Αλήθειες και ψέμματα για τον πόλεμο ενάντια στους καπνιστές

 

Ποια η Σχέση της Ραδιενέργειας με την Αντικαπνιστική Εκστρατεία;  Κάθε χρόνο, χιλιάδες γιατροί και μέλη της «Αντικαπνιστικής Ιεράς Εξέτασης», ξοδεύουν δισεκατομμύρια δολάρια για να διαιωνίσουν αυτό που αναμφίβολα είναι η πιο παραπλανητική –αν και πετυχημένη – κοινωνική απάτη στην ιστορία. Με την ενθάρυνση των περισσοτέρων δυτικών κυβερνήσεων, Οργουελικοί Λομπίστες, καταδιώκουν τους καπνιστές με φανατικό ζήλο, ο οποίος επισκιάζει εντελώς την πανωλεθρία της ποτοαπαγόρευσης, η οποία ξεκίνησε το 1919 και διήρκεσε μέχρι το 1933.

Σήμερα κοιτάζουμε πίσω στην Αμερικανική απαγόρευση με δικαιολογημένη έκπληξη. Είναι πράγματι αλήθεια οτι, ένα ολόκληρο έθνος παραδόθηκε στην άρνηση μιας μπύρας ή ενός ουίσκυ από μία μικρή ομάδα φανατικών θρησκόληπτων, παρά την παντελή έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων οτι το αλκοόλ προκαλεί βλάβη στον άνθρωπο, εκτός αν καταναλώνεται σε αστρονομικές ποσότητες. Δυστυχώς, η ασφάλεια από την κατανάλωση του οινοπνεύματος, δεν ήταν αυτό που πραγματικά ενδιέφερε τους φανατικούς.

Ο πραγματικός τους σκοπός ήταν – και είναι- ο έλεγχος πάνω στους άλλους.

Οι Αμερικανοί ήταν εμφανώς «αμαρτωλοί» που απολάμβαναν μερικά αλκοολούχα ποτά και , οι πουριτανοί μεσολάβησαν για λογαριασμό του Θεού ώστε να τους κάνουν όλους να αισθανθούν άθλιοι. Αν και δεν υπάρχει άμεση σχέση ανάμεσα στο αλκοόλ και τον καπνό, η ιστορία της αμερικανικής απαγόρευσης, μας βοηθάει να καταλάβουμε, πως ένας μικρός αριθμός φανατικών κατάφερε να ελέγξει τη συμπεριφορά και τις ζωές δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων.

Σήμερα, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με τους καπνιστές, αν και αυτή τη φορά το θέμα είναι στα χέρια των «Κυβερνητικών Φανατικών» καθώς και άσχετων γιατρών και, όχι στα χέρια φανατικών θρησκόληπτων.

Ορισμένες κυβερνήσεις, γνωρίζουν οτι οι οι προηγούμενες ενέργειές τους είναι άμεσα υπεύθυνες για την πρόκληση των περισσοτέρων από τους καρκίνους του πνεύμονα και του δέρματος στον κόσμο σήμερα, οπότε φθάνουν στα άκρα ώστε να αποποιηθούν τις ηθικές και οικονομικές ευθύνες τους και αντ’αυτών, να κατηγορήσουν τα τσιγάρα.

Όπως θα δούμε παρακάτω, τα οργανικά προϊόντα καπνού, δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούμε δικαιολογημένα να ισχυριστούμε οτι, είναι εκπληκτικοί προστάτες της υγείας.

Δεν έχουν όλες οι κυβερνήσεις παγκοσμίως το ίδιο πρόβλημα.

Η Ιαπωνία και η Ελλάδα, έχουν το παγκοσμίως υψηλότερο ποσοστό ενηλίκων καπνιστών αλλά, τη χαμηλότερη εμφάνιση καρκίνου του πνεύμονα.

Σε αντίθεση με αυτό, Αμερική, Αυστραλία, Ρωσσία και μερικά νησιά του Νοτίου Ειρηνικού, έχουν το χαμηλότερο αριθμό ενηλίκων καπνιστών στον κόσμο αλλά, την υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του πνεύμονα.

Αυτό, είναι το υπ’αριθμόν ένα στοιχείο για τη διελεύκανση αυτού του παραλόγου αλλά καλά οχυρωμένου ψέματος της δυτικής ιατρικής οτι, «το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο του πνεύμονα».

Η πρώτη Ευρωπαϊκή επαφή με τον καπνό ήταν το 1492, όταν ο Κολόμβος και ο συνάδελφός του εξερευνητής Rodriguo de Jerez, είδαν τους ιθαγενείς της Κούβας να καπνίζουν.

Την ίδια ακριβώς μέρα, ο de Jerez πήρε την πρώτη του ρουφηξιά και το βρήκε πολύ χαλαρωτικό, όπως ακριβώς τον είχαν διαβεβαιώσει οι ντόπιοι. Αυτή ήταν μια σημαντική ευκαιρία, διότι ο de Jerez ανακάλυψε αυτό που Κουβανοί και αυτόχθονες Αμερικανοί γώριζαν εδώ και αιώνες:

Οτι ο καπνός των πούρων και των τσιγάρων, δεν είναι μόνο χαλαρωτικός αλλά θεραπεύει τον βήχα και άλλες μικρές ασθένειες. Όταν ο de Jerez επέστρεψε σπίτι του, άναψε περήφανα ένα πούρο στο δρόμο και αμέσως συνελήφθη και φυλακίστηκε για 3 χρόνια από τη φρικτή Ιερά Εξέταση. Ο de Jerez έγινε το πρώτο θύμα του αντι-καπνιστικού λόμπι.

Σε λιγότερο από έναν αιώνα, το κάπνισμα έγινε μία αποδεκτή και απολαυστική συνήθεια σε όλη τηνΕυρώπη, με χιλιάδες τόνους καπνού να εισάγονται από αποικίες, ώστε να ικανοποιήσουν την αυξανόμενη ζήτηση. Ένας αυξανόμενος αριθμός συγγραφέων, εξήρε τον καπνό ως «πανάκεια για τα δεινά της ανθρωπότητας».

Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, σχεδόν ένα στα δύο άτομα κάπνιζε, αλλά η συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του πνεύμονα παρέμενε τόσο χαμηλή, που ήταν σχεδόν μη μετρήσιμη. Τότε κάτι εξαιρετικό συνέβη στις 16 Ιουλίου του 1945: ένα τρομακτικό κατακλυσμιαίο γεγονός, που θα μπορούσε τελικά να προκαλέσει τις δυτικές κυβερνήσεις, να νοθεύσουν την αντίληψη περί καπνίσματος για πάντα.

Ο K. Greisen θυμάται:

«Όταν η ένταση του φωτός μειώθηκε, κράτησα μακριά το γυαλί και κοίταξα προς το μανιτάρι που είχε σχηματίσει ο καπνός. Τότε κάποιος φώναξε ότι έπρεπε να παρατηρήσουμε το ωστικό κύμα που ταξίδευε κατά μήκος του εδάφους. Αυτό που εμφανίστηκε, ήταν μία φωτισμένη κυκλική περιοχή κοντά στο έδαφος, η οποία σιγά-σιγά απλωνόταν προς το μέρος μας. Είχε κίρινο χρώμα.

Η μονιμότητα του σύννεφου του καπνού ήταν κάτι που με εξέπληξε. Μετά την πρώτη γρήγορη έκρηξη, το κάτω μέρος του νέφους φάνηκε να λαμβάνει ένα σταθερό σχήμα και να παραμένει ακίνητο και κρεμασμένο στον αέρα. Το πάνω μέρος στο μεταξύ, συνέχισε να υψώνεται,ώστε μετά από Μερικά λεπτά να είναι 5 μίλια ψηλό. Αργά, δημιούργησε ένα τεθλασμένο σχήμα λόγο της μεταβαλλόμενης ταχύτητας του ανέμου σε διαφορετικά ύψη. Ο καπνός καθώς ανέβαινε, είχε διαπεράσει ένα σύννεφο και φάνηκε να παραμένει εντελώς ανεπηρέαστος απ’αυτό.»

Αυτό, ήταν το περιβόητο Trinity Test, το πρώτο βρώμικο πυρηνικό όπλο που εξεράγη στην ατμόσφαιρα. Μία μπάλα έξι κιλών πλουτωνίου, συμπιεσμένη με εκρηκτικούς φακούς. Η Trinity εξεράγη πάνω από το Νέο Μεξικό, με δύναμη ίση με 20.000 τόνους tnt. Μέσα σε σευτερόλεπτα, τα δισεκατομμύρια θανατηφόρα ραδιενεργά σωματίδια απορροφήθηκαν στην ατμόσφαιρα, σε ένα ύψος 6 μιλίων, όπου τα υψηλής ταχύτητας αέρια ρεύματα, θα μπορούσαν να τα κυκλοφορήσουν πολύ μακριά.

Η Αμερικανική κυβέρνηση η οποία γνώριζε εκ των προτέρων για τη ραδιενέργεια, ήξερε πολύ καλά τη θανατηφόρα της δράση στους ανθρώπους, αλλά στα τυφλά και χωρίς περιστροφές, διέταξε τη δοκιμή με πλήρη αδιαφορία για τη δημόσια υγεία. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, επρόκειτο για ενοχή βαρειάς αμελείας αλλά αυτό δεν ενδιέφερε καθόλου την κυβέρνηση. Αργά η γρήγορα, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, θα έβρισκε κάποιον «ένοχο» για τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις που υπέστησαν οι πολίτες είτε τοπικά είτε σε απομακρυσμένες περιοχές.

Εάν ένα μόνο μικροσκοπικό ραδιενεργό σωματίδιο πέσει πάνω στο δέρμα μας, παθαίνουμε καρκίνο του δέρματος. Αν εισπνεύσουμε ένα τέτοιο ίδιο σωματίδιο, τότε ο θάνατος από καρκίνο του πνεύμονα είναι αναπόφευκτος, εκτός αν τυγχάνει να είμαστε καπνιστές. Το στερεό ραδιενεργό μικροσκοπικό σωματίδιο, θάβεται βαθιά στον πνευμονικό ιστό, κυριεύει εντελώς τα περιορισμένα αποθέματα του οργανισμού σε βιταμίνη Β17 και προκαλεί ανεξέλεγκτο και καλπάζων πολλαπλασιασμό των κυττάρων.

