Είσοδος σε ένα νέο κόσμο, β’

Κεφάλαιο Ι

3. Είσοδος σε ένα νέο κόσμο, β’

«Γνωρίζω, ότι είστε μια ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι έχουν εντελώς διαφορετικό υπόβαθρο γνώσεων ο καθένας. Τόσο ειδικών της επιστήμης την οποία έχει σπουδάσει, όσο και γενικών. Γνώσεις οι οποίες δηλαδή προέρχονται μέσα από τη μελέτη βιβλίων και κειμένων ανεξάρτητων των σπουδών του. Κι αυτό, -για λόγους οι οποίοι θα γίνουν φανεροί με την πρόοδο των εργασιών μας εδώ-, ήταν ζητούμενο για την συμμετοχή σας σε τούτο το πρόγραμμα. Για το λόγο αυτό, δεν περιμένω να γίνουν αυτόματα κατανοητά -και άμεσα επεξεργάσιμα από τη σκέψη σας- τα θέματα με τα οποία ξεκινήσαμε.

Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος, είναι ότι έχει ήδη ξεκινήσει ο διαχωρισμός και η ανάπτυξη των τριών ομάδων -των επτά ατόμων- που ανέφερα στην αρχή της ομιλίας μου κατά την υποδοχή σας εδώ. Σας ζητώ όμως, να προσπαθήσετε να αποστασιοποιηθείτε από την οποιαδήποτε αποδοχή ή απόρριψη των όσων συζητούμε, διότι είναι πάρα πολύ νωρίς ακόμη για την οποιαδήποτε απόφασή σας. Κι αυτό, διότι δεν έχει ξεδιπλωθεί ολόκληρη η πληροφορία την οποία χρειάζεστε για να κατανοήσετε το σκοπό του προγράμματος ώστε να μπορείτε να διαμορφώσετε πλήρη άποψη σχετικά με τη συμμετοχή σας σε αυτό».

‘Η συνείδηση’, είπα μέσα μου. ‘Πρέπει πρώτα να μας μιλήσει για τη συνείδηση και το ρόλο που παίζει ως DNA της ψυχής’. Λες και άκουσε τη σκέψη μου, γύρισε και με κοίταξε ευθεία μέσα στα μάτια, με ένα τρόπο λες και συμφωνούσε με την διαίσθησή μου ή την αντίληψη αυτού το οποίο έπεται. Δεν μπορούσα ακόμη φυσικά να αντιληφθώ σε ποια ομάδα είχα υποσυνείδητα ενταχθεί. Σε εκείνους οι οποίοι θα αντιληφθούν και θα αποδεχθούν την πληροφορία η οποία ετοιμάζεται να μας δοθεί ή σε εκείνους οι οποίοι θα την απορρίψουν και θα φύγουν μακριά από το πρόγραμμα και την εταιρία. Γνώριζα όμως ήδη, ότι δεν ανήκα στην τρίτη ομάδα της παθητικής αποδοχής. Σταμάτησα τις σκέψεις μου αμέσως μόλις άκουσα, τον ήχο της φωνής του Proteus να διαπερνά το χώρο της αίθουσας.

«Η συνείδηση λοιπόν -για αυτό που εμείς ονομάζουμε ψυχή-, είναι κάτι το οποίο θα μπορούσαμε να το παρομοιάσουμε με το DNA των κυττάρων του σώματός μας. Κάθε κύτταρο του σώματος μπορεί να είναι διαφορετικό και ανάλογο του οργάνου στο οποίο ανήκει, όμως -για το κάθε συγκεκριμένο σώμα-, το DNA του είναι το ίδιο σε όλα τα κύτταρα. Και πάλι, κάθε ανθρώπινο σώμα, μπορεί να είναι ιδιαίτερο, διαφορετικό και άρα μοναδικό στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ως προς τα άλλα σώματα του κάθε είδους όπως των ανθρώπων για παράδειγμα, όμως -για την ανθρωπότητα ως σύνολο-, το DNA της υπάρχει όμοιο σε όλα τα σώματα τους. Όπως δηλαδή το DNA, αποτελεί την ίδια υλική- βιολογική ταυτότητα της τριάδος, κυττάρου- σώματος -είδους, έτσι και η συνείδηση αποτελεί την ίδια άυλη -πνευματική ταυτότητα της επίσης τριάδος, σώματος - ψυχής - πηγής. Της πηγής ολόκληρου του σύμπαντος της δημιουργίας. Άρα, η πληροφορία η οποία βρίσκεται στη συνείδηση -ανθρώπων και μη-, αποτελεί ως τέταρτο στοιχείο ανάμεσα σε αλλεπάλληλα τριαδικά επίπεδα δημιουργίας, το ενεργειακό αποτύπωμα - συνδετικό κρίκο, αυτών των διαφορετικών τριαδικών επιπέδων. Ενώ συγχρόνως η ίδια η συνείδηση, ανήκει στην αρχική δημιουργική τριάδα, αυτή της συμπαντικής πηγής, ψυχής και συνείδησης.

»Και για να ολοκληρώσω, συνδέοντάς όλο αυτό με το συγκεκριμένο πρόγραμμα το οποίο παρακολουθείτε, -ώστε να πάψει ο νους σας να ακολουθεί αόριστες διαδρομές οι οποίες ίσως δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα-, οι αποδέκτες της πληροφορίας την οποία μόλις ανέφερα, σε μια ομάδα σαν τη δική σας, μένει να αναρωτηθούν, να προσδιορίσουν και να αντιληφθούν σε βάθος, το είδος και τη λειτουργικότητα αυτής καθαυτής της πληροφορίας η οποία βρίσκεται εγκατεστημένη στη συνείδηση.»

Ακούστηκε κάτι σαν ομαδική ανάσα από το ακροατήριο. Μια ομαδική εκπνοή, λες και τόση ώρα είχαν διακόψει το ρυθμό της αναπνοής τους για να ρουφήξουν κάθε συλλαβή των ήχων του λόγου του Proteus. Κάτι σαν ομαδική ανακούφιση ή αγωνία. Εκείνος την αφουγκράστηκε και σταμάτησε να μιλά, παρατηρώντας όμως συνεχώς τον κάθε ένα από μας, με ένα εντελώς δικό του τρόπο πια. Κάτι σαν να εστιάζει όχι στο σώμα, αλλά έξω από αυτό. Στην αύρα του ίσως ή κάτι τέτοιο.

«Όλοι σας…» συνέχισε χωρίς να αφήσει από τα μάτια του τις αντιδράσεις του ακροατηρίου του σε ότι έλεγε, «…έχετε ακούσει και χρησιμοποιήσει, πάρα πολλές φορές στη ζωή σας τη λέξη συνείδηση. Λιγότερες ίσως, αλλά σίγουρα αρκετές, έχετε χρησιμοποιήσει τη λέξη Συνειδητότητα. Όμως σίγουρα ελάχιστοι από σας -για να μην πω κανένας-, ίσως γνωρίζουν το βάθος της πληροφορίας αυτών των δύο όρων, ‘συνείδησης’ και ‘Συνειδητότητας’. Δυστυχώς η Αγγλική λέξη του όρου (scious ή conscious και consciousness), δεν μας βοηθά ούτε στην κατανόησή τους, αλλά ούτε και στις ομοιότητες ή διαφορές τους. Έτσι, για να την εξετάσουμε και να την κατανοήσουμε, θα πρέπει να προστρέξουμε σε μια άλλη γλώσσα περισσότερο εννοιολογική, όπως για παράδειγμα την Ελληνική. Και θα το κάνουμε αυτό, διότι η Ελληνική λέξη του όρου ‘συνείδηση’ είναι σύνθετη και αποτελείται από δύο μέρη: ‘συν-είδηση’. Δηλαδή τη λέξη ‘συν’ η οποία σημαίνει προσθέτω και τη λέξη ‘είδηση’ η οποία σημαίνει πληροφορία ή γνώση. Μια λέξη αποτελούμενη από δύο μέρη, η οποία όλη μαζί σημαίνει ‘το άθροισμα των πληροφοριών για κάποιο γεγονός’. Όχι μονάχα μία μοναδική πληροφορία, αλλά το άθροισμά τους. Πληροφορία πάνω στην πληροφορία, ώστε το σύνολό τους και μόνον αυτό, να δίνει την τελική αντίληψή και κατανόηση για κάποιο συγκεκριμένο γεγονός ή κατάσταση.

»Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Ο κάθε ένας από σας, έχει σπουδάσει και εντρυφήσει σε κάποια επιστημονική ειδικότητα. Ας σκεφτεί λοιπόν ελεύθερα ο κάθε ένας από σας, κάποιο -οποιοδήποτε- θέμα, το οποίο να άπτεται στην ειδικότητα του. Για το θέμα αυτό, ο καθένας σας έχει μια ολοκληρωμένη άποψη, για την οποία αν του ζητηθεί, μπορεί να μας μιλήσει και να μας εξηγήσει πολλά πράγματα. Το θέμα δηλαδή το οποίο μόλις σκεφτήκατε, είναι τμήμα μιας πληροφορίας της συνείδησης του καθένα σας. Ανήκει στη συνείδησή σας. Είναι ένα τμήμα της, μικρό ή μεγάλο μέσα στη συνολική συνείδησή σας, η οποία φυσικά περιλαμβάνει ολόκληρο τον κόσμο. Και αυτό το τμήμα της συνείδησής σας για το συγκεκριμένο θέμα, αποτελείται από όλες τις πληροφορίες οι οποίες το αφορούν, χωρίς τις οποίες -μέρος ή όλες τους-, η συνείδηση σας θα ήταν διαφορετική από αυτή που είναι σήμερα. Ας προσθέσετε τώρα δίπλα στο θέμα το οποίο σκεφτήκατε, όλες τις πληροφορίες τις οποίες έχετε λάβει για τον συνολικό κόσμο. Πληροφορίες θρησκευτικές, κοινωνικές, ιστορικές, πολιτικές, σεξουαλικές, επιστημονικές ή οποιασδήποτε άλλης ενότητας θέλετε ή μπορεί να έχετε. Βάλτε τες, ο καθένας σας, τη μία δίπλα στην άλλη και αθροίστε τις ως σύνολο. Το σύνολο αυτό των πληροφοριών είναι η συνολική συνείδησή σας. Η συνείδηση του κάθε ενός από σας.

