρεντερικό, αίσθημα ζάλης, ξηροστομία, προβλήματα κατά την ούρηση κ.α. Μερικά αντικαταθλιπτικά μπορεί να προκαλέσουν ελαφριά υπνηλία και γι'αυτό είναι καλύτερα να παίρνονται το βράδυ πριν τον ύπνο. Άλλα, απεναντίας μπορεί να προκαλούν αυξημένη κινητοποίηση και έτσι είναι καλύτερα να παίρνονται το πρωϊ.

17 . Ποιες Ψυχοθεραπείες βοηθούν στην Κατάθλιψη;

Κατ' αρχάς τονίζεται ότι ο όρος ψυχοθεραπεία δεν είναι συνώνυμος με τον όρο ψυχανάλυση, όπως πολύς κόσμος νομίζει. Η ψυχαναλυτικού τύπου ψυχοθεραπεία είναι ένα από τα είδη ψυχοθεραπείας όπως μπορείτε να διαβάσετε στο σχετικό άρθρο του Stress.gr. Κατ' αρχάς αυτό που χρειάζεται σε ένα πρώτο στάδιο είναι ένας ψυχοθεραπευτής που θα μπορέσει να κατανοήσει τα προβλήματά σας και να σας υποστηρίξει στις δύσκολες στιγμές που περνάτε. Αυτό, συνήθως το λέμε υποστηρικτική ψυχοθεραπεία και πολλές φορές μπορεί να είναι αρκετό για να ανακουφιστείτε από τα συμπτώματά σας σε συνδυασμό και με μια φαρμακευτική αγωγή.
Η Γνωσιακή Ψυχοθεραπεία είναι μια σχετικά καινούρια ψυχοθεραπεία, η οποία έχει πολύ καλά αποτελέσματα τόσο στην κατάθλιψη όσο και στις αγχώδεις διαταραχές / φοβίες, όπως έχουν δείξει μελέτες στα πιο έγκυρα Ιατρικά Περιοδικά. Σήμερα, η γνωσιακή ψυχοθεραπεία είναι η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη ψυχοθεραπεία στον κόσμο. Μπορείτε να διαβάσετε γι' αυτήν σε άλλη περιοχή του site μας, που είναι αφιερωμένη στην Γνωσιακή.
Η ψυχαναλυτικού τύπου ψυχοθεραπεία είναι πιο χρήσιμη για προβλήματα προσωπικότητας ή γενικότερα για ανθρώπους που θα ήθελαν αν χρησιμοποιήσουν αυτόν τον τρόπο για να μάθουν περισσότερα για τον εαυτό τους, αλλά σε γενικές γραμμές δεν έχει σχεδιαστεί για να χρησιμοποιηθεί στο οξύ ιδίως στάδιο της κατάθλιψης.

 http://clubs.pathfinder.gr/PSICHI