Πώς μπορούμε να είμαστε απολύτως σίγουροι ότι, τα ραδιενεργά σωματίδια προκαλούν καρκίνο του πνεύμονα κάθε φορά που κάποιος εκτίθεται σε αυτά; Για τους πραγματικούς γιατρούς, σε αντίθεση με τους ιατρικούς τσαρλατάνους και τους προπαγανδιστές των κυβερνήσεων, αυτό δεν είναι πρόβλημα. Για οποιαδήποτε θεωρία, προκειμένου να γίνει επιστημονικά αποδεκτή, πρέπει πρώτα να αποδειχθεί σύμφωνα με τις αυστηρές προδιαγραφές οι οποίες είναι αποδεκτές από τους επιστήμονες παγκοσμίως.

Πρώτα, πρέπει να απομονωθεί το ραδιενεργό σωματίδιο και μετά να χρησιμοποιηθεί σε ελεγχόμενα εργαστηριακά πειράματα ώστε να παραχθεί το απαιτούμενο αποτέλεσμα όπως για παράδειγμα «ο καρκίνος του πνεύμονα στα θηλαστικά»… Οι επιστήμονες, έχουν αδίστακτα θυσιάσει δεκάδες χιλιάδες ποντίκια και αρουραίους όλα αυτά τα χρόνια, αναγκάζοντάς τα εσκεμμένα σε υποχρεωτική επαγωγή ραδιενεργού υλικού στους πνεύμονές τους.

Τα τεκμηριωμένα αποτελέσματα αυτών των πειραμάτων είναι ταυτόσημα: Όποιο ποντίκι ή αρουραίος κάνει «σύμβαση» με καρκίνο του πνεύμονα, τότε κάθε ποντίκι ή αρουραίος πεθαίνει. Η θεωρία έτσι, έχει μετατραπεί σε άκαμπτο επιστημονικό γεγονός, κάτω από αυστηρά ελεγχόμενες εργαστηριακές συνθήκες. Ο ύποπτος παράγοντας ( ραδιενεργό υλικό ), προκάλεσε το διεκδικούμενο αποτέλεσμα ( καρκίνος του πνεύμονα ), όταν το εισέπνευσαν τα θηλαστικά.

Το συνολικό μέγεθος του κινδύνου για καρκίνο του πνεύμονα στους ανθρώπους από ατμοσφαιρικό ραδιενεργό νέφος, δε μπορεί να προσδιορισθεί. Στη Ρωσία, τη Βρετανία και την Αμερική, τον Αύγουστο του 1963 έγιναν δοκιμές, όπου πάνω από 4.200 κιλά πλουτωνίου απελευθερώθηκαν στην ατμόσφαιρα. Ξέρουμε ήδη ότι, ένα μικρογραμμάριο εισπνεόμενου πλουτωνίου προκαλεί μόνιμο καρκίνο του πνεύμονα, οπότε ξέρουμε ότι κάποιες «φιλικά προσκείμενες στον άνθρωπο κυβερνήσεις», απελευθέρωσαν 4,2 δισεκατομμύρια θανατηφόρες δόσεις ραδιενεργών σωματιδίων στην ατμόσφαιρα, τα οποία έχουν τουλάχιστον 50.000 χρόνια ζωής… Τρομακτικό;

Δυστυχώς σε λίγο γίνεται χειρότερο. Το πλουτώνιο που αναφέραμε, υπάρχει στο πυρηνικό όπλο πριν από τη δοκιμή αλλά, με μεγάλη διαφορά, ο μεγαλύτερος αριθμός ραδιενεργών σωματιδίων, είναι αυτός που προέρχεται από το χώμα ή την σκόνη που απορροφάται από το έδαφος και ακτινοβολημένα ταξιδεύουν κάθετα μέσα από την μπάλα φωτιάς του όπλου.

Τα σωματίδια αυτά, σχηματίζουν το μεγαλύτερο μέρος του «καπνού» που βλέπουμε σε κάθε φωτογραφία πυρηνικής έκρηξης. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αρκετοί τόνοι ραδιενεργού υλικού απορροφούνται και μεταφέρονται αλλά, ας φανούμε συντηρητικοί και ας ισχυριστούμε ότι, απορροφούνται μόνο 1.000 κιλά σε κάθε πυρηνική δοκιμή.

Πριν υπάρξει απαγόρευση των πυρηνικών δοκιμών, σε Ρωσία, Βρετανία και Αμερική, είχαν διεξαχθεί 711 πυρηνικές δοκιμές, δημιουργώντας έτσι 711.000 κιλά θανατηφόρων ραδιενεργών σωματιδίων, στα οποία πρέπει να προστεθούν και τα 4.200 κιλά από τα όπλα, για ένα μεικτό συντηρητικό σύνολο 715.200 κιλών. Υπάρχουν πάνω από ένα εκατομμύριο θανατηφόρες δόσεις ανά χιλιόγραμμο, που σημαίνει ότι οι αρμόδιες κυβερνήσεις, μόλυναν την ατμόσφαιρα με πάνω από 715 δισεκατομμύρια τέτοιες δόσεις, αρκετές να προκαλέσουν καρκίνο του πνεύμονα ή του δέρματος, 117 φορές σε κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί του πλανήτη!

Πριν ρωτήσετε, σας απαντώ πως, ΟΧΙ, τα ραδιενεργά σωματίδια δεν εξαφανίζονται έτσι απλά. Τουλάχιστον όχι σ’αυτή τη ζωή, ή τη ζωή των παιδιών μας και των εγγονιών μας. Με ένα μέσο όρο ζωής 50.000 χρόνων, αυτά τα αμέτρητα τρισεκατομμύρια θανατηφόρων κυβερνητο-κατασκευασμένων ραδιενεργών σωματιδίων, είναι μαζί μας για πάντα.

Κυκλοφορώντας σε όλο τον κόσμο μέσω δυνατών αερίων ρευμάτων, αυτά τα σωματίδια εγκαθίστανται απρογραμμάτιστα οπουδήποτε αν και, σε μεγαλύτερες συγκεντρώσεις, σε απόσταση μερικών χιλιάδων μιλίων από τα σημεία των δοκιμών. Ένας απλός άνεμος, είναι αρκετός για να τα αναδεύσει και να δημιουργήσει κίνδυνο για όσους ζουν στα περίχωρα.

Colpo Grosso! Δώδεκα χρόνια μετά το κατακλυσμιαίο Trinity Test, στις δυτικές κυβερνήσεις ήταν πλέον εμφανές ότι, η κατάσταση ήταν απολύτως εκτός ελέγχου. Μία μελέτη του Βρετανικού Ιατρικού Συμβουλίου το 1957, έδειξε ότι: Οι παγκόσμιοι θάνατοι από καρκίνο του πνεύμονα, ήταν πάνω από διπλάσιοι κατά την περίοδο 1945 έως 1955, αν και καμία εξήγηση δεν προτάθηκε.

Κατά την ίδια περίοδο των 10 ετών, οι θάνατοι από καρκίνο στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι τριπλασιάστηκαν. Μέχρι το τέλος των επισήμων ατμοσφαιρικών δοκιμών το 1963, τα κρούσματα καρκίνου του πνεύμονα στα νησιά του Ειρηνικού ήταν πενταπλάσια από αυτά του 1945. Εφόσον λοιπόν κατέστρεψαν το περιβάλλον για 50.000 χρόνια, ήρθε η ώρα για τις κυβερνήσεις να αρχίσουν «δυνατή αντιπερισπαστική δράση»

Πώς θα μπορούσε να αποδειχθεί ότι οι άνθρωποι δημιουργούν στον εαυτό τους καρκίνο του πνεύμονα και είναι ένοχοι για παράδειγμα ότι, αυτό-προκαλούν κάποια βλάβη, για την οποία η κυβέρνηση δε θα μπορούσε να κατηγορηθεί ή να μηνυθεί? Η μόνη φανερή ουσία την οποία ο άνθρωπος εισπνέει στους πνεύμονες του, εκτός από τον αέρα, ήταν ο καπνός του τσιγάρου.

Έτσι, ο άγριος κυβερνητικός διωγμός κατά του καπνίσματος τέθηκε σε λειτουργία. Πλημμελώς αρμόδιοι ιατρικοί «ερευνητές», βρέθηκαν ξαφνικά να κατακλύζονται από μαζικές κυβερνητικές δωρεές, οι οποίες σκόπευαν στο να επιτευχθεί το ίδιο τελικό αποτέλεσμα: «Αποδείξτε ότι το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο του πνεύμονα.»

Πραγματικοί επιστήμονες ( ειδικά κάποιοι αξιόλογοι πυρηνικοί φυσικοί ) μειδίασαν με τις πρώτες αξιολύπητες προσπάθειες του νεοσύστατου λόμπυ κατά του καπνίσματος.

Οι ντεμέκ ερευνητές, προσκλήθηκαν να αποδείξουν τους ψευδείς ισχυρισμούς τους, κάτω από τους ίδιους ακριβώς άκαμπτους επιστημονικούς κανόνες, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν για να αποδειχθεί ότι, τα ραδιενεργά σωματίδια προκαλούν καρκίνο του πνεύμονα στα θηλαστικά.

Θυμηθείτε ότι, για να γίνει οποιαδήποτε θεωρία αποδεκτή επιστημονικά, πρέπει πρώτα να αποδειχθεί σύμφωνα με τις αυστηρές προδιαγραφές οι οποίες είναι αποδεκτές από τους επιστήμονες παγκοσμίως. Πρώτα, ο ύποπτος παράγοντας ( το κάπνισμα ) πρέπει να απομονωθεί, μετά να χρησιμοποιηθεί σε κατάλληλα ελεγχόμενα εργαστηριακά πειράματα για να δημιουργήσουν το ισχυριζόμενο αποτέλεσμα, για παράδειγμα καρκίνος του πνεύμονα στα θηλαστικά.