»Όλοι μαζί εσείς εδώ, αποτελείτε μια ομάδα εντελώς ανομοιόμορφη. Ο καθένας κατάγεται από διαφορετική χώρα, έχει σίγουρα διαφορετική επιστημονική ειδικότητα, ίσως διαφορετική ιστορία και πολιτικές πεποιθήσεις και κάποιοι ίσως έχετε ιδιαίτερες σεξουαλικές προτιμήσεις ή και ανήκετε σε διαφορετικά θρησκευτικά δόγματα. Άρα η συνείδηση του καθένα από σας, είναι διαφορετική ως προς το σύνολο της ομάδας την οποία σχηματίζετε. Όμως παρόλα αυτά, ανήκετε στην ίδια τούτη ομάδα, στο ίδιο πρόγραμμα και στην ίδια εταιρία. Ακολουθείτε το ίδιο σεμινάριο μαζί μου και αν σας ρωτήσω τώρα κάποια άποψή σας γενικού περιεχομένου, κατά πάσα πιθανότητα η απάντηση που θα δώσει κάθε ένας σας θα είναι διαφορετική. Όμως κάθε στιγμή του χρόνου που περνάει, τώρα και εδώ μέσα, εσείς σαν συνολική και ενιαία ομάδα, δομείτε μια επίσης ενιαία ομαδική συνείδηση. Όχι όμοια στο κάθε ένα από τα θέματα τα οποία συζητάμε εδώ, αλλά ενιαία από όλους, όπου αν την εξετάζαμε παίρνοντας ως παράδειγμα τα μαθήματα της φυσικής περί δυνάμεων, η ενιαία σας αυτή συνείδηση θα ήταν η κοινή συνισταμένη των επί μέρους συνειδήσεών σας…»

Σταμάτησε για λίγο, γνωρίζοντας ότι τώρα ήταν η στιγμή να μας βάλει περισσότερο δυναμικά στη συζήτηση.

«Το καταλαβαίνετε όλοι αυτό που μόλις είπα;» μας ρώτησε αργά. «Σας ρωτάω, διότι όλοι σας σε λίγες μέρες θα ασχοληθείτε με την αποκωδικοποίηση αυτής της πληροφορίας. Ποιες είναι λοιπόν οι βασικές ερωτήσεις τις οποίες μπορεί να έχει κάποιος ο οποίος έφτασε μέχρις εδώ σήμερα;»

«Γιατί διαλέξατε υποψήφιους από διαφορετικές χώρες και με διαφορετική ειδικότητα σπουδών τον κάθε ένα…» ακούστηκε μια φωνή από τα δεξιά μου, με αρκετά Γαλλική προφορά στις λέξεις που χρησιμοποίησε. Ήταν ο Jack από τη Γαλλία ο οποίος είχε –αν δεν έκανα λάθος- σπουδές στη φιλοσοφία ή κάτι σχετικό.

«Θεωρώ ότι την απάντηση αυτή, θα μπορούσε τώρα πια να τη δώσει κάποιος από εσάς» απάντησε ο Proteus. Κανένας δεν τόλμησε. «Ίσως ο ίδιος που ρωτά, θα μπορούσε να αποπειραθεί μια απάντηση. Κι αν δεν είναι σίγουρος ότι θα είναι η σωστή, θα είναι οπωσδήποτε μια πρώτη άποψη» ξαναείπε ο εκπαιδευτής στεκόμενος τώρα όρθιος εμπρός στον συνάδελφο που έκανε την ερώτηση.

«Για να έχουμε διαφορετικές συνειδήσεις;» απάντησε ρωτώντας διστακτικά ο ερωτών.

«Σωστά, αλλά γιατί να θέλουμε να έχετε διαφορετικές συνειδήσεις;» πρόσθεσε ο Proteus αμέσως, προτρέποντας τον να συνεχίσει τη σκέψη του παρακάτω. Δεν πήρε όμως απάντηση, έτσι αποφάσισα πάλι να τολμήσω, δίνοντας απλά μια άποψη, μη γνωρίζοντας τώρα αν ήταν σίγουρα δική μου, αν δηλαδή ήταν αυτό που ήθελα να πω πραγματικά ή αν μου το εκμαίευσε με κάποιο τρόπο ο Proteus.

«Αν προσλαμβάνατε επιστήμονες μονάχα από μία ειδικότητα, για παράδειγμα προγραμματιστές ηλεκτρονικών υπολογιστών, στην όποια προσπάθειά τους να δώσουν απάντηση σε κάποια ερώτησή σας, όσο και διαφορετική άποψη να είχαν, στην ουσία θα συμφωνούσαν ή θα διαπληκτίζονταν στις ασήμαντες λεπτομέρειές του πάνω στο ίδιο θέμα. Πόσες διαφορετικές απόψεις μπορεί να έχει μια ομάδα από προγραμματιστές για την αντίληψη του όρου πληροφορία;» είπα κοιτάζοντας στα μάτια τον παράξενο εκπαιδευτή μας, ώστε να μπορέσω να καταλάβω την αποδοχή της απάντησής μου ή όχι. Όμως συγχρόνως με την απάντηση που έδωσα, οι συνάψεις του εγκεφάλου μου προχωρούσαν σε συμπεράσματα πέρα από αυτή…

«Άρα, δεν χρειάζεστε μια ομάδα προγραμματιστών. Δεν χρειάζεστε μια ομάδα ανθρώπων με ταυτόσημη περίπου συνείδηση, οι οποίοι θα μπορούσαν να ‘στήσουν’ τεχνικά, γρήγορα κάποια εφαρμογή, αλλά χρειάζεστε αυτούς οι οποίοι θα τη χρησιμοποιήσουν. Κάποιοι άλλοι δηλαδή αυτή τη στιγμή στήνουν ή την έχουν ήδη στήσει στο πρόγραμμα και εμείς θα συμμετάσχουμε στην εφαρμογή της, προβάλλοντας και συμμετέχοντας με τις διαφορετικές συνειδήσεις μας, έτσι ώστε εσείς να μπορείτε να λαμβάνετε μια ανατροφοδότηση τόσο από την κάθε διαφορετική συνείδηση ξεχωριστά, όσο και από την κοινή συνισταμένη της. Μήπως όμως έτσι, ο ρόλος της συμμετοχής μας είναι παρόμοιος με ενός πειραματόζωου;» Το ξεστόμισα κι ύστερα έμεινα μερικά δευτερόλεπτα αμίλητος χωρίς ίσως ακόμη και να ανασαίνω, μέχρι να συνειδητοποιώ τι τόλμησα να πω. «Όμως τώρα, έχω πια την αίσθηση ότι θα πρέπει να μας πείτε κάτι περισσότερο σχετικά με το πρόγραμμα. Κάτι που να καταλάβουμε σε τι ακριβώς συμμετέχουμε». Το είπα, αλλά δεν γνώριζα αν είχα ξεπεράσει τα όρια και πόσο.

Ο Proteus, -όση ώρα ολοκλήρωνα τη φράση μου-, είχε ήδη προχωρήσει μέσα από το ακροατήριο, μας είχε προσπεράσει, είχε φτάσει στην έξοδο της αίθουσας και είχε ανοίξει την πόρτα της. Νόμισα ότι θα με πέταγε έξω. Όμως εκείνος, ξαναγύρισε στην προηγούμενη θέση του, αφήνοντας την πόρτα ανοικτή.

«Τι ξέρεις για τον κόσμο;» γύρισε και με ρώτησε αργά.

«Τι εννοείτε; Ποιόν κόσμο; Τους ανθρώπους; Τι…»

«Τον κόσμο σαν δημιουργία. Το σύμπαν. Όλο αυτό που αντιλαμβανόμαστε όλοι μας ως πραγματικότητα γύρω μας, τι γνωρίζεις; Πώς δημιουργείται;»

«Τι εννοείτε πώς δημιουργείται; Ο κόσμος; Έχει ήδη δημιουργηθεί, είναι εκεί έξω και αν μπορούσαμε να πούμε κάτι τέτοιο, δεν δημιουργείται αλλά συνεχίζει να εξελίσσεται συνεχώς. Τι να ξέρω για αυτόν; Ό,τι ξέρουμε όλοι μας υποθέτω, -ή τέλος πάντων- ό,τι μπορεί να γνωρίζει για αυτόν ένα μηχανικός προγραμματιστής σαν κι εμένα» είπα, μη κατανοώντας όμως το πλήρες νόημα της ερώτησης που μου έκανε.

«Όση ώρα θα διαρκέσει η συνέχεια της συζήτησης αυτής…» είπε απευθυνόμενος σε όλους μας τώρα, «…ο κάθε ένας από σας θα έχει το δικαίωμα και τη δυνατότητα να διακόψει την παρουσίαση και να αποχωρήσει. Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός σε αυτό, το ξεκαθάρισα από την αρχή που ξεκίνησα. Απλά η αποχώρησή του από την αίθουσα, θα σημαίνει συγχρόνως και την ταυτόχρονη αποχώρησή του από ολόκληρο το πρόγραμμα και την εταιρία». Ύστερα γύρισε σε μένα. Τώρα το ύφος του είχε γίνει αυστηρό με ένα βλέμμα βαθύ και μη αναγνωρίσιμο, μα συγχρόνως μαλακό, σχεδόν γλυκό, χωρίς θυμό μέσα του. Σαν να απευθυνόταν πατέρας προς γιο.