Η Αλήθεια: Παρά την έκθεση δεκάδων χιλιάδων ιδιαιτέρως ευάλωτων ποντικιών και αρουραίων, στο ισοδύναμο των 200 τσιγάρων ημερησίως επί χρόνια, η «ιατρική επιστήμη» δεν κατάφερε ούτε μία φορά να προκαλέσει καρκίνο του πνεύμονα σε κανένα ποντίκι ή αρουραίο. Ναι, σωστά διαβάσατε. Επί 40 και πλέον χρόνια, χιλιάδες γιατροί εσκεμμένα μας λένε ψέματα.

Οι πραγματικοί επιστήμονες, έπιασαν τους ημι-επιστήμονες από το λαιμό διότι, συνδυάζοντας το πείραμα των θανατηφόρων ραδιενεργών σωματιδίων με το ‘καλοήθες’ πείραμα για τον καπνό, αποδείχθηκε οριστικά ότι, Το κάπνισμα δε μπορεί σε καμία περίπτωση να προκαλέσει καρκίνο του πνεύμονα. Επιπλέον, σε ένα μεγάλο ‘τυχαίο’ πείραμα το οποίο δεν τους επιτράπηκε ποτέ να δημοσιοποιήσουν, οι πραγματικοί επιστήμονες απέδειξαν με εντυπωσιακή καθαρότητα ότι, Το κάπνισμα συμβάλλει στην προστασία κατά του καρκίνου του πνεύμονα.

Όλα τα ποντίκια και οι αρουραίοι, χρησιμοποιήθηκαν μία φορά στο συγκεκριμένο πείραμα και μετά καταστράφηκαν. Με αυτόν τον τρόπο, οι ερευνητές εξασφαλίζουν ότι, τα αποτελέσματα οποιασδήποτε ουσίας είναι υπό δοκιμή, δεν μπορούν να ‘μολυνθούν’ κατά λάθος από τα πραγματικά ή φανταστικά αποτελέσματα κάποιας άλλης ουσίας. Τότε, μια μέρα ως διά μαγείας, μερικές χιλιάδες ποντίκια που χρησιμοποιήθηκαν στο πείραμα για το κάπνισμα, ‘τυχαία’ βρέθηκαν στο πείραμα με τα ραδιενεργά σωματίδια, το οποίο στο παρελθόν είχε σκοτώσει όλα τα ποντίκια της δοκιμής.

Αυτή τη φορά όμως, εντελώς αντίθετα από κάθε πιθανότητα, το 60% των ποντικιών του πειράματος για το κάπνισμα, επέζησαν από την έκθεση στα ραδιενεργά σωματίδια. Η μόνη μεταβλητή, ήταν η προηγούμενη έκθεσή τους σε άφθονες ποσότητες καπνού του τσιγάρου… Η κυβερνητική πίεση εφαρμόστηκε αμέσως και τα στοιχεία απωσιωπήθηκαν αλλά, αυτό δεν ήταν αρκετό για να κάνει τους πραγματικούς επιστήμονες να σωπάσουν.

Με ειρωνεία, ο καθηγητής Schrauzer, Πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρίας των Βιο-ανόργανων Χημικών, κατέθεσε ενώπιον Αμερικανικής επιτροπής του Κογκρέσσου το 1982 οτι: είναι γνωστό εδώ και καιρό στους επιστήμονες πως συγκεκριμένα συστατικά του καπνού, δρουν ως αντι-καρκινικοί παράγοντες σε δοκιμές σε ζώα. Συνεχίζοντας είπε πως, όταν γνωστές καρκινογόνες ουσίες εφαρμοστούν στα ζώα, η εφαρμογή των συστατικών του καπνού του τσιγάρου τις αντιμετωπίζει.

Ο καθηγητής Schrauzer δε σταμάτησε εκεί. Κατέθεσε ενόρκως στην επιτροπή οτι:

«Αποδείχθηκε πως, κανένα συστατικό του καπνού των τσιγάρων δεν προκαλεί στους ανθρώπους καρκίνο του πλεύμονα και πρόσθεσε, κανείς δεν ήταν σε θέση να προκαλέσει στα πειραματόζωα καρκίνο του πνεύμονα από το κάπνισμα. Ήταν μια εύστοχη απάντηση σε ένα αρκετά πολύπλοκο πρόβλημα.»

Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτή η σκληρή αλήθεια οδήγησε την κυβέρνηση και τους ντεμέκ ιατρικούς ερευνητές σε έναν παροξυσμό οργής. Μέχρι το 1982, είχαν αρχίσει να πιστεύουν τη γελοία προπαγάνδα τους και δεν θα επέτρεπαν να φιμωθούν από τα επιφανή μέλη του επιστημονικού κατεστημένου.

Εντελώς ξαφνικά, έριξαν το φταίξιμο σε άλλα «μυστικά» συστατικά που οι καπνοβιομηχανίες βάζουν στα τσιγάρα. «ναι, αυτό πρέπει να είναι!» μουρμούριζαν έως ότου αρκετοί επιστήμονες πήραν τηλέφωνο και τους επεσήμαναν οτι, και αυτά τα «μυστικά συστατικά είχαν συμπεριληφθεί στα πειράματα με τα ποντίκια, άρα, επίσης είχε αποδειχθεί οτι δεν είναι ικανά να προκαλέσουν καρκίνο του πνεύμονα.

Τα πράγματα ήταν απελπιστικά για την κυβέρνηση και την ιατρική κοινότητα συνολικά. Δεδομένου οτι, η χρηματοδότηση της αντικαπνιστικής εκστρατείας είχε ξεκινήσει στις αρχές της δεκαετίας του ’60, δεκάδες χιλιάδες ιατροί που πέρασαν από την ιατρική σχολή, είχαν διδαχθεί οτι, το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο του πνεύμονα.

Οι περισσότεροι πίστεψαν στο ψέμα αλλά, είχαν αρχίσει να δημιουργούνται ρωγμές στο ‘δημιούργημα’. Ακόμη και οι πιο βλάκες γιατροί, δε μπορούσαν να συσχετίσουν τα στοιχεία και, όταν έθεταν ερωτήσεις, η απάντηση ήταν: «Μην κάνετε ηλίθιες ερωτήσεις. Το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο του πνεύμονα!». Φράση, που μετατράπηκε σε δόγμα, με σχεδόν τυφλή θρησκευτική πίστη, ως υποκατάστατο της απόδειξης.

Ακόμα και η τυφλή πίστη όμως χρειάζεται ένα σύστημα θετικής ενίσχυσης, το οποίο σε αυτή την περίπτωση ήταν οι διαφημιστικές εταιρίες και τα μέσα ενημέρωσης. Ξαφνικά, οι τηλεοπτικές οθόνες είχαν πλημμυρίσει με εικόνες των τρομερά μαυρισμένων πνευμόνων του καπνιστή. Με το συνοδευτικό μάντρα οτι θα πεθάνει μέσα σε φοβερή αγωνία αν δεν το κόψει τώρα.

Φυσικά, όλα αυτά ήταν αξιοθρήνητα σκουπίδια. Στο νεκροτομείο, οι πνεύμονες ενός καπνιστή και οι πνεύμονες ενός μη καπνιστή, έχουν το ίδιο ακριβώς ροζ χρώμα και, ο μόνος τρόπος για να μπορέσει ένας παθολόγος να σας πει αν είστε καπνιστής ή όχι, είναι αν βρει λεκέδες από νικοτίνη στα δάχτυλά σας, ή αν βρει ένα πακέτο τσιγάρα στην τσέπη σας, ή αν κάποιος συγγενής σας του το παραδεχθεί εμπιστευτικά.

Πολλοί άνθρωποι ρωτούν, πώς ακριβώς αυτά τα εργαστηριακά ποντίκια ήταν προστατευμένα από τα θανατηφόρα ραδιενεργά σωματίδια και, ακόμη περισσότερο, διερωτώνται, γιατί τα στοιχεία δείχνουν οτι, πεθαίνουν πολλοί περισσότεροι μη καπνιστές από καρκίνο του πνεύμονα, απότι καπνιστές.

Ο καθηγητής Sterling του Πανεπιστημίου Simon Fraser του Καναδά, είναι ίσως πιο κοντά στην αλήθεια, χρησιμοποιώντας ερευνητικές εργασίες για να αιτιολογήσει οτι, το κάπνισμα προάγει το σχηματισμό ενός λεπτού στρώματος βλεννογόνων στους πνεύμονες, το οποίο σχηματίζει ένα προστατευτικό στρώμα που εμποδίζει τα καρκινινογόνα σωματίδια να εισέλθουν στον ιστό των πνευμόνων.

Αυτό πιθανώς, είναι ότι υπάρχει πιο κοντά στην αλήθεια σήμερα και το οποίο έχει πραγματικά επιστημονικό νόημα. Αν ένας καπνιστής, εισπνεύσει θανατηφόρα ραδιενεργά σωματίδια, αυτά αρχικά θα παγιδευτούν από το βλεννογόνο στρώμα και στη συνέχεια θα αποβληθούν από το σώμα πριν μπορέσουν να εισέλθουν στον ιστό.

Η αντικαπνιστική Αλήθεια – Υποκρισία
Το Κάπνισμα Προστατεύει από τον Καρκίνο των Πνευμόνων: Πολλοί άνθρωποι ρωτάνε το πώς αυτοί που καπνίζουν προστατεύονται από τα ραδιενεργά σωματίδια, και ακόμη περισσότερο ρωτάνε γιατί οι αληθινοί αριθμοί δείχνουν ότι πολλοί περισσότεροι μη καπνιστές πεθαίνουν από καρκίνο των πνευμόνων από καπνιστές.
Ο καθηγητής Sterling του Simon Fraser University στον Canada, βρίσκεται πιθανώς πιο κοντά στην αλήθεια,

«Χρησιμοποιούμε ερευνητικά έγγραφα, πειραματιζόμαστε και βρίσκουμε ότι το κάπνισμα δημιουργεί λεπτές βλεννώδεις μεμβράνες στους πνεύμονες, που σχηματίζουν ένα προστατευτικό στρώμα που σταματά οποιαδήποτε καρκινογόνα σωματίδια από να εισέλθουν στον ιστό των πνευμόνων.  Αυτό είναι πιθανώς όσο πιο κοντά μπορούμε να φτάσουμε στην αλήθεια -προς το παρόν- και το κάνουμε με την τέλεια επιστημονική έννοια του όρου. Τα θανατηφόρα ραδιενεργά σωματίδια που εισπνέονται από έναν καπνιστή αρχικά, παγιδεύονται από το στρώμα βλεννογόνου και στη συνέχεια αποβάλλονται από το σώμα πριν να μπορέσουν να εισέλθουν στον ιστό».

Όλα αυτά μπορεί να είναι λίγο καταθλιπτικά για τους μη καπνιστές, αλλά πιθανώς να μην υπάρχει κάποιος άλλος να σας τα πει. Τώρα αυτό δεν σημαίνει «βγείτε και καπνίστε» σε καμία περίπτωση και αυτή η επισήμανση είναι, για τον γνωστό λόγο του ό,τι  «με διαβάζουν και βλάκες και ηλίθιοι» απλώς να μην ξεχνάτε κάθε φορά που κάμποσες Μη κυβερνητικές ομάδες κι ομαδούλες σας λένε ετούτο κι εκείνο …. τραβήξτε την κουρτίνα … έτσι για την χαρά του παιχνιδιού και στην τελική

ΚΑΝΕ  Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ!!
———————-

Διαβάζουμε στον τύπον: (Θανάσης Βέμπος) Τι βλακείες πίστευαν οι άνθρωποι πριν από εκατό χρόνια. Τι απαίσιες που ήταν τελικά εκείνες οι Παλιές Καλές Εποχές …
«Τον παρελθόντα Δεκέμβριον ο Αμερικανός καθηγητής Ουίλλιαμ Ριένχωφ εδήλωσε τα εξής: ‘Η συσχέτισις μεταξύ καπνίσματος και καρκίνου των πνευμόνων αποτελεί ανοησίαν άνευ προηγουμένου΄» (Απογευματινή 5.9.1955)
—————————-
«Σε λίγο καιρό θα φθάσουν στο σημείο να υποστηρίζουν ότι οι γιατροί είναι η αιτία του καρκίνου κι ότι για να θεραπευθή κανείς απ’ αυτή την αρρώστεια θα είναι απαραίτητο να μη προστρέξη στο έργο μας. Έτσι που πάμε, αύριο θα μας πουν πως και το…θήλασμα των μωρών οδηγεί στη λευχαιμία. Οι επιστήμονες εκείνοι που ανάβουν το ένα τσιγάρο ευθύς μετά το άλλο, βεβαιώνουν ότι ο καπνός προκαλεί τον καρκίνο, με κάνει να βάζω τα γέλια. Το κάπνισμα είναι μια παγκόσμια συνήθεια.
Με λίγη καλή θέλησι θα μπορούσαν να βεβαιώσουν βρίσκοντας εν ανάγκη επιχειρήματα κι από τις σχετικές στατιστικές ότι το κάπνισμα προκαλεί όχι μονάχα τον καρκίνο αλλά κι οποιαδήποτε άλλη πάθησι τους… καπνίση». (Αθηναϊκή 18.11.1958)
Τάδε προφητικά έφη ο Βρετανός καθηγητής Ουώλτερ Φέργκιουσον Χάνναιη. Και να σκεφτεί κανείς ότι τέτοιοι τσαρλατάνοι δίδασκαν και σε πανεπιστήμια.
——————————
«Αν ο καπνός επισπεύδη τον θάνατον, η ενέργειά του αυτή πρέπει να θεωρηθή τόσον σοβαρά ώστε να αποφασίση να θυσιάση μίαν του ευχαρίστησιν; Ημπορεί κανείς αν δεν καπνίζη, να ζη αιωνίως; Όχι βέβαια. Τότε ας αποθάνη καπνίζων ολίγους μήνας ή ολίγα έτη ενωρίτερον παρ’ ό,τι θα απέθνησκε χωρίς να καπνίζη. Τοιουτοτρόπως θα οικονομήση από τα έτη αυτά που θα ζη και το έξοδον του καπνού». (Χρόνος, 4.10.1908)
——————————–
«Υπό του Ανωτάτου Υγειονομικού Συμβουλίου συνεζητήθη κατά την χθεσινήν συνεδρίασίν του το θέμα της σχέσεως μεταξύ καπνίσματος και καρκίνου του πνεύμονος…. Δια της εισηγήσεών των οι καθηγηταί δεν δέχονται ότι το κάπνισμα αποτελεί την γενεσιουργόν αιτίαν του καρκίνου του πνεύμονος». (Απογευματινή 5.4.1962)
————————————–
«Οι δυο μεγάλοι κατηγορούμενοι, ο καφές και το τσιγάρο, αρχίζουν να εκδικούνται για τις αλλεπάλληλες κατηγορίες που εκτοξεύονται συνεχώς εναντίον τους. Σ’ ένα τελευταίο συνέδριο Γάλλων γιατρών υπεστηρίχθη ομοφώνως ότι η μετρία χρήσι τους βοηθάει αποτελεσματικά την πέψι και επομένως έχει πολύ ευεργετικό αντίκτυπο σε ολόκληρο τον οργανισμό». (Αθηναϊκή 1.6.1965)
——————————————
Το γενικό συμπέρασμα των ερευνητών του υπουργείου Υγιεινής των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ότι το μέτριον κάπνισμα είναι αβλαβές και μάλιστα ευεργετικόν λόγω της απολυμάνσεως των αναπνευστικών οδών από τα υποπροϊόντα της καύσεως του καπνού. Μόνον όταν καπνίζη κανείς πάνω από ένα πακέτο ημερησίως αρχίζουν να παρουσιάζωνται συμπτώματα καρδιακής κοπώσεως… Ένας υγιής άνθρωπος… δεν έχει ανάγκη να στερηθή την απόλαυσι του τσιγάρου του, υπό τον όρον να μη γίνη μανιακός» (Ακρόπολις 21.6.1967)
——————————
Δόξα τω Κθούλου, η Εποχή της Άγνοιας είναι πια Παρελθόν. Σήμερα κατέχουμε την ακλόνητη και επιστημονικώς αποδεδειγμένη γνώση ότι όλοι αυτοί οι ηλίθιοι «καθηγητές» και «επιστήμονες» ήταν στην καλύτερη περίπτωση πλανημένοι και στην χειρότερη υποχείρια των καπνοβιομηχανιών. Το αμάρτημά τους ήταν χειρότερο από έγκλημα. Ήταν το αμάρτημα της Απόλυτης Πεποίθησης. Εμείς πλέον ξέρουμε ότι «γελοίοι» και «επικίνδυνοι» είναι αυτοί που έγραφαν τέτοιες ανοησίες. Ευτυχώς είναι νεκροί προ πολλού…

πηγή Terra papes

Ο Ήλιος και η μυθολογία

Ήλιος και μυθο-λογία αυτού

Στην πρώιμη Ελληνική μυθολογία ο Ήλιος ήταν προσωποποιημένος ως θεότητα, τον οποίο ο Όμηρος αντιστοιχεί στον ηλιακό Τιτάνα Υπερίωνα. Άλλες πηγές αναφέρουν πως ο Ήλιος είναι γιός του Υπερίωνα από την αδελφή του Θεία. Ο Ήλιος οδηγούσε το πύρινο άρμα του στον ουρανό. Έχει δύο αδελφές, την θεά του φεγγαριού Σελήνη και της θεά της αυγής Ηώ. Πολλοί πιστεύουν πως ο Απόλλων έγινε ο Ολύμπιος “ηλιακός θεός”, αλλά η θεωρία αυτή βασίζεται κυρίως σε υποθέσεις.

Ελληνική μυθολογία

Η γνωστότερη ιστορία στην οποία συμμετέχει ο Ήλιος είναι αυτή του γιού του Φαέθοντα, ο οποίος σκοτώθηκε οδηγώντας το ηλιακό άρμα.
Ο Ήλιος αναφερόταν μερικές φορές και με το επίθετο Ήλιος Πανόπτης (αυτός που βλέπει τα πάντα). Ο Ήλιος λατρευόταν σ’ολόκληρη την Πελοπόννησο, και ιδιαίτερα στη Ρόδο (το νησί πιστευόταν πως το ανέσυρε από τη θάλασσα ο Ήλιος), όπου κάθε χρόνο διοργανώνονταν γυμναστικά πρωταθλήματα προς τιμήν του. Σ’αυτόν ήταν αφιερωμένος και ο Κολοσσός της Ρόδου.
Ο Ήλιος απεικονιζόταν συχνά ως φωτοστεφανωμένος νεαρός σε άρμα, φορώντας έναν μανδύα και με μία υδρόγειο και ένα καμουτσίκι. Οι κόκορες και οι αετοί συνδέονταν με τον Ήλιο.
Στην Οδύσσεια ο Οδυσσέας και το επιζόν πλήρωμά του καταφτάνουν σε ένα νησί, αφιερωμένο στον θεό ήλιο, το οποίο η Κίρκη ονομάζει Υπερίων αντί για Ήλιο.Εκεί φυλάσσονταν τα ιερά κόκκινα Βόδια του Ήλιου. Παρόλες τις προειδοποιήσεις του Οδυσσέα, οι άντρες του ασεβώς σκότωσαν και έφαγαν μερικά από αυτά. Οι φύλακες του νησιού, κόρες του Ήλιου, το είπαν στον πατέρα τους και αυτός κατέστρεψε το πλοίο τους και όλους τουα άντρες εκτός από τον Οδυσσέα.

Ο Ήλιος και το άρμα του σε κρατήρα του 435 π.Χ.
Από το Βρετανικό μουσείο, Λονδίνο.

Ρωμαϊκή μυθολογία

Ο αντίστοιχος του Ήλιου στην Ρωμαϊκή μυθολογία ήταν ο Σολ ( SOL ). Λατρευόταν ως Σολ Ιντίγκες.
Ο Αυτοκράτορας Ηλιογάβαλος εισήγαγε από την Συρία τον Σολ Ινβίκτους (“ο ανίκητος θεός”).