«Ίσως αδυνατείς να το συνειδητοποιήσεις, αλλά είναι γεγονός ότι ούτε εσύ, αλλά ούτε κάποιος άλλος ανάμεσα στους συναδέλφους σου μέσα σε αυτή την αίθουσα ή και έξω από αυτή, γνωρίζει τον τρόπο με τον οποίο δημιουργείται συνεχώς ο κόσμος γύρω μας. Και δεν το γνωρίζει, όχι γιατί είναι χαμηλής νοημοσύνης ή κάτι τέτοιο, αλλά διότι δεν το διδάχθηκε, ή αν θέλεις, δεν είχε τον τρόπο να το γνωρίσει. Στα πανεπιστήμια και τις σχετικές σχολές των επιστημών, το μόνο που έχουν τη δυνατότητα να διδαχτούν και να γνωρίσουν, είναι οι φυσικοί νόμοι οι οποίοι διέπουν αυτόν τον κόσμο, από τη στιγμή όμως που αυτός δημιουργείται σε υλική μορφή και μετά. Διδάσκονται δηλαδή αυτό που αισθάνονται ως κόσμο, το αισθητό μέρος του, το οποίο αντιλαμβάνονται και αποκωδικοποιούν οι πέντε αισθήσεις του σώματός μας  και που μετρούν τα όργανα και εργαλεία τα οποία έχουμε κατασκευάσει για το σκοπό αυτό.

»Και τότε, αφού δεν ήταν γνωστός ο τρόπος με τον οποίο δημιουργείται ο κόσμος, εμείς εδώ τι κάνουμε; Που βρήκαμε όλες αυτές τις πληροφορίες τις οποίες σας μεταφέρουμε; Τι σκοπό έχει αυτό το πρόγραμμα που παρακολουθείτε και γιατί σας δίνουμε μια τέτοια νέα, πρωτοεμφανιζόμενη γνώση; Εμείς, οι οποίοι όπως γνωρίζετε δεν είμαστε σχολείο ή πανεπιστήμιο, αλλά μια επιχείρηση. Και σαν επιχείρηση, είμαστε πάνω και πέρα, ανεξάρτητοι από όλο το παγκόσμιο σύγχρονο σύστημα εκπαίδευσης, πράγμα που σημαίνει, ότι δεν μας ενδιαφέρει ποια θεωρία είναι έγκυρη, ή ποια βασίζεται σε επιστημονικά στοιχεία και ποια είναι μη αποδεδειγμένη. Αυτό δεν μας ενδιαφέρει καθόλου. Όπως επίσης δεν μας ενδιαφέρουν, οι επιστημονικοί τίτλοι τους οποίους διαθέτει ο κάθε ένας με τον οποίο συνεργαζόμαστε, αλλά μονάχα οι γνώσεις τις οποίες κατέχει και η δυνατότητα που έχει να τις εξελίσσει συνεχώς. Για μας, δεν υπάρχει συμβατική και εναλλακτική επιστήμη, δεν υπάρχει φυσική και μεταφυσική, δεν υπάρχουν αυθεντικά και απόκρυφα κείμενα, όπως δεν υπάρχουν όρια τα οποία  μπορεί να ορθώνουν εμπρός μας τα δόγματα και οι θρησκείες.

»Μια πολυεθνική επιχείρηση όπως αυτή στην οποία ανήκουμε εμείς, έχει το δικαίωμα να διεξάγει νόμιμες έρευνες, ακολουθώντας και διατηρώντας τις αρχές δεοντολογίας του χώρου της, όπως και τις σύγχρονες προδιαγραφές ασφαλείας, τόσο για το δικό μας ανθρώπινο δυναμικό όσο και για την ανθρωπότητα η οποία βρίσκεται και λειτουργεί γύρω μας. Κανένας και ποτέ δεν συμμετείχε σε δικό μας πρόγραμμα αγνοώντας τι ακριβώς αναζητεί και τι θέλει να πετύχει, όπως επίσης κανένας και ποτέ δεν υποβλήθηκε σε οποιαδήποτε εργασία χωρίς τη βούλησή του. Κι όταν λέω τη βούλησή του εννοώ τη συνειδητή απόφαση να κάνει κάτι ή όχι. Έτσι, θα σας παρακαλούσα, λέξεις όπως ‘πειραματόζωα’ ή άλλους παρόμοιους όρους, να αποφεύγετε να τους χρησιμοποιείτε εδώ μέσα.

»Τι κάνετε λοιπόν εσείς στο πρόγραμμα αυτό; Όλοι σας έχετε επιλεγεί, πρώτα απ΄ όλα διότι ελεγχθήκατε και βρεθήκατε ψυχολογικά και βιολογικά ικανοί, να αντέξετε το σύνολο των πληροφοριών τις οποίες θα σας δώσουμε κατά τη διάρκεια των μαθημάτων του προγράμματος. Ελεγχθήκατε δηλαδή και βρεθήκατε ικανοί να συμμετέχετε σε μια ομάδα σαν κι αυτή, η οποία θα εκπαιδευτεί ώστε να λειτουργήσει και να αναπτύξει εφαρμογές προσομοίωσης της πραγματικότητας. Κι αυτό που μόλις σας είπα, είναι κάτι που το γνωρίζατε από την αρχή της πρόσληψής σας και αν υπάρχει κάποιος ο οποίος διαφωνεί, παρακαλώ να με διακόψει. Αυτό το οποίο δεν γνωρίζατε, είναι οι λεπτομέρειες του προγράμματος. Τι μας μένει λοιπόν; Μας μένει να σας δώσουμε όλες αυτές τις λεπτομέρειες ώστε να ολοκληρώσουμε την διαδικασία εισαγωγής σας σε αυτό, πράγμα το οποίο και κάνουμε τώρα στην αίθουσα αυτή. Σας εκπαιδεύουμε. Σας δίνουμε όλη την απαραίτητη γνώση, η οποία σας είναι απαραίτητη, μιας και χωρίς αυτή, δεν θα μπορούμε να συνεννοηθούμε.

»Αναγνωρίζουμε ότι αυτά τα οποία θα ακουστούν και θα διαβαστούν εδώ μέσα καθ όλη τη διάρκεια των μαθημάτων, ίσως θεωρήσετε μερικοί ότι έρχονται σε αντίθεση με όσα γνωρίζετε μέχρι σήμερα. Άλλοι πάλι -και αυτή είναι η αλήθεια- θεωρήσουν ότι όχι απλά δεν έρχονται σε αντίθεση, αλλά πάνε τη γνώση σας για τον κόσμο, ένα βήμα παραπέρα. Οι ομάδες οι οποίες περνούν από το πρόγραμμα αυτό, είναι κατά κάποιο τρόπο, ότι είναι οι πρώτοι κάτοικοι σε μια νέα περιοχή εποίκησης. Εισέρχεστε σε ένα χώρο, ο οποίος -αν και εσείς τον αγνοούσατε μέχρι τώρα- εκείνος υπήρχε και πριν τον ανακαλύψετε, όπως συνεχίζει και θα συνεχίζει να υπάρχει μετά από τα πρώτα σας βήματα σε αυτόν. Δεν δημιουργούμε -αν και θα μπορούσαμε- εμείς τον κόσμο ο οποίος βρίσκεται αόρατος πέρα από τις αισθήσεις μας. Είναι και πάντα ήταν εκεί. Εμείς το μόνο που θέλουμε να κάνουμε μέσω του προγράμματος αυτού, είναι να προσπαθήσουμε να βρούμε τον τρόπο να τον αντιληφθούμε και να τον αποκωδικοποιήσουμε. Το γιατί θα θέλαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο, είναι σχεδόν ένα ερώτημα στο οποίο η απάντηση είναι αυτονόητη, μιας και πάντα ήθελε ο άνθρωπος να αντιληφθεί αυτό που του στερεί η περατότητα του σώματός του. Ήθελε και αρκετές φορές το πετύχαινε μέσω της μεταφυσικής.

»Οι αρχαίοι σαμάνοι για παράδειγμα, είχαν κατορθώσει να περνούν αρκετό χρόνο της ζωής τους μέσα στο άδηλο και αόρατο, να διαχειρίζονται ένα μέρος του όπως και να αντλούν αρκετές πληροφορίες από αυτό. Η επιστήμη της φυσικής μεγαλώνει και αναπτύσσεται, αφομοιώνοντας κάθε φορά ένα τμήμα της -μέχρι εκείνη τη στιγμή- άγνωστης σε αυτήν μεταφυσικής. Έτσι η αντίληψη και κατανόηση αυτής της λεγόμενης μεταφυσικής, μετατρέπεται αυτόματα σε φυσική επιστήμη, κάνοντας έναν άγνωστο χώρο ή προσιτό μονάχα σε λίγους, γνωστό και ικανό να τον γνωρίσει ο κάθε ένας. Η εμπειρία όμως έχει δείξει, ότι -ακόμη και τότε- μονάχα λίγοι από τους ανθρώπους, έχουν την ικανότητα να αντιλαμβάνονται το αόρατο μέρος του κόσμου. Ακόμη και σήμερα, το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης φυσικής επιστήμης, αν και είναι διαθέσιμο σε όλους, μονάχα λίγοι μπορούν να το κατανοήσουν σε βάθος και να αναζητήσουν τα επόμενα βήματά τους σε αυτό. Έτσι, παρατηρούμε και εξηγούμε το γεγονός ότι τελικά αυτό που συμβαίνει, είναι οι ελάχιστοι τότε σαμάνοι ή οι επίλεκτοι ιερείς του αρχαίου κόσμου, να μετατρέπονται σήμερα στους σύγχρονους επιστήμονες καθηγητές ή ερευνητές. Αυτό είστε κι εσείς ή καλύτερα σε αυτό θα εξελιχθείτε. Στους σύγχρονους επιστήμονες ερευνητές και ίσως αργότερα καθηγητές, ενός μέρους της φυσικής επιστήμης, το οποίο -ενώ σήμερα παραμένει αόρατο και άγνωστο στα άδυτα της μεταφυσικής εμπειρίας-, εδώ θα προσπαθήσετε να το αποκωδικοποιήσετε και να το αποκαλύψετε μετατρέποντάς το, σε αυριανή επιστήμη».