Ήλιος και Απόλλωνας

Ο Απόλλων όπως παρουσιάζεται στον Όμηρο, με ασημένιο (και όχι χρυσό) τόξο δεν έχει ηλιακά χαρακτηριστικά. Αλλά μέχρι τους Ελληνιστικούς χρόνους ο Απόλλωνας είχε συνδεθεί στενά με τον ήλιο θρησκευτικά. Το επίθετό του Φόιβος επιδόθηκε αργότερα από τους Λατίνους ποιητές και στον θεο-ήλιο Σολ.
Οι παλαιότερες αναφορές στον Απόλλωνα ως ταυτοποιημένο μερικές φορές με τον θεό ήλιο εμφανίζονται στα επιζώντα αποσπάσματα του έργου του Ευριπίδη Φαέθων. Σ’ ολόκληρο το έργο ο Ήλιος φαίνεται να παρουσιάζεται ως ξεχωριστός από τον Απόλλωνα αλλά σε έναν λόγο κοντά στο τέλος του έργου η Κλυμένη, μητέρα του Φαέθοντα, θρηνεί το χαμό του παιδιού της από τον Ήλιο τον οποίο οι άνθρωποι ορθώς αποκαλούν Απόλλωνα (το όνομα Απόλλων εδώ κατανοήθηκε με τη σημασία Απολλύων “Καταστροφέας”).
Η ταύτιση έγινε κοινός τόπος σε φιλοσοφικά κείμενα και εμφανίζεται στα γραπτά του Παρμενίδη, Εμπεδοκλή, Πλουτάρχου και του Κράτη Θηβών μεταξύ άλλων ενώ εμφανίζονται και σε μερικά Ορφικά κείμενα. Ο Ψευδο-Ερατοσθένης γράφει για τον Ορφέα:

Αλλά έχοντας πάει κάτω στον Άδη για τη σύζυγό του και βλέποντας τι είδους πράγματα υπήρχαν εκεί, δεν συνέχισε να λατρεύει τον Διόνυσο, από τον οποίο ήταν γνωστός, αλλά πίστευσε πως ο Ήλιος είναι ο μεγαλύτερος των θεών, ο Ήλιος στον οποίο επίσης απευθυνόταν ως Απόλλωνα. Ξυπνώντας κάθε νύχτα γύρω στα χαράματα και ανεβαίνοντας στο βουνό Παγκαίον περίμενε την ανατολή του ηλίου, ώστε να τον δεί πρώτος. Γι’αυτό, ο Διόνυσος, νευριασμένος μαζί του, έστειλε τις Βασσαρίδες, όπως αναφέρει ο Αισχύλος ο τραγωδός. Τον ξέσκισαν και διασκόρπισαν τα μέλη.

Ο Διόνυσος και ο Ασκληπιός ταυτοποιούνται επίσης μερικές φορές με αυτόν τον Απόλλωνα Ήλιο. Αλλά στα μυθολογικά κείμενα ο Απόλλωνας και ο Ήλιος είναι σχεδόν παντού ξεχωριστοί. Ο θεός-ήλιος, ο γιός του Υπερίωνα, με το ηλιακό του άρμα, αν και συχνά αποκαλείται Φοίβος δεν αποκαλείται Απόλλωνας εκτός από σκόπιμες μη-παραδοσιακές ταυτοποιήσεις. Οι Ρωμαίοι ποιητές συχνά αναφέρονταν στον θεό ήλιο ως Τιτάν.