Είχε φτάσει η στιγμή του επόμενου διαλείμματος. Ο Proteus σταμάτησε να μιλάει κάνοντάς πάλι με τα χέρια του το νόημα της ολιγόλεπτης διακοπής μας κι εμείς ένας -ένας, αμίλητοι και γεμάτοι σκέψεις, σηκωθήκαμε κατευθυνόμενοι προς την έξοδο. Πλησίασα το μακρόστενο τραπέζι που βρισκόταν έξω από το άνοιγμα της εισόδου γεμάτο ποτήρια, φλιτζάνια, κουλουράκια και δοχεία με νερό, χυμούς και καφέ. Έβαλα λίγο νερό σε ένα καθαρό ποτήρι, το έφερα στα χείλη μου και κατέβασα μερικές γουλιές, προσπαθώντας να βάλω τη σκέψη μου σε τάξη.

Οι βαθιές γνώσεις μου στον κόσμο της πληροφορικής, προσπαθούσαν απεγνωσμένα να με βοηθήσουν ώστε να αρχίσω να αντιλαμβάνομαι τη διαφορά και τη σχέση ανάμεσα στις έννοιες που προσπαθούσε να μας περάσει ο Proteus, σχετικά με το σώμα, την ψυχή και τη συνείδηση και το ρόλο που θα μπορούσαν να έχουν σε ένα πρόγραμμα υψηλής τεχνολογίας όπως το δικό μας. Προσπαθούσα να κάνω εικόνα μια κατάσταση, όπου το σώμα μας, το ανθρώπινο, υλικό, βιολογικό μας σώμα, να αποτελεί το αισθητό μέρος ενός τριαδικού συνόλου, σώματος, ψυχής και συνείδησης, το οποίο στην ουσία -και αντίθετα από ότι το αντιλαμβανόμαστε εμείς-, να μην έχει καθορισμένα όρια με οποιοδήποτε άλλο άδηλο, αόρατο και άγνωστο στις αισθήσεις μας τριαδικό σύνολο. Μια κατάσταση όπου οι αισθήσεις μας να μη βάζουν στις μορφές τις οποίες αντιλαμβανόμαστε γύρω μας, ψευδή διαχωριστικά όρια, κάνοντάς μας να θεωρούμε τα πάντα αυτοτελή και ξέχωρα μεταξύ τους, ενώ συμβαίνει ίσως ακριβώς το αντίθετο.

Προσπαθούσα να δημιουργήσω στο νου μου, ένα τρισδιάστατο πειραματικό μοντέλο, όπου τα πάντα να βρίσκονται σε μια αόρατη ανάμιξη το ένα μέσα στο άλλο, χωρίς να υπάρχει κάποιος λειτουργικός λόγος διαχωρισμού τους, παρά μόνον για την επικοινωνία των σωμάτων μας. Κοιτούσα γύρω μου τους συναδέλφους μου να στέκουν κι εκείνοι αμίλητοι ή να σχηματίζουν μικρά πηγαδάκια πρώιμης συζήτησης και προσπαθούσα να κατανοήσω τις προεκτάσεις τους μέσα στη συνείδηση. Περίμενα όμως ακόμη να κατανοήσω τη διαφορά και τη σχέση όλων αυτών με την έννοια της Συνειδητότητας.

Αλκιρέας

(συνεχίζεται…)

 http://aplesshmeiwseis.blogspot.gr/2015/01/3.html

Είσοδος σε ένα νέο κόσμο

Κεφάλαιο Ι

 

Δεν καταλάβαμε το πέρασμα του χρόνου. Τουλάχιστον εγώ δεν του έδωσα καμία σημασία. Ακουμπισμένος στον τοίχο και κρατώντας ένα μικρό φλιτζάνι με ζεστό καφέ, βυθίστηκα για όλα εκείνα τα λίγα λεπτά του διαλείμματος, σε σκέψεις που προς το παρόν αδυνατούσα να απαντήσω. Δεν είχα ποτέ σκεφτεί ότι καταθέτοντας το βιογραφικό μου σε μια εταιρία υψηλής τεχνολογίας, θα άνοιγα μια πόρτα προς ένα κόσμο για τον οποίο όλα τα προηγούμενα χρόνια δεν είχα δώσει σημασία. Τον κόσμο του αόρατου. Τι ζητούσα εγώ εκεί μέσα; 

Τι ήταν αυτό το πρόγραμμα; Ποιοι ήταν αλήθεια οι εκπαιδευτές μου; Και οι συνάδελφοί μου; Όλοι αυτοί οι υπόλοιποι είκοσι της μικρής ομάδας, δεν έδειχναν να αισθάνονται διαφορετικά από ότι εγώ εκείνη τη στιγμή. Σαν χαμένοι όλοι. Σήκωσα τα μάτια και τους παρατηρούσα. Δεν έμοιαζαν να γνωρίζουν κάτι παραπάνω από μένα για όλο αυτό που διαδραματιζόταν γύρω μας. Δεν έμοιαζαν ούτε φανατικοί, ούτε μέλη κάποιας οργάνωσης ή εσωτερικής πνευματικής σχολής. Απλά παιδιά έμοιαζαν όλοι τους, που το μόνο το οποίο είχαν μέσα τους ήταν οι φιλοδοξίες τους και τα όνειρά τους για μια ζωή όμορφη και άνετη. Δεν τόλμησα να ζητήσω από κάποιον τους να σχολιάσει κάτι από την υποδοχή. Δεν είχα και χρόνο να το κάνω. Η εμφάνιση του Mark -του φυσικού μας- στην είσοδο της αίθουσας, έδωσε το σύνθημα της επιστροφής μας μέσα.

Ο Proteus στεκόταν όρθιος κι ακίνητος. Καθίσαμε όλοι… Περίμενε λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να αποκατασταθεί πάλι αυτή η απόλυτη σιγή κι έκανε μερικά βήματα παρατηρώντας πότε το πάτωμα εμπρός του και πότε εμάς στο ακροατήριο σαν σύνολο. Οι λέξεις άρχισαν να βγαίνουν αργές αλλά καθαρές από τα χείλη του…

«Εδώ και αιώνες, σε δεκάδες ίσως κείμενα, υπάρχουν αναφορές περί ψυχής. Ξεκινώντας από τον Πλάτωνα της Ελλάδας, οι χριστιανοί εναρμόνισαν την έννοιά της μέσα στα δόγματά τους με ένα τρόπο ο οποίος προσπαθούσε να ανταποκριθεί στη συνείδηση της τότε εποχής, δηλαδή στην τότε αντίληψη των πραγμάτων. Έτσι σήμερα -οι περισσότεροι από τους ανθρώπους- όταν αναφερόμαστε στην ψυχή, έχουμε στο νου μας την θρησκευτική προσέγγιση του όρου, η οποία και επικράτησε τελικά στις περισσότερες συνειδήσεις των ανθρώπων. Όμως στην ουσία, αδυνατούμε να κατανοήσουμε βαθιά τι είναι ακριβώς αυτό για το οποίο μιλάμε. Αυτό όμως είναι εδώ και το ζητούμενο. Να αντιληφθούμε και να συνειδητοποιήσουμε την έννοια της ουσίας της ψυχής, διότι εκτός των άλλων, αυτό αποτελεί και τη βάση του όλου προγράμματος στο οποίο θα ασχοληθείτε.

»Ο σκοπός μας εδώ δεν είναι να εισέλθουμε στις παραδόσεις και τα πιστεύω της θρησκείας του κάθε λαού ή της ηθικής που δημιουργήθηκε μέσω αυτής μέχρι σήμερα σε κάθε έθνος. Δεν είναι επίσης να σας πείσουμε να διαγράψετε ότι πιστεύετε για τον κόσμο και να τα αντικαταστήσετε με κάτι άλλο. Αυτό, εκτός του ότι είναι αδύνατον να γίνει τώρα και έτσι ξαφνικά, είναι και εκτός της φιλοσοφίας μας. Δική μας και του προγράμματος το οποίο ακολουθώντας τη νομοτέλεια της Συνειδητότητας, για την οποία έχουμε επίσης να πούμε πάρα πολλά, λειτουργεί πιο σωστά όταν αφήνει τη συνείδηση του κάθε ενός συμμετέχοντα, εντελώς ελεύθερη στο πώς θα εκφραστεί».

«Και γιατί θεωρείτε ότι τώρα οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να ακούσουν, να δεχθούν και να πουν με άλλο τρόπο διαφορετικό, όλα αυτά που μέχρι τώρα βρίσκονταν μέσα στα πιστεύω και τις δοξασίες τους για τον άγνωστο, μεταφυσικό κόσμο που υπάρχει;» ακούστηκε μια φωνή από το ακροατήριο.

Γύρισα και κοίταξα προς τη μεριά από όπου ερχόταν ο ήχος της. Ήταν, αν θυμάμαι καλά το όνομά του, ο Max. Ένας Δανός οικονομολόγος μαθηματικός, μελαχρινός, σχετικά χαμηλού αναστήματος, αδύνατος και περισσότερο εσωστρεφής από τους άλλους, νεαρός άνδρας, ο οποίος απέφευγε τις μεγάλες παρέες. Μου έκανε εντύπωση αυτή η απόφασή του να διακόψει τον Proteus. Όμως ο εκπαιδευτής, χωρίς να διστάσει, γύρισε προς το μέρος του και του απάντησε…

«Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων εδώ, θα μάθετε ότι κάθε περίπου δύο χιλιάδες χρόνια, η Ανθρωπότητα αντιλαμβάνεται ή καλύτερα έχει τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσει τον κόσμο, με ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο από ότι προηγουμένως. Η Ανθρωπότητα όμως είναι ένα σύνολο, το οποίο αποτελείται από τον κάθε ένα από μας. Η συνολική αντίληψη η οποία πηγάζει από αυτή, είναι σαν να λέγαμε η κοινή συνισταμένη των επιμέρους αντιλήψεων και απόψεων τις οποίες έχει ο κάθε ένας άνθρωπος. Το κάθε ένα στοιχείο που τη συνθέτει. Εμείς εδώ, θα δείξουμε και θα προσπαθήσουμε να αναπτύξουμε, τις δυνατότητες συνειδητοποίησης που ανοίγονται για όλους μας. Το τι στοιχεία θα κρατήσετε και θα χρησιμοποιήσετε όμως από αυτό που θα μάθετε και πώς θα το εκφράσετε όλο αυτό τελικά σαν δική σας άποψη, είναι καθαρά υπόθεση δική σας. Κι αυτή είναι η πρώτη ‘‘αρχή’’ την οποία θέλω να θυμάστε. Ότι ο κάθε ένας μας, οφείλει να διατηρεί και να προβάλει, την καθαρά δική του αυτοτελή και ελεύθερη άποψη για τα θέματα τα οποία συζητούμε. Μια άποψη η οποία δεν είναι απλά η άρνηση ή η αντίθεση στην άποψη κάποιου άλλου, αλλά η ελεύθερη σύνθεση των στοιχείων της συνείδησής του. Το πώς θα το πετύχουμε φυσικά αυτό, θα το αντιληφθείτε με την πρόοδο των μαθημάτων.

»Στους επόμενους αιώνες οι οποίοι ανατέλλουν, θεωρώ ότι οι άνθρωποι όταν μιλούν για σύνθετες έννοιες όπως είναι η ψυχή, θα έχουν τη δυνατότητα να αντιληφθούν τις επιμέρους παραμέτρους του στοιχείου το οποίο εξετάζουν. Κι αυτό, για να μπορέσουν τελικά να συνθέσουν το όλον, μιας και η συνολική αντίληψη της Ανθρωπότητας θα γίνεται περισσότερο ολιστική και σύνθετη και όχι απλά αναλυτική και διαχωριστική όπως είναι σήμερα. Έτσι λοιπόν, για να αντιληφθούμε τη συνολική φύση και λειτουργικότητα της ψυχής, θα πρέπει να την εξετάσουμε μέσα από τις τρεις παραμέτρους οι οποίες την στοιχειοθετούν. Πού, πώς και γιατί. Από πού προέρχεται, πώς και σε τι εδράζεται και γιατί συμβαίνει αυτό. Κι αυτό, διότι η ψυχή αποτελεί κάτι σαν συνδετικό κρίκο αυτών των τριών δεδομένων.

»Για την πηγή της ψυχής, θα μπορούσαμε να συζητούμε επί πολλές ώρες και ανάλογα τα πιστεύω κάθε ενός, θα μπορούσαμε να συνθέσουμε ένα πολυμορφικό παζλ από πληροφορίες, οι οποίες άλλες φορές όμοιες μεταξύ τους και άλλες φορές με σημαντικές διαφορές, θα έδιναν τελικά τη συνολική εικόνα της αντίληψης την οποία έχει η Ανθρωπότητα σαν σύνολο για αυτή. Έτσι κάποιοι μπορεί να την ορίσουν ως «πεδίο ύπαρξης», κάποιοι άλλοι ως «άκρο ύπαρξης» ή πάλι ως «αυτό που υπάρχει» ή ακόμη αν πάμε σε θρησκευτικά κείμενα, να την δούμε ως «άκρο Ων» ή απλά «Ων». Εμείς εδώ, την πηγή της ψυχής θα τη φανταστούμε ως έναν γιγαντιαίο ενεργειακό ή νοητικό ή πνευματικό χώρο, πέρα από το σύμπαν του αισθητού κόσμου που γνωρίζουμε. Μέχρι σήμερα, το χώρο αυτό τον αποκαλούσαν απλά πνευματικό. Σήμερα όμως, στη σύγχρονη εποχή όπου αντιλαμβανόμαστε την έννοια της πληροφορίας ως «δεδομένο ή data», είναι εύκολο να φανταστούμε ένα τέτοιο χώρο και να τον αντιληφθούμε ως ενεργειακό. Ένα χώρο άπειρης ενέργειας. Ενέργειας η οποία αποτελείται και άρα περιέχει, πληροφορία.

»Με τα σημερινά δεδομένα αντίληψης, μιλώντας σε ακροατές -στελέχη μια εταιρίας υψηλής τεχνολογίας όπως είστε εσείς και προσπαθώντας πάντα να μένουμε αποστασιοποιημένοι (αλλά ποτέ αρνητικοί) από τις μέχρι σήμερα αντιλήψεις που έχουμε για τον κόσμο μας, ένας τέτοιος άπειρος, άϋλος, ενεργειακός χώρος, του οποίου η ενέργεια την οποία περιέχει είναι πληροφορία, θα μπορούσαμε να πούμε ότι μοιάζει αρκετά με ένα συμπαντικό λειτουργικό σύστημα. Οι περισσότεροι από σας, μπορούν να αντιληφθούν ή τουλάχιστον να φανταστούν, την πηγή των πάντων από όπου θεωρούμε ότι προέρχεται η ψυχή, σαν ένα τέτοιο γιγαντιαίο λειτουργικό σύστημα το οποίο έχει την δυνατότητα και ικανότητα να δημιουργεί τα πάντα. Ένα χώρο αυτόνομο και δυναμικό ο οποίος «υπάρχει» και περιέχει την πληροφορία ολόκληρης της δημιουργίας. Της δημιουργίας με την ευρύτερη έννοια, ώστε να συμπεριλαμβάνει τα πάντα. Άπειρη.»

Έμεινα να τον κοιτάζω αφηρημένα εστιάζοντας περισσότερο πίσω του, προσπαθώντας συγχρόνως να δημιουργήσω μια ευρύτερη νοητική εικόνα ενός χώρου σαν κι αυτόν που μόλις μας περιέγραψε. Έκλεισα για λίγα δευτερόλεπτα τα μάτια και τα ξανάνοιξα αμέσως, αδιαφορώντας όμως να εστιάσω κάπου στο χώρο της δικής μου πραγματικότητας, έτσι ώστε να παραμείνω όσο το δυνατόν περισσότερο στην εικόνα του πεδίου της πηγής. Εκείνος συνέχισε…

«Όλο αυτό τώρα, τον ενεργειακό, γεμάτο πληροφορία χώρο, φαντασθείτε τον σαν άπειρο σώμα. Ένα σώμα άυλο, χωρίς συγκεκριμένη μορφή αλλά αποτελούμενο από άπειρα -άυλα κι αυτά- κύτταρα. Προσπαθήστε να τον φανταστείτε και να τον κατανοήσετε, ενθυμούμενοι τη δομή των κυττάρων του δικού σας σώματος. Κάθε δικό μας ανθρώπινο, βιολογικό, υλικό κύτταρο του σώματός μας, περιέχει την πληροφορία για μια εξειδικευμένη λειτουργία, αλλά συγχρόνως περιέχει -μέσα από το DNA μας- κωδικοποιημένη και τη συνολική πληροφορία ολόκληρου του σώματος. Κάθε κύτταρο μας, περιέχει την πληροφορία με την οποία συμμετέχει και δημιουργεί κάθε επιμέρους ιστό ή επιμέρους όργανο του σώματος (αυτιού, τρίχας, στομάχου κλπ), όπου χωρίς αυτή είναι αδύνατον να σχηματιστεί σε βιολογική, υλική μορφή ο συγκεκριμένος επιμέρους ιστός ή το όργανο. Επίσης όμως, κάθε τέτοιο κύτταρο περιέχει και την πληροφορία ολόκληρου του σώματος, ώστε αυτό να πάρει την τελική του μορφή. Και η πληροφορία αυτή είναι αποθηκευμένη στο DNA μας. Τόσο η πληροφορία του επιμέρους όσο και η πληροφορία του συνόλου, βρίσκεται αποθηκευμένη και λειτουργική μέσα στο ίδιο στοιχείο.