Ο Ήλιος και η επιστήμη αυτού

Ο ήλιος μας αποτελείται ως επί το πλείστον από το υδρογόνο (70%), το ήλιον (28%) και το υπόλοιπο 2% από βαρέα στοιχεία. Είναι επίσης ένα κίτρινο νάνος αστέρας. Φυσικά είναι το μόνο αστέρι αρκετά κοντά μας, ώστε να εξετάσουμε τα εξωτερικά και τα εσωτερικά στρώματά του λεπτομερώς. Ο Ήλιος είναι το μόνο άστρο που επηρεάζει φανερά τη ζωή μας, όχι μόνο την ημέρα αλλά και τη νύκτα, με ηλιοφάνεια αλλά και τις νεφοσκεπείς ημέρες. Η ακτινοβολία του Ηλίου παρέχει σχεδόν όλη την ενέργεια που χρησιμοποιούμε στη Γη. Ακόμη και ο άνεμος και τα νέφη είναι αποτέλεσμα της επίδρασης της ηλιακής ενέργειας στη Γη. Από την ηλιακή ακτινοβολία προέρχεται η αιολική ενέργεια, ο κύκλος του νερού, η βιολογική ενέργεια, το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, ο άνθρακας και σχεδόν όλη η ενέργεια στο ηλιακό σύστημα. Εξαίρεση αποτελεί η πυρηνική ενέργεια που παράγεται από χημικά στοιχεία που δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα εκρηκτικών φαινομένων που έγιναν κατά τον θάνατο ορισμένων μεγάλων άστρων. Ο Ήλιος είναι ένας συνηθισμένος νάνος αστέρας δεύτερης γενιάς που παράγει ενέργεια από σύντηξη υδρογόνου στο εσωτερικό του. Πιο συγκεκριμένα με την αλυσιδωτή αντίδραση πρωτονίου-πρωτονίου, με την οποία καταναλώνει το υδρογόνο του με ένα ρυθμό 4.000.000 τόνων, ανά δευτερόλεπτο, παράγοντας ήλιο. Ο Ήλιος, οι πλανήτες, οι κομήτες και οι μετεωρίτες αποτελούνται από την ίδια αρχική ύλη με την ίδια περίπου αναλογία χημικών στοιχείων, με εξαίρεση τα ελαφρά στοιχεία, υδρογόνο και ήλιο που αφθονούν στον ήλιο και στους τέσσερις γίγαντες πλανήτες. Ο ήλιος είναι άστρο δεύτερης γενεάς που σημαίνει ότι κάποιο από το υλικό του προήλθε από τα προηγούμενα αστέρια. Μερικά αστέρια στο γαλαξία μας είναι τόσο παλιά όσο το Σύμπαν περίπου, δηλαδή κοντά 13,7 δισεκατομμυρίων ετών. Αντίθετα, ο ήλιος μας είναι μόνο 4,6 δισεκατομμυρίων ετών. Τα πρώτα άστρα αποτελούνταν μόνο από υδρογόνο και ήλιο που προήλθαν αμέσως μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Αυτά τα άστρα ονομάζονται πρώτης γενιάς αστέρια. Αν και το υδρογόνο είναι επίσης το κύριο συστατικό του ήλιου, αυτός περιλαμβάνει και βαρύτερα στοιχεία, όπως ο άνθρακας, το άζωτο, και το οξυγόνο. Αυτά τα στοιχεία σχηματίστηκαν στο εσωτερικό της πρώτης γενιάς αστέρια που έζησαν και πέθαναν προτού ο ήλιος να γεννηθεί. Όταν αυτά τα ογκώδη, βραχύβια αστέρια κατανάλωσαν τα εσωτερικά καύσιμά τους, εξερράγησαν και εκτίναξαν τα βαρύτερα στοιχεία στο διαστρικό διάστημα. Ο ήλιος λοιπόν που σχηματίστηκε από αυτό το υλικό λέγεται αστέρι δεύτερης γενιάς. Μία ασυνήθιστη όψη του Ήλιου από σύνθεση εικόνων του στο ορατό φως και στις ακτίνες - Χ. Οι σκούρες περιοχές μπορεί να είναι λαμπρές στο ορατό φως, αλλά ήρεμες και σκοτεινές στα μήκη κύματος των ακτίνων - Χ. Τον Ήλιο περιβάλλει το αραιό αλλά πολύ θερμό στέμμα. Ο ήλιος και οι πλανήτες στο ηλιακό σύστημά μας σχηματίστηκαν όταν κατέρρευσε ένα περιστρεφόμενο νέφος σκόνης και αερίου στο διάστημα, ή έγινε συμπύκνωση, λόγω της βαρυτικής έλξης μεταξύ των σωματιδίων στο νέφος. Μια έκρηξη σουπερνόβας στην περιοχή αυτού του νεφελώματος μπορεί να είχε προκαλέσει την κατάρρευση, ή μια τυχαία διακύμανση στην πυκνότητα του νέφους και έτσι μπορεί να είχε αρχίσει τη διαδικασία σχηματισμού. Τα άτομα του νεφελώματος - που κινούνταν με χαοτικό τρόπο προς όλες τις κατευθύνσεις - κάποια στιγμή απέκτησαν τέτοια κατεύθυνση που έδωσε στο νέφος αυτό μια μικρή αλλά συγκεκριμένη φορά περιστροφής. Όταν η ταχύτητα της περιστροφής ήταν μικρή η βαρύτητα κατόρθωσε να τα τραβήξει προς το κέντρο όπου σχηματίστηκε το άστρο. Όταν όμως η ταχύτητα των μορίων ήταν μεγάλη συγκρατήθηκαν στις τροχιές τους κι έτσι, το ακανόνιστο διαστρικό νέφος πήρε σιγά-σιγά τη μορφή ενός περιστρεφόμενου αεριώδη δίσκου. Από τη μία άκρη ως την άλλη, ο περιστρεφόμενος δίσκος είχε διάμετρο δύο περίπου τρισεκατομμυρίων χιλιομέτρων, και με την πάροδο του χρόνου στα εξωτερικά του στρώματα δημιουργήθηκαν μικρότερες δίνες και ζώνες. Εκατομμύρια χρόνια πέρασαν από τότε και οι υπερθερμασμένες σφαίρες των πλανητών άρχισαν να κρυώνουν. Σιγά-σιγά η πίεση του ηλιακού φωτός έδιωξε μακριά τα υπολειπόμενα αέρια, ενώ τα υλικά που είχαν παραμείνει σε τροχιά γύρω από τους πλανήτες συμπυκνώθηκαν σχηματίζοντας τους δορυφόρους τους. Κοντά στον Ήλιο τα υλικά ήταν λιγότερα, και έτσι σχηματίστηκαν μικρότεροι πλανήτες. Πιο μακριά, οι μεγαλύτερες μάζες των πλανητών κατόρθωσαν να συγκρατήσουν τα ελαφρά αέρια από υδρογόνο και ήλιο που σχημάτιζαν το γενεσιουργό νεφέλωμα, και μετετράπησαν έτσι σε αεριώδεις γίγαντες. Τα αέρια και η σκόνη που απέμειναν όμως δεν κατέληξαν όλα στους πλανήτες, σχηματίζοντας έτσι τους αστεροειδείς και του κομήτες που παίζουν το ρόλο του 'αλήτη' ανάμεσα στις τροχιές των πλανητών. Στο μεταξύ, ο πυρήνας του νέφους είχε φτάσει τη θερμοκρασία των 15 εκατομμυρίων βαθμών Κελσίου. Οι πυρηνικές αντιδράσεις είχαν ήδη αρχίσει να μεταστοιχειώνουν το υδρογόνο σε ήλιο και να μετατρέπουν, κάθε δευτερόλεπτο, 4 εκατομμύρια τόνους ύλης σε ενέργεια. Οι διάφορες ζώνες υλικών που είχαν σχηματιστεί γύρω από τον Ήλιο άρχισαν σιγά-σιγά να συμπτύσσονται και να συμπυκνώνονται, σχηματίζοντας μικρές και μεγάλες υπέρθερμες αεριώδεις σφαίρες που κουβαλούσαν πίσω τους, σαν τεράστιοι κομήτες, τα υπολείμματα των αερίων από τα οποία σχηματίστηκαν. Τα σχηματιζόμενα σώματα δεν απέκτησαν ποτέ την κατάλληλη μάζα για να λάμψουν κάποτε σαν άστρα, κι έτσι το μεγάλωμά τους σταμάτησε, παρέμειναν σκοτεινά και έγιναν πλανήτες Όταν ο ήλιος έφθασε στο παρόν μέγεθός του - περίπου 4,6 δισεκατομμύρια έτη πριν - ήταν αρκετά καυτός στο εσωτερικό του για να ξεκινήσουν οι πυρηνικές αντιδράσεις που θα τον έκαναν να φλέγεται. Ο ήλιος όμως δεν μπορεί να λάμπει για πάντα, επειδή κάποτε θα καταναλώσει τα καύσιμά του. Οι πυρηνικές αντιδράσεις έχουν μετατρέψει μέχρι σήμερα περίπου το 37% του υδρογόνου σε ήλιο στο κέντρο του. Οι αστρονόμοι υπολογίζουν ότι ο πυρήνας του ήλιου θα τελειώσει το υδρογόνο σε περίπου 7 δισεκατομμύρια έτη. Ο ήλιος εκπέμπει ενέργεια ίση με 386 δισεκατομμύρια Μegawatts και κάθε δευτερόλεπτο 700.000.000 τόνοι υδρογόνου μετατρέπονται σε 695.000.000 τόνους ηλίου και 5.000.000 τόνους σε ενέργεια με τη μορφή ακτίνων γάμμα. Καθώς ταξιδεύει προς την επιφάνεια η ακτινοβολία συνεχώς απορροφάται και επανεκπέμπεται σε ολοένα μικρότερη θερμοκρασία έτσι ώστε όταν φτάσει στην επιφάνεια να γίνει κυρίως ορατή ακτινοβολία. Για το 20% τουλάχιστον στο δρόμο της προς την επιφάνεια η ενέργεια φέρεται περισσότερο μέσω  μετάδοσης παρά με ακτινοβολία. Ο ήλιος θα γίνεται σταθερά φωτεινότερος καθώς θα περνάει ο χρόνος και θα συσσωρεύεται στον πυρήνα του ολοένα και περισσότερο ήλιο. Όμως μπορεί το υδρογόνο να ελαττώνεται, αλλά ο πυρήνας του ήλιου πρέπει να συνεχίσει να έχει αρκετή πίεση ώστε να μην καταρρεύσει. Ο μόνος τρόπος που μπορεί να το κάνει είναι να αυξηθεί η θερμοκρασία του. Η αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνει το ρυθμό με τον οποίο συμβαίνουν οι πυρηνικές αντιδράσεις και έτσι ο ήλιος γίνεται φωτεινότερος. Σε 3 δισεκατομμύρια έτη, ο ήλιος θα είναι αρκετά καυτός ώστε να εξατμιστούν οι ωκεανοί της Γης. Σε τέσσερα δισεκατομμύρια έτη από τότε, ο ήλιος θα έχει καταναλώσει όλο το υδρογόνο του και θα φουσκώσει σαν μπαλόνι, μετατρεπόμενος προς ένα γιγαντιαίο άστρο που θα καταπιεί τον Ερμή. Σε αυτό το σημείο της ζωής του, ο ήλιος θα είναι ένας ερυθρός γίγαντας. Ο ήλιος θα είναι τότε  2.000 φορές φωτεινότερος από ό,τι είναι τώρα, και αρκετά καυτός ώστε να λειώσει τους γήινους βράχους. Τότε το εξωτερικό ηλιακό σύστημα θα γίνει θερμότερο και πιο κατοικήσιμο. Τα παγωμένα φεγγάρια των γιγαντιαίων εξωτερικών πλανητών μπορούν να θερμανθούν αρκετά ώστε να καλυφθούν από νερό αντί με πάγο. Όταν ο ερυθρός γίγαντας ήλιος μας καταναλώσει και τα τελευταία του καύσιμα, δεν θα είναι σε θέση πλέον να υποστηρίξει το βάρος των εσωτερικών στρωμάτων του, και θα αρχίσουν να καταρρέουν προς τον πυρήνα, παράγοντας τελικά ένα μικρό, πυκνό, ψυχρό άστρο, που ονομάζεται λευκός νάνος. Ο ήλιος θα έχει έπειτα σχεδόν την ίδια ακτίνα με τη Γη, αλλά αυτό θα είναι περισσότερο πυκνό και με περισσότερη μάζα από τη Γη. Ο ήλιος θα γίνει λευκό νάνο αστέρι περίπου σε 8 δισεκατομμύρια έτη από τώρα. Αφότου γίνει λευκός νάνος, τότε θα ψύχεται αργά-αργά για δισεκατομμύρια έτη. Τελικά όταν θα γίνει πάρα πολύ ψυχρός δεν θα εκπέμπει πλέον φως. Η δομή του Ήλιου Ο ήλιος έχει διάφορα στρώματα, το πιο εσωτερικό του είναι ο πυρήνας, που είναι περίπου 400.000 χλμ σε διάμετρο και περιέχει περίπου το 60% της μάζας του ήλιου και λιγότερο από το 2% τον όγκο του. Εδώ πραγματοποιείται η πυρηνική τήξη, η θερμοκρασία φθάνει τους 15.000.000 βαθμούς Kelvin, η πίεση 250 δισεκατομμύρια ατμόσφαιρες και η πυκνότητα του είναι 150 φορές μεγαλύτερη του νερού. Το επόμενο στρώμα από τον πυρήνα, είναι η ζώνη της ακτινοβολίας. Ένας σφαιρικός φλοιός με πάχος το 40% της ηλιακής ακτίνας  και η θερμοκρασία της είναι περίπου 2 έως 8.000.000 Κ. Είναι ένα στρώμα μέσω του οποίου η ενέργεια του πυρήνα,   με τη μορφή ακτινοβολίας, μεταφέρεται μέσα από διαδοχικές απορροφήσεις και εκπομπές των φωτονίων με τα ελεύθερα ηλεκτρόνια και τα ιόντα της ζώνης ακτινοβολίας. Τα φωτόνια αφού συνέχεια συγκρούονται φτάνουν με τυχαίο τρόπο μέχρι την επιφάνεια. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι χρειάζονται, αυτά τα φωτόνια, περίπου 20 εκατομμύρια έτη για να ταξιδέψουν αυτήν την απόσταση. Στο επόμενο στρώμα που είναι το μεταφοράς, το πάχος φθάνει στο 15% της ακτίνας του ήλιου και επικρατούν θερμοκρασίες της τάξεως των 2.000.000 Κ. Είναι εκεί όπου οι πυρήνες του υδρογόνου και τα βαρύτερα στοιχεία συνδυάζονται με τα ελεύθερα ηλεκτρόνια για να σχηματίσουν τα ουδέτερα άτομα ή ιόντα. Η παρουσία των οποίων είναι σε θέση να απορροφήσουν τα φωτόνια. Η μεταφορά πλέον της ενέργειας προς τα εξωτερικά στρώματα, γίνεται κυρίως με ανοδικά ρεύματα ύλης ενώ στο τέλος της ζώνης μεταφοράς πάλι έχουμε εκπομπές και απορροφήσεις φωτονίων. Στον ήλιο, νομίζουμε ότι αυτό το στρώμα είναι αρμόδιο για το σχηματισμό των μαγνητικών πεδίων, και έτσι αυτό έχει επιπτώσεις στη χρωμόσφαιρα και  στη δραστηριότητα της κορώνας, αλλά οι λεπτομέρειες είναι ακόμα αβέβαιες. Τα εξωτερικά στρώματα του Ήλιου υφίστανται διαφορική περιστροφή: στον Ισημερινό η επιφάνεια κάνει μια περιστροφή κάθε 25.4 ημέρες. Πλησίον των πόλων είναι 36 ημέρες. Αυτή η παράξενη συμπεριφορά οφείλεται στο γεγονός ότι ο Ήλιος δεν είναι στερεός σαν τη Γη. Παρόμοια φαινόμενα συναντούμε και στους αεριώδεις πλανήτες. Η διαφορική περιστροφή φτάνει μέχρι το εσωτερικό του Ήλιου, αλλά ο πυρήνας του στρέφεται σαν να είναι στερεό σώμα.  Η δομή της ατμόσφαιρας του ήλιου μας είναι γνωστή. Πρώτα συναντάμε στο εσωτερικό της, την φωτόσφαιρα, αυτό το φωτεινό επιφανειακό στρώμα που βρίσκεται μεταξύ της αδιαφανούς ζώνης μεταφοράς και της χρωμόσφαιρας. Αυτό το λαμπρό ορατό στρώμα, έχει μέσο πάχος μόνο 2.000 χιλιόμετρα και από το οποίο η περισσότερη ενέργεια ακτινοβολείται στο διάστημα. Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της φωτόσφαιρας είναι η κοκκώδης υφή, που καλείται φωτοσφαιρική κοκκίαση. Το φαινόμενο οφείλεται σε ανοδικά ρεύματα θερμών αερίων. Η θερμοκρασία της φωτόσφαιρας είναι περίπου 6.000 βαθμοί Κ στο βαθύτερο σημείο της και 4.000 βαθμοί Κ κοντά στην επιφάνεια. Από τις ηλιακές κηλίδες είμαστε σε θέση να ανιχνεύσουμε πόσο γρήγορα ο ήλιος περιστρέφεται. Κατά ένα   ενδιαφέροντα τρόπο περιστρέφεται γρηγορότερα στον ισημερινό και πιό αργά στους πόλους, το γιατί κανένας δεν ξέρει. Έχει προταθεί εν τούτοις, ότι η διαφορική περιστροφή οφείλεται στη γρήγορη περιστροφή του πυρήνα του ήλιου. Την χρωμόσφαιρα την βλέπουμε με λαμπρό κόκκινο χρώμα σε περιόδους έκλειψης ηλίου και ανυψώνεται επάνω από τη φωτόσφαιρα μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα. Η θερμοκρασία της είναι μεταξύ 4.000 βαθμών Κ (στην περιοχή που βρίσκεται πλησιέστερα στη φωτόσφαιρα) έως 50.000 βαθμούς Κ. Η έντονη άνοδος στη θερμοκρασία οφείλεται στην πυκνότητα του υλικού που μειώνεται εκθετικά με το ύψος. Πάνω από τη χρωμόσφαιρα βρίσκεται το εντυπωσιακό στέμμα (κορώνα) και στο φάσμα της βρίσκουμε μερικές λαμπρές γραμμές, που προέρχονται από έντονα ιονισμένα άτομα στοιχείων. Η υψηλή θερμοκρασίας του στέμματος, είναι η αιτία της εκπομπής ακτίνων-Χ από εκεί. Η θερμοκρασία της ανεβαίνει από 500.000 Κ έως και 2.000.000 βαθμούς Κ. Και τέλος ο ηλιακός άνεμος, που είναι ηλιακή ακτινοβολία μαζί με έντονο ρεύμα πρωτονίων, ηλεκτρονίων και πυρήνων ηλίου, που εκτοξεύονται από την ατμόσφαιρα με ταχύτητες εκατοντάδων χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Τα σωματίδια αυτά ταξιδεύουν κατά μήκος των ανοικτών μαγνητικών γραμμών του στέμματος. Ένα από τα φαινόμενα της ηλιακής δραστηριότητας είναι οι ηλιακές κηλίδες (σκοτεινές περιοχές πάνω στον ηλιακό δίσκο που φαίνονται έτσι μόνο αν συγκριθούν με το περιβάλλον τους) με θερμοκρασίες μικρότερες του περιβάλλοντος τους (μόνο 3.800 βαθμούς Κέλβιν). Είναι πολύ μεγάλες - έκτασης 50.000 χιλιομέτρων. Η διάρκεια τους φτάνει από μερικές ώρες μέχρι μερικές ημέρες. Το μαγνητικό πεδίο των κηλίδων είναι τεράστιο, χιλιάδες φορές ισχυρότερο του ηλίου (που έχει γενικά ασθενές μαγνητικό πεδίο). Το φαινόμενο αυτό των ηλιακών κηλίδων είναι περιοδικό, που κορυφώνεται και υποχωρεί κάθε 11 έτη. Την ανακάλυψη τους την οφείλουμε στον Γαλιλαίο το 1613. Μια άλλη δραστηριότητα του ήλιου είναι το εντυπωσιακό φαινόμενο των προεξοχών. Οι προεξοχές είναι τεράστια νέφη ιονισμένου αερίου που εκτοξεύονται πάνω από την φωτόσφαιρα μέσα στο στέμμα. Υπάρχουν επίσης οι στεμματικές συμπυκνώσεις και οι οπές. Είναι περιοχές του στέμματος με μεγάλη πυκνότητα και θερμοκρασία. Εκεί γίνεται έντονος ιονισμός των ατόμων και δημιουργία πλάσματος. Αναφορά:Σελίδα της NASA

Mάζα (kg)	1.9891 x 1030
Διάμετρος (km)	1.392 x 106
Μέση πυκνότητα	1.42 kg/m3
Περίοδος περιστροφής (ημέρες)	25.38 days
Mέση επιφανειακή θερμοκρασία (K)	5800 K
Mέγιστη επιφανειακή θερμοκρασία (K)	7500 K
Ελάχιστη επιφανειακή θερμοκρασία (K)	4700 K
Φασματικός Τύπος	G2 V
Φωτεινότητα (watts)	3.83 x 1026
Απόλυτο ορατό μέγεθος	4.8

Ο Μύθος του Σπηλαίου του Πλάτωνα, οι ομοιότητές του με το Matrix και η σύγρονη ερμηνεία του ..

Η Πολιτεία περιλαμβάνει την Αλληγορία του σπηλαίου, με την οποία ο Πλάτων εξηγεί τη Θεωρία των Ιδεών του.

Η σημερινή κατάσταση του ανθρώπου, λόγω απαιδευσίας, μπορεί να αναπαρασταθεί άψογα από τον περίφημο μύθο του σπηλαίου που διηγείται ο Πλάτωνας, στην αρχή του έβδομου βιβλίου της Πολιτείας του.

Ο άνθρωπος ζει σε μια ψευδαίσθηση

Σύμφωνα με τον αλληγορικό μύθο οι άνθρωποι ζούμε σαν φυλακισμένοι μέσα στις παραισθήσεις και τις αυταπάτες μας και δεν μπορούμε να γνωρίσουμε την αλήθεια γιατί μας εμποδίζουν τα δεσμά των αισθήσεων αλλά και τα δεσμά των εξουσιαστών, που χειραγωγούν τις αισθήσεις μας ώστε να αντιλαμβανόμαστε μόνο την πραγματικότητα όπως την καθορίζουν εκείνοι.

Κάποια στιγμή μερικοί δεσμώτες απαλλάσσονται επιτέλους από την επιρροή των δογμάτων, χάρη στην παιδεία και τον ορθό λόγο και επιτέλους με καθαρή σκέψη μπορούν να γνωρίσουν την αλήθεια βασιζόμενοι σε αποδείξεις.

 Ο μύθος αυτός διηγείται πως σε ένα σπήλαιο, κάτω από τη γη, βρίσκονται μερικοί άνθρωποι αλυσοδεμένοι με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν να δουν μόνο τον απέναντί τους τοίχο. Δεν μπορούν να κοιτάξουν ούτε πίσω, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Πίσω τους ωστόσο είναι αναμμένη μια φωτιά. Έτσι οτιδήποτε εκδηλώνεται πίσω από την πλάτη τους αναπαριστάνεται ως σκιά στον απέναντι τους τοίχο. Επειδή οι άνθρωποι αυτοί σε ολόκληρη τη ζωή τους τα μόνα πράγματα που έχουν δει είναι οι σκιές των πραγμάτων, έχουν την εντύπωση ότι οι σκιές που βλέπουν πάνω στον τοίχο είναι τα ίδια τα πράγματα. Εάν όμως κάποιος από τους αλυσοδεμένους ανθρώπους του σπηλαίου κατορθώσει να ελευθερωθεί, να βγει από τη σπηλιά και να ανέβει πάνω στη γη και, κάτω από το φως του ήλιου πλέον, δει τα πράγματα, θα καταλάβει την πλάνη στην οποία ζούσε όσο ήταν μέσα στη σπηλιά. Θα αντιληφθεί τότε ότι οι σύντροφοι του, που εξακολουθούν να βρίσκονται αλυσοδεμένοι στο σπήλαιο, ακόμη ζουν βυθισμένοι μέσα στις ψευδαισθήσεις.

Η ερμηνεία του μύθου από τον μεγάλο μας φιλόσοφο

 
Κατά τον Πλάτωνα, ο απελεύθερος δεσμώτης είναι ο φιλόσοφος, ο οποίος βλέπει τα ίδια τα όντα, τις ιδέες, και όχι τα είδωλά τους. Οι αλυσοδεμένοι σύντροφοι του είναι οι κοινοί άνθρωποι που, έχοντας εθισθεί στις απατηλές παραστάσεις των αισθητών πραγμάτων, ζουν, χωρίς να το ξέρουν, μέσα στο ψέμα. Πάντοτε βέβαια, για τον Πλάτωνα, υπάρχει η δυνατότητα απεμπλοκής των αλυσοδεμένων ανθρώπων από τις πλάνες τους. Για να το πετύχουν αυτό, χρειάζεται να αποδεσμευτούν από τις αλυσίδες τους. Αυτές συμβολίζουν τις αισθήσεις τους, που τους υποχρεώνουν να παρατηρούν μόνο τα απατηλά είδωλα των ιδεών, των αληθινών όντων. Αντί για τις αισθήσεις τους όμως θα πρέπει να εμπιστευτούν το νου τους.

 Η αλληγορία του σπηλαίου είναι μια προσπάθεια τεκμηρίωσης της θέσης του φιλόσοφου ως βασιλιά στην Ιδεώδη Πολιτεία. Οι φυλακισμένοι αρχίζουν να αποδίδουν τα μη πραγματικά σχήματα των σκιών με όρους και έννοιες, ενώ πιστεύουν ότι οι σκιές αυτές είναι η πραγματικότητα.

Το ότι οι φυλακισμένοι, ωστόσο, μπορούν να δουν μόνο τις σκιές αυτές, δε σημαίνει ότι ο υπαρκτός κόσμος περιορίζεται μόνο μες στο σπήλαιο. Αν κάποιοι καταφέρουν να λυθούν από τις αλυσίδες και βγουν από το σπήλαιο, θα τυφλωθούν από τη λάμψη του Ήλιου και θα επιστρέψουν πίσω. Αν, ωστόσο, συνηθίσουν το φως, θα δουν καθαρά τον Ήλιο, που συμβολίζει το Αγαθό, και θα καταλάβουν ότι όσα έβλεπαν μες στο σπήλαιο ήταν απλά αντίγραφα των αληθινών. Ίσως σκεφτούν να επιστρέψουν πίσω, λυπούμενοι τους φυλακισμένους συντρόφους τους. Πίσω, όμως, στο σπήλαιο, δε θα μπορούν να συνηθίσουν στο σκοτάδι, και, προσπαθώντας να διδάξουν στους υπόλοιπους την αλήθεια, ίσως δεχτούν το μίσος και την αντίδρασή τους.