» Το DNA μας: Δομικό στοιχείο από το οποίο αποτελείται και σχηματίζεται τελικά το ανθρώπινο σώμα. Πληροφορία. Ένα σύνολο πληροφοριών οι οποίες καθορίζουν συγχρόνως και συνεχώς, τόσο το τμήμα όσο και το όλον. Το στοιχείο εκείνο δηλαδή, το οποίο περιέχει το σύνολο των πληροφοριών, οι οποίες καθορίζουν τόσο τη σύνθεση του κυττάρου και την αλληλεπίδρασή του με τα υπόλοιπα κύτταρα, όσο και τη σύνδεση και αλληλεπίδρασή του με το συνολικό σώμα στο οποίο ανήκει. Τη σχέση λοιπόν την οποία έχει το DNA με το κύτταρο και το σώμα, την ίδια περίπου έχει η συνείδηση με την ψυχή και την πηγή της. Με σημερινούς όρους δηλαδή, όπως το DNA είναι η δομική πληροφορία κυττάρου και σώματος, την ίδια αναλογία έχει και η συνείδηση, ως δομική πληροφορία ψυχής και πηγής. Η συνείδηση δηλαδή είναι το DNA της ψυχής και της πηγής της.»

Σταμάτησε μερικά δευτερόλεπτα κι έκανε μια κίνηση με τα χέρια του προς εμάς, σαν να μας παρακινεί να συμμετάσχουμε σε ότι είπε ξεκινώντας μια συζήτηση μαζί του…

«Ποιος θέλει να ρωτήσει τώρα κάτι μέχρις εδώ;» είπε και πέρασε το βλέμμα του εμπρός από όλους μας… Αποφάσισα να τολμήσω…

«Θέλετε να πείτε δηλαδή, ότι οι ψυχές, είναι κύτταρα της πηγής; Δηλαδή τμήματα πληροφορίας μέσα σε ένα συμπαντικό ενεργειακό πεδίο, το οποίο παίζει το ρόλο της πηγής;»

«Όχι απλά παίζει το ρόλο της πηγής» με διόρθωσε αμέσως. «Είναι αυτή η ίδια η πηγή. Και η ψυχή -σε μια απόπειρα σύγχρονου ορισμού της-, είναι το συμπαντικό κύτταρο αυτής της πηγής ή αλλιώς η συμπαντική ‘ουσία’ μας.»

Έκανε μια κίνηση με τα χέρια του για να συνεχίσω κι εγώ υπάκουσα… «Και είπατε ότι η συνείδηση, έχει το ρόλο του DNA τόσο της ψυχής όσο και του σώματός της. Της πηγής. Άρα είναι και αυτή πληροφορία. Η δομική πληροφορία των πάντων;» είπα και το μόνο που άκουσα ήταν η συνολική σιωπή γύρω μου… Συνέχισα…

«Θέλετε να πείτε δηλαδή, ότι η ψυχή και το δομικό στοιχείο της η συνείδηση την οποία περιέχει, είναι ένα ενεργειακό κύτταρο, το οποίο ενώ περιέχει την δική της πληροφορία, συγχρόνως περιέχει κωδικοποιημένη ενεργειακά και την πληροφορία της πηγής ολόκληρου του σύμπαντος;».

Σταμάτησα να μιλάω και τώρα τον κοιτούσα να συμφωνεί με το ύφος του, αμίλητος και αμυδρά χαμογελώντας, αποδεχόμενος τα όσα έλεγα. «Να ρωτήσω κάτι;…» είπα χωρίς να περιμένω την έγκρισή του… «…αυτό το πρόγραμμα στο οποίο συμμετέχουμε όλοι μας εδώ, σε μια εταιρία υψηλής τεχνολογίας της πληροφορικής, έχει να κάνει με αυτή την αποκωδικοποίηση του σύμπαντος μέσα από ένα ταξίδι στα άδυτα της ψυχής και της συνείδησης;».

Μέσα σε μερικά μόλις δευτερόλεπτα, άρχισα να κατανοώ το μέγεθος της πληροφορίας το οποίο είχε ανοίξει εμπρός μου. Ο άνθρωπος ο οποίος συνέχιζε να στέκεται όρθιος και να με κοιτά βαθιά μέσα στα μάτια, με μια φράση του μονάχα, είχε απελευθερώσει την έννοια των συστατικών του σύμπαντος, από όλα τα -μέχρις εκείνη τη στιγμή- ταμπού που υπήρχαν αγκιστρωμένα μέσα μου, δίνοντάς μου ένα εργαλείο, το οποίο ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω με αυτό τον τρόπο. Δανειζόμενος στοιχεία από τη βιολογία του σώματός μας, τοποθέτησε ένα μικρό κομμάτι πληροφορίας σε ένα τεράστιο και ασχημάτιστο παζλ -το οποίο όλα αυτά τα προηγούμενα χρόνια είχε σχηματιστεί στη σκέψη μου-, κάνοντας τους νευρώνες του εγκεφάλου μου να αναδρομολογήσουν τις μέχρις εκείνη τη στιγμή συνάψεις τους, σε ένα ξέφρενο ταξίδι επαναδημιουργίας της εικόνας που είχα για τον κόσμο. Η ψυχή δηλαδή είναι μεν δική μας, περιέχοντας τις πληροφορίες που αφορούν τον Εαυτό μας, αλλά συγχρόνως μέσω της συνείδησης -ένα είδος δικού της DNA-, περιέχει και την πληροφορία ολόκληρου του σώματος της δημιουργίας ολόκληρου του κόσμου. Ορατού και αόρατου, αισθητού και άδηλου.

Τώρα οι συνάψεις του νου μου απαντούσαν μόνες τους… Μέσα σε δευτερόλεπτα, ένας τεράστιος όγκος πληροφορίας περνούσε με ιλιγγιώδη ταχύτητα από μέσα μου, αποκωδικοποιώντας έννοιες που μέχρις εκείνη τη στιγμή, κατείχα μονάχα σαν λέξεις και ήχο. Έννοιες όπως ‘ο Θεός είναι μέσα μας’ ενεργοποιούσαν δεκάδες πιθανές προεκτάσεις και σενάρια που κάθε ένα από αυτά, μου αποκάλυπτε αστραπιαία άλλες δυσκολότερες προσεγγίσεις σε θέματα όπως η εσωτερική διδασκαλία, ο μυστικισμός, η γνώση, η θρησκεία, η εξουσία.

Είχαν περάσει μόλις μερικά δευτερόλεπτα κι όμως μου φαινόταν σαν να είχα διανύσει μια χρονική διάρκεια από ώρες πολλές. Γύρισα το βλέμμα μου στους συνακροατές και συμμαθητές μου. Πόσοι από αυτούς είχαν αντιληφθεί εκείνη τη στιγμή, το πού ακριβώς βρισκόντουσαν; Σίγουρα περισσότεροι από όσους θα το έκαναν μερικές δεκάδες χρόνια νωρίτερα, τότε που η ανθρώπινη νόηση ήταν αδύνατον να φτάσει σε αυτό το επίπεδο αντίληψης, μιας και εμποδιζόταν από μια περαιτέρω επεξήγηση ορολογίας όπως «πληροφορία», «ενεργειακό», «λειτουργικό», «κύτταρο» ή «κώδικας», η οποία ήταν καθ’ ολοκληρία άγνωστη προσέγγιση στη γνώση της μέχρι σήμερα εποχής.

Ο Proteus, σαν να κατάλαβε τη σκέψη μου, γύρισε το βλέμμα του από μένα και απευθύνθηκε τώρα στους υπόλοιπους ακροατές.

Αλκιρέας

(συνεχίζεται…)

 http://aplesshmeiwseis.blogspot.gr/2015/01/blog-post_92.html

Η υποδοχή

 

Κεφάλαιο Ι

1. Η υποδοχή

 

«Κύριοι, καλησπέρα σας. Όλοι σας πλέον γνωρίζετε ήδη το όνομά μου, οπότε δεν υπάρχει λόγος να σας συστηθώ. Αυτό ίσως που δεν γνωρίζετε, είναι το λόγο για τον οποίο με γνωρίζετε τώρα ή –για να το πω καλύτερα-, το τι ακριβώς θα κάνουμε μαζί. Κάποιοι, το λόγο για τον οποίο συναντόμαστε και ξεκινάμε ετούτη την επαφή μας αυτή τη στιγμή, θα τον ανακαλύψετε πολύ αργότερα, ίσως και μετά από αρκετά χρόνια. Και εννοώ φυσικά, τον βαθύτερο, πραγματικό λόγο που η ζωή ή η μοίρα διασταύρωσε τους δρόμους μας και σας έφερε -σήμερα κι εδώ- απέναντί μου».

Μιλούσε σχεδόν ακίνητος, περιφέροντας μονάχα το βλέμμα του από τη μια άκρη της αίθουσας στην άλλη, σκανάροντας το περιβάλλον γύρω του, μέσα στο οποίο βρισκόταν ο κάθε ένας από μας. Κάποιες φορές, αυτό το βαθύ και απόκοσμο βλέμμα, σταματούσε σε κάποιο από τα εικοσιένα πρόσωπα που βρισκόμασταν απέναντί του, κάνοντάς το να ανοιγοκλείνει τα μάτια από αμηχανία.

Γύρισα το κεφάλι να παρατηρήσω τους συνακροατές μου. Αμίλητοι όλοι, τον κοιτούσαμε σχεδόν με δέος περιμένοντας να μιλήσει για αυτά που δεν έχουμε ακούσει ακόμη. Να ξεκινήσει να μας πει κάτι πέρα από τον εισαγωγικό πρόλογο και τα καλωσορίσματα, κάτι για όλα αυτά που θέλαμε να μάθουμε, να δούμε και να κάνουμε στο πρόγραμμα αυτό που -εδώ και κάποιες μέρες- αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε. Ήμασταν ήδη μερικές μέρες στη μικρή αυτή πόλη της Σκοτίας, -μόλις τελειόφοιτοι οι περισσότεροι από τις σχολές που ολοκλήρωσε ο καθένας-, προσληφθέντες από την εταιρία για την οποία εκτός από το όνομά της και τις γενικές δραστηριότητες της στο χώρο της τεχνολογίας, πολύ λίγα γνωρίζαμε. Κι όλοι μας, διαφορετικοί.

Εικοσιένα άτομα, από εικοσιμία διαφορετικές χώρες, εικοσιμία διαφορετικές σχεδόν ειδικότητες. Χημικοί, φυσικοί, οικονομολόγοι, γιατροί, ψυχολόγοι, γεωπόνοι, βιολόγοι, μηχανικοί, προγραμματιστές, διοικητικοί, θεραπευτές, μαζεμένοι όλοι μαζί, στα πλαίσια της βασικής γνωριμίας με την εταιρία και της έναρξης του πρότζεκτ με το οποίο επρόκειτο να ασχοληθούμε. Μαζεμένοι όλοι μέσ’ τη μικρή αυτή αίθουσα, ξεκινούσαμε ένα κύκλο εσωτερικών σεμιναρίων, ένα -βασικό ειδικό πρόγραμμα εκπαίδευσης- όπως το έλεγαν, που ποτέ δεν φανταζόμασταν που θα μας οδηγούσε.

Μέχρι πριν λίγες ημέρες, δεν γνώριζα κανέναν. Τώρα τους γνωρίζω φατσικά, θυμάμαι κάποια ονόματά τους και μερικές από τις σπουδές και τις ειδικότητες που έχει κάνει ο καθένας τους. Το ίδιο και με τους τρεις εκπαιδευτές μας. Τους τρεις βασικούς δηλαδή. Τους υπεύθυνους της μικρής και παράξενης αυτής ομάδας των νεαρών και φιλόδοξων επιστημόνων -τεχνοκρατών, οι οποίοι βρεθήκαμε να ξεκινάμε την υλοποίηση των ονείρων μας στα έδρανα της γιγαντιαίας αυτής εταιρίας, εδώ στο μακρινό και παγωμένο βορρά της Ευρώπης. Όσο παράξενη όμως είναι η σύνθεση της γνωσιακής βάσης των μαθητών αυτής της ομάδας, άλλο τόσο παράξενη είναι και η σύνθεση των ειδικοτήτων των εκπαιδευτών της. Παράξενη φαίνεται σε μας δηλαδή, που ήρθαμε να εργαστούμε σε μια εταιρία υψηλής τεχνολογίας κα πληροφορικής. Αν και για ένα περίεργο λόγο κανένας από τους τρεις δεν αναφέρει τις σπουδές του, μάθαμε ότι ο ένας, -ο Mark-, έχει βασικές σπουδές φυσικής, ο δεύτερος -ο Robert- ανθρωπολογίας, βιολογίας ή κάτι τέτοιο και ο τρίτος -αυτός που μιλάει αυτή τη στιγμή-, ψυχιατρικής. Και οι τρεις τους από διαφορετικές χώρες. Ο φυσικός Άγγλος, ο ανθρωπολόγος ή βιολόγος Αμερικάνος και ο τρίτος -o ψυχίατρος- Βραζιλιάνος, με ασιατικά όμως χαρακτηριστικά προσώπου. Κινέζου ή Ιάπωνα και με ένα περίεργο για την καταγωγή του όνομα, Proteus. Ψηλός, αδύνατος, σχεδόν ξερακιανός, ο πιο επιβλητικός από τους τρεις, -αν και δεν έχουν ανακοινωθεί τουλάχιστον ακόμη τίτλοι και διαβαθμίσεις εξουσίας τους-, μοιάζει να έχει αυτός την ευθύνη για ολόκληρη την ομάδα. Γύρισα πάλι το βλέμμα μου επάνω του περιμένοντας να συνεχίσει…
 

«Αυτό λοιπόν που θα κάνουμε μαζί, είναι να προσπαθήσουμε να αναπροσαρμόσουμε στην αρχή όλα όσα γνωρίζετε για τον κόσμο, σε μια όμως διαφορετική βάση και σε ένα διαφορετικό πλαίσιο. Δεν θα σας ζητήσω να ξεχάσετε ή να αλλάξετε αυτά τα οποία ήδη γνωρίζετε και δεν θα σας πω κάτι άλλο από αυτό που ήδη έχετε μάθει. Σας ζητώ μονάχα, να βγάλετε κατ αρχάς τις εξωτερικές ετικέτες από τα ράφια της βιβλιοθήκης της μνήμης σας. Τους γενικούς τίτλους οι οποίοι σας οδήγησαν σε λεπτομέρειες τέτοιες, ώστε να δημιουργήσετε κατηγορίες και να διαχωρίσετε τη γνώση σε ειδικότητες. Κι αυτό διότι ο σκοπός της παρουσίας σας εδώ, είναι η αλλαγή της εκπαίδευσή σας από την ειδικότητα στη γενικότητα».
 

Σταμάτησε πάλι και πέρασε το βλέμμα του από την μια άκρη στην άλλη, κοιτάζοντας τώρα, κάθε ένα μας βαθιά μέσα στα μάτια. Με μια αστραπιαία γρήγορη ματιά, προσπάθησε να αναγνωρίσει σε κάθε έναν από τους ακροατές του, το επίπεδο αντίληψης και αποδοχής των λόγων του, όπως επίσης το επίπεδο αντίδρασης ή άρνησης.

«Όσες μέρες θα μείνετε εδώ, θα ακούσετε και θα δείτε αρκετά νέα πράγματα για τον κόσμο» συνέχισε αργά. «Και από εμπειρία γνωρίζω ότι οι επτά από σας θα αντιληφθούν συνειδητά, θα αποδεχθούν και θα εφαρμόσουν όλα όσα θα μάθουμε και θα δημιουργήσουμε μαζί. Θα μπορέσουν να το κάνουν τόσο εδώ μαζί μας, όσο και αργότερα στη μετέπειτα ζωή τους πέρα από εδώ. Άλλοι επτά, θα προσπαθήσουν να τα εφαρμόσουν χωρίς όμως να καταφέρνουν πάντα να κατανοούν το πώς και το γιατί ώστε αργότερα και πέρα από εδώ, να τα αναπτύσσουν περισσότερο μόνοι τους. Τέλος οι υπόλοιποι και τελευταίοι επτά, θα αδυνατίσουν να καταλάβουν το βαθύτερο νόημα ή θα αρνηθούν να αποδεχθούν σαν εφαρμόσιμες -κάποιες ή το σύνολό – από τις πληροφορίες που θα τους δοθούν. Θα πρέπει να γνωρίζετε όμως, ότι και τα τρία αυτά τμήματα, είναι απαραίτητα για την συνολική υλοποίηση του συγκεκριμένου προγράμματος. Και εκείνοι οι οποίοι θα το αντιληφθούν, θα το ενστερνιστούν και θα το αναπτύξουν, και εκείνοι οι οποίοι απλά θα το εφαρμόσουν, αλλά και εκείνοι οι οποίοι θα το αρνηθούν».

Στην αίθουσα επικρατούσε απόλυτη σιγή. Ο πιο θαρραλέος από το ακροατήριο αποφάσισε να μιλήσει.

«Αυτό σημαίνει, ε…» σταμάτησε σαν κάτι να προσπαθούσε να αποφασίσει να πει ή να θυμηθεί…

«…Proteus…» ολοκλήρωσε ο εκπαιδευτής, μαντεύοντας το λόγο του παρατεταμένου διλήμματος, για τον τρόπο της προσφώνησής του…

«…ναι Proteus» συνέχισε ο ακροατής, «αυτό σημαίνει, ότι κάποιοι από μας οι οποίοι θα αρνηθούν -όπως λέτε- πιθανώς να αποδεχθούν το πρόγραμμα, θα φύγουν αυτοβούλως πριν αυτό ολοκληρωθεί ή θα απολυθούν από την εταιρία;»

«Σύμφωνα με τη σύμβαση την οποία έχετε υπογράψει, η εταιρία έχει αναλάβει την υποχρέωση να κρατήσει μέχρι το τέλος της ολοκλήρωσης της βασικής αυτής εκπαίδευσης, όλους τους υποψηφίους συμμετέχοντες στο πρόγραμμα. Άρα, αυτό σημαίνει ότι κάποιος μπορεί να αποχωρήσει μονάχα αυτοβούλως ή από ανάγκη. Και όταν λέμε ανάγκη, εννοούμε για παράδειγμα ανάγκη προερχόμενη από πιθανή κατάσταση της υγείας του, η οποία δεν θα του επιτρέπει να συνεχίσει. Έτσι, είσαστε όλοι πάντοτε ελεύθεροι, όσο φυσικά παραμένετε υγιείς.»

«Κι όταν λέτε υγιείς, εννοείτε σωματικά ή ψυχικά; Αυτός είναι ο ρόλος του ψυχιάτρου εκπαιδευτού;»

«Σας είπα ήδη, να αφαιρέσετε τις ετικέτες από τα ράφια της βιβλιοθήκης της μνήμης σας. Στην ομάδα αυτή, και για όσο αυτή λειτουργεί, δεν υπάρχουν ειδικότητες. Τόσο για τους εκπαιδευόμενους όσο και για τους εκπαιδευτές. Όλοι μας μετά τη γενική εκπαίδευση, επιλέξαμε να ξεκινήσουμε από μια σχολή η οποία μας τροφοδότησε με ειδικές πληροφορίες, ειδική γνώση αν θέλετε, διότι έτσι λειτουργεί το σύστημα της επίσημης εκπαίδευσης παγκόσμια. Όλοι μας έχουμε περάσει από τέτοια θρανία και αυτό ήταν φυσικά προϋπόθεση για την παρουσία σας εδώ. Εμείς εδώ όμως, δεν είμαστε κολέγιο ή πανεπιστημιακή σχολή για να ακολουθούμε οποιοδήποτε παρόμοιο εκπαιδευτικό σύστημα, ούτε πρόκειται -φεύγοντας από δω- να σας εφοδιάσουμε με κάποιο επίσημο επιστημονικό τίτλο, τον οποίο θα μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αργότερα ως ειδικότητα ή μεταπτυχιακή εργασία. Η εμπειρία την οποία φυσικά θα πάρετε, θα είναι για τον καθένα από σας παραπάνω από αξιόλογα σημαντική, όμως θα είναι μια εμπειρία ζωής, την οποία -αν τελικά εφαρμόσετε- θα καταφέρετε να αλλάξετε τόσο τη ζωή τη δική σας, όσο και των ανθρώπων γύρω σας. Έτσι, ο όρος ψυχίατρος δεν ισχύει εδώ μέσα, διότι ο όρος αυτός -ιατρός της ψυχής- είναι μη συμβατός με το πρόγραμμα. Και αυτό θα το αντιληφθείτε στη συνέχεια της ανάπτυξης του.»

Η πρόκληση ήταν αρκετά μεγάλη για να μην ρωτήσω: «ο ψυχίατρος δηλαδή δεν θεωρείται ιατρός της ψυχής από το συγκεκριμένο πρόγραμμα; Και τι σχέση έχει η ανάλυση συμβατότητας του όρου ψυχή, με ένα πρόγραμμα σε μια εταιρία υψηλής τεχνολογίας όπως αυτή στην οποία έχουμε προσληφθεί; Δεν καταλαβαίνω…»

Έστρεψε το βλέμμα, το πρόσωπο και το σώμα του προς εμένα, αρχίζοντας να με πλησιάζει με αργά βήματα αλλά αμίλητος. Μίλησε μόλις με είχε πλησιάσει αρκετά…

«Αυτός ο οποίος δεν είναι συμβατός με το συγκεκριμένο πρόγραμμα, είναι ο όρος ψυχή όπως πιθανώς τον γνωρίζετε μέχρι σήμερα. Αν τώρα με αυτό που είπα, υπάρχει κάποιος θεολόγος από το ακροατήριο και ξεκινήσει τις ενστάσεις, θα μπορούσε να ξεκινήσει μια συζήτηση η οποία δεν θα τελείωνε ποτέ…».

Με είχε πλησιάσει τώρα και στεκόταν ακριβώς εμπρός μου. Σταμάτησε να μιλά και με κοιτούσε μέσα στα μάτια, σαν να προσπαθούσε να διαβάσει τη σκέψη μου. Ένα ελαφρύ ρίγος διαπέρασε τη ραχοκοκαλιά μου, κάνοντάς με να διστάζω να συνεχίσω. Συνέχισε εκείνος…

«Ας κάνουμε μια υπόθεση. Αν δεν ήξερες τι σημαίνει φιλοσοφία ή ακόμη περισσότερο θεολογία, κι αν δεν είχες αποδεχθεί ότι ο μόνος ο οποίος δικαιούται να έχει άποψη περί ψυχής είναι ή ο φιλόσοφος ή ο θεολόγος, τότε το πιθανότερο θα ήταν ίσως, να προσπαθούσες να προσεγγίσεις το θέμα αυτό με τη δική σου κοσμική ή επιστημονική οπτική. Όμως η ετικέτα στο ράφι της μνήμης σου, δεν σε αφήνει να το κάνεις. Δεν υπάρχει κάποιος άλλος που σε εμποδίζει, παρά μονάχα αυτή η ετικέτα. Βγάλε την από εκεί και μην βάλεις τίποτε άλλο στην κενή της τώρα θέση παρά μονάχα πες μου τι έχεις σπουδάσει…»

«Φυσική και προγραμματισμό ηλεκτρονικών υπολογιστών…» αισθάνθηκα ότι απάντησα…

«Φυσική και προγραμματισμό ηλεκτρονικών υπολογιστών…» επανέλαβε μόνος του, σαν να ήθελε να με κάνει να το ακούσω πάλι κι εγώ αυτό που είπα… «…πολύ ωραία. Φαντάσου τώρα ότι δεν υπάρχει κανένας να σου πει τι είναι ψυχή, παρά μονάχα εσύ. Με όσες πληροφορίες έχεις αποκτήσει από τα σχολεία που πέρασες ή από τα βιβλία που διάβασες, σου ζητείται να δώσεις ένα ορισμό. Τι είναι ψυχή. Δεν είσαι θεολόγος, δεν είσαι φιλόσοφος. Έτσι, δεν σου επιτρέπεται να απαντήσεις με το δικό τους τρόπο, αλλά μονάχα με όσα εσύ γνωρίζεις ή υποθέτεις. Τι μπορεί να είναι η ψυχή;»

Όλοι είχαν γυρίσει και με κοιτούσαν. Το ένοιωθα, αλλά δεν μπορούσα να τραβήξω το βλέμμα μου από τα μάτια του. Σαν να ήμουν μαγνητισμένος, αφέθηκα μερικά δευτερόλεπτα στη σιωπή. Δεν ήμουν θεολόγος, ούτε φιλόσοφος σίγουρα. Όμως ο μόνος τρόπος με τον οποίο προσπαθούσα να δώσω την απάντηση ήταν ο δικός τους. Οι λέξεις οι οποίες ετοιμαζόντουσαν να βγουν από το στόμα μου και να σχηματίσουν μια ολοκληρωμένη φράση, ήταν ίδιες σαν να έβγαιναν από το στόμα ενός θεολόγου ή φιλοσόφου. Ενός ανθρώπου τέλος πάντων, ο οποίος έχει πνευματικές γνώσεις περί θρησκείας ή κάτι ανάλογο. Τι γνωρίζω εγώ; Μα οι δικές μου γνώσεις είναι σχετικές μονάχα με τη φυσική επιστήμη των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ο κόσμος που ξεδιπλώνεται συνεχώς εμπρός μου είναι πληροφορία…

«Πληροφορία…». Το είπα, ακούστηκε στεγνά, αχνά κι αδύναμα, αλλά ακούστηκε σε όλους. Κι ύστερα σιωπή από όλους. Προσπαθούσα μέσα σε αυτό το κενό χρόνου που μεσολάβησε από αυτό που είπα μέχρι τον επόμενο ήχο που θα παρουσιαζόταν, να συγκεντρωθώ και να καταλάβω τι ήταν αυτό που ξεστόμισα. Η ψυχή πληροφορία; Ανοιγόκλεισα τα μάτια ετοιμαζόμενος να δικαιολογηθώ. Τον είδα να χαμογελάει…

«Από πού είσαι;» ρώτησε κοιτάζοντάς με.

«Ελλάδα… αλλά, γιατί…;» απάντησα προσπαθώντας να καταλάβω αν είχε αποδεχθεί την απάντησή μου σαν σωστή, αλλά σκεπτόμενος πάλι, αδυνατούσα να τη δεχθώ εγώ. Γιατί με ρωτάει από πού είμαι; Χαμογέλασε…

«Διότι εδώ, θα μπορούσε να έχει ολοκληρωθεί το μισό εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Θα μπορούσε… Αν είχες καταλάβει πράγματι τι έχεις πει κι αν μαζί με σένα, είχαν καταλάβει τουλάχιστον κι άλλα έξι άτομα. Όμως δεν συμβαίνει αυτό, αν και η απάντηση είναι σωστή. Η ψυχή, είναι πληροφορία, όπως και η συνείδηση είναι πληροφορία και η γνώση και η επίγνωση ακόμη η Συνειδητότητα κι ας μην μπορείτε ακόμη να κατανοήσετε τις ομοιότητες και διαφορές των λέξεων που μόλις ανέφερα. Διότι όλοι εσείς οι εικοσιένας υποψήφιοι που βρίσκεστε εδώ και με παρακολουθείτε, ενώ θεωρείτε ότι βρίσκεστε σε ένα βασικό ειδικό εκπαιδευτικό σεμινάριο, ενός προγράμματος υψηλής τεχνολογίας της πληροφορικής, στην ουσία βρίσκεστε στο σημείο εκείνο το οποίο θα αποτελέσει την απαρχή του τρόπου με τον οποίο βλέπετε και αντιλαμβάνεστε ολόκληρο τον κόσμο. Ένα τρόπο εντελώς διαφορετικό από ότι σας έδειξαν και σας δίδαξαν στα σχολεία σας μέχρι σήμερα. Διότι όπως θα δούμε μαζί αγαπητοί μου, ο κόσμος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος, με αυτό που ονομάζουμε όλοι μας πληροφορία και Συνειδητότητα. Κι ας ορίζει αυτές τις έννοιες ο κάθε ένας από μας με εντελώς ίσως διαφορετικό τρόπο από ότι θα την ορίζουμε μαζί σε μερικές μέρες από σήμερα. Η ψυχή λοιπόν, είναι πληροφορία κι αυτό σαν από σύμπτωση ακούστηκε στην αίθουσα αυτή από την πρώτη μόλις ημέρα της εκπαίδευσής σας, από το στόμα ενός -άλλη σύμπτωση- Έλληνα. Η ψυχή σαν πληροφορία, μεσολαβεί στη δημιουργία ολόκληρου του κόσμου κι εσείς, είστε μια μικρή ομάδα στον σύνολο του κόσμου των ανθρώπων, η οποία το επόμενο διάστημα θα προσπαθήσει μέσω αυτής, να μπει με επιστημονικό ή μη τρόπο, στα άδυτά του. Καλώς ήλθατε στο πρόγραμμα».

Έκανε ένα βήμα πίσω, υποκλίθηκε ελαφρά σαν ηθοποιός στη σκηνή και έκανε μια κίνηση με τα δυο του χέρια, σαν να