Σωκράτης : « -Και αν κανείς ήθελεν να επιχειρήσει να τους λύσει από τα δεσμά τους και να τους ανεβάσει, δεν θα ήσαν ικανοί να τον σκοτώσουν αν ημπορούσαν να τον πιάσουν στα χέρια τους; Αφου θα θεωρούσαν ότι θέλει να τους κάνει κακό και να τους τυφλώσει ενώ αυτός θέλει να τους δείξει το μόνο αληθινό Φώς.» Γλαύκων : «-Το δίχως άλλο!». Έχουμε πολλά θλιβερά ιστορικά παραδείγματα εν προκειμένω. Ο ίδιος ο Σωκράτης είχε τραγικό τέλος, επειδή εισήγαγε καινά δαιμόνια...

Ωστόσο, όσοι ελευθερώθηκαν, οι φιλόσοφοι, έχουν χρέος να επιστρέψουν πίσω και να διδάξουν και τους υπόλοιπους.

Συχνά, ο Ήλιος, που συμβολίζει το Αγαθό, ωθεί στην ερμηνεία του Μύθου του Σπηλαίου από θρησκευτικής απόψεως: χωρίς Θεό, οι άνθρωποι ζουν μες το σκοτάδι.

Ο κόσμος μέσα στο σπήλαιο, για ολόκληρο το έργο της Πολιτείας, εκφράζει την εμμονή στα αισθητά πράγματα, όσων μπορούν οι άνθρωποι να αντιληφθούν με τις αισθήσεις τους, ενώ η άνοδος στον πραγματικό κόσμο και η όραση των αληθινών Ιδεών υπό το φως του Ήλιου οδηγούν στην κατα τον Πλάτωνα απόλυτη αλήθεια :

Την εναρμόνιση των τριών τμημάτων της ψυχής και την ενδυνάμωση του λογιστικού.

 Καθηλωμένοι στην ίδια θέση οι έγκλειστοι βλέπουν μόνο σκιές και, ελλείψει άλλων ερεθισμάτων, θεωρούν αυτονόητη την αυθεντικότητά τους. Τα δεσμά τούς στερούν κάθε δυνατότητα κίνησης, αυτενέργειας και διεύρυνσης του οπτικού τους πεδίου. Προσωπική δράση δεν υφίσταται. Υπάρχει μόνον όρασης αλλά και αυτή δεν είναι άλλο από παθητική παρατήρηση των συμβάντων, αναντίρρητη αποδοχή των δεδομένων των αισθήσεων, άγνοια, πλάνη.

Η ανάβαση στον κόσμο του φωτός συνιστά μια πορεία, η οποία ξεκινώντας από μια αρνητική γνώση, από τη γνώση "του τι δεν είναι", απολήγει στην αυτογνωσία και την κοσμογνωσία. Ο κόσμος του σπηλαίου απεικονίζει την εμμονή της ψυχής στο αισθητόν, την υπερεκτίμησή του, την παντελή κυριαρχία των αισθήσεων και του επιθυμητικού τμήματός της επί του λογιστικού. Η προσκόλληση στο γίγνεσθαι επιφέρει ψυχική σύγχυση, νόσον, ενώ η θέασις των όντων εσωτερική ισορροπία , την εναρμόνιση των τριών τμημάτων της ψυχής και την ενδυνάμωση του λογιστικού μέρους της. Για τον Πλάτωνα, το αίτημα της αυτογνωσίας είναι πρωταρχικό. Ακόμη κι αν δε βρεθεί ποτέ ο φιλόσοφος -ηγέτης που θα διοικήσει την ιδανική πολιτεία, κάθε άνθρωπος χωριστά θα πρέπει να επιδιώξει τουλάχιστον να ρυθμίσει το πολίτευμα της ψυχής του.

Η ερμηνεία της αλληγορίας του σπηλαίου του Πλάτωνα στη σύγχρονη εποχή

 

 Οι άνθρωποι, από αρχαιότατες εποχές ως σήμερα, ζούμε φυλακισμένοι στα σώματά μας, μέσα στις παραισθήσεις, τις ψευδαισθήσεις και τις αυταπάτες μας που δημιουργούνται από τον εγωκεντρισμό, την επιθυμία για απόκτηση και εξουσία, τον ατομικισμό, την αδιαφορία για τους άλλους, την προσκόλληση μόνο στις σωματικές μας ανάγκες και σε αυτές που μας προστάζει η αυτοϊκανοποίηση του εαυτούλη μας και την άκριτη υπακοή σε αυτό που μας παρουσιάζουν ως πραγματικό και ως την μοναδική μας επιλογή για ζωή . Για να γνωρίσουμε την αλήθεια, πρέπει ν’ αποτινάξουμε τα δεσμά των αισθήσεων αλλά και τα δεσμά των ποικίλων εξουσιαστών, που αφήνουν ν’ αντιλαμβανόμαστε μόνο τα αντίγραφα και τις απατηλές σκιές της πραγματικότητας.

Έρχεται όμως κάποια στιγμή, που κάποιοι δεσμώτες, καταφέρνουν ν’ απαλλαγούν απ’ την επιρροή των αισθήσεων και των δογμάτων και να γνωρίσουν την αλήθεια, βασιζόμενοι στις αποδείξεις που τους παρέχει μόνο ο ορθός λόγος και η καθαρή σκέψη. Οι άνθρωποι αυτοί είναι οι φιλόσοφοι και οι «πεπαιδευμένοι», οι μορφωμένοι, που η παιδεία τους δείχνει τον τρόπο πώς, ξεγλιστρώντας μέσα από τα ποικίλα δογματικά δίχτυα, να ξεφύγουν από τη μοίρα των δεσμωτών της σπηλιάς…

Άλλωστε ο κόσμος του σπηλαίου και όσα διαδραματίζονται εντός του είναι τόσο δεδομένος, ώστε να μη γεννά την παραμικρή αμφιβολία για το αν είναι αληθινός. Ωστόσο αυτό συμβαίνει και στη δική μας πραγματικότητα που δεδομένα και αληθινά θεωρούνται μόνο όσα μας δείχνουν τα ΜΜΕ, όσα μάθαμε στο σχολείο, όσα αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας όχι όμως με τον νου μας, όσες επιθυμίες απορρέουν από τις σωματικές μας ανάγκες αλλά και τις ανάγκες επιβεβαίωσης του υπέρμετρου εγώ μας με αποτέλεσμα όλα αυτά να έχουν οδηγήσει τον άνθρωπο στη ψευδαίσθηση πως είναι μόνος του και ο μόνος τρόπος να επιβιώσει είναι εις βάρος των άλλων και της φύσης.

Οι ομοιότητες με την ταινία Matrix

 Ο πυρήνας του μύθου του σπηλαίου ξαναπροτάθηκε, σε σύγχρονη εκδοχή, στην ταινία το Matrix (1999) των αδερφών Andy και Larry Wachowsky (Γουατσόφσκυ). Η ταινία, ως γνωστόν, περιγράφει ένα μέλλον στο οποίο ο κόσμος όπως τον ξέρουμε εμείς είναι ουσιαστικά το Matrix, μια εικονική πραγματικότητα που δημιουργήθηκε και συντηρείται από νοήμονες μηχανές προκειμένου να κατευνάσει, υποτάξει και εκμεταλλευτεί τον ανίδεο ανθρώπινο πληθυσμό ως πηγή ενέργειας (παραγωγής και κατανάλωσης, θα λέγαμε).

Όπως στο μύθο του σπηλαίου, ο κόσμος του Μάτριξ (σπηλιά -ΜΗΤΡΑ - matrix) , είναι ένας κόσμος παραισθήσεων. Οι άνθρωποι ζουν και κινούνται σε αυτόν, χωρίς να υποψιάζονται την πραγματική «ψεύτικη» κατάστασή του. Η ταινία αναφέρεται δήθεν στο μέλλον, για ευνόητους λόγους, ενώ περιγράφει γλαφυρά τη σύγχρονη κατάσταση της ανθρωπότητας. Στην πρώτη ταινία της σειράς, ο ήρωας ο Neo, διαλέγει το κόκκινο χάπι που του επιτρέπει να προχωρήσει στην αφύπνιση. Ο Σκοτεινός, όπως τον αποκαλούσαν, Ηράκλειτος δηλώνει χαρακτηριστικά :

« ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΞΥΠΝΗΤΟΥΣ. ΟΙ ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΟΙ ΖΟΥΝ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ».

Όμως δεν θέλουν όλοι οι άνθρωποι να ξεφύγουν από το Μάτριξ!.. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να αντικρούσουν την φοβερή πραγματικότητα. Θέλουν σαν το Σάιφερ να ζουν στον ψεύτικο κόσμο. Όταν τους δίνουν «το κόκκινο και το μπλε χάπι», δεν επιλέγουν οι περισσότεροι το κόκκινο που θα τους οδηγήσει στο «ξύπνημα». Προτιμούν να μένουν στο όνειρο, παρά να αντιληφθούν το μέγεθος του εφιάλτη στον οποίο είναι έτσι κι αλλιώς μπλεγμένοι.

Οι παρόμοιες ερμηνείες του Μύθου και της ταινίας Μάτριξ στη σημερινή πραγματικότητα

 

Δεν μπορούμε να αναγκάσουμε κανένα να ξυπνήσει με το ζόρι. Αυτό όμως που έχουμε υποχρέωση είναι να καταστήσουμε εμφανή και προσβάσιμη την έξοδο από το τούνελ γι' αυτούς, που έχουν κουραστεί να ζουν στο όνειρο-εφιάλτη και η ψυχή τους είναι έτοιμη να ανθίσει στη συνειδητότητα. Δεν είναι χρήσιμο να περιμένουμε την έλευση του Νέου (Νήο=New) εκλεκτού για να μας σώσει από τη μηχανικότητα, γιατί μόνο ο καθένας μπορεί, με τη δική του προσπάθεια και τη σχετική εξωτερική βοήθεια, να γίνει o σωτήρας του εαυτού του. Τα πράγματα όμως δεν είναι και τόσο ζοφερά. Αυτή είναι η μία πλευρά της Σελήνης, η σκοτεινή. Υπάρχει όμως και η άλλη που μας κάνει να είμαστε, υπό όρους, αισιόδοξοι....Είναι η πλευρά που υπάρχει στην έξοδο του σπηλαίου....

 

πηγή: http://plwtos.blogspot.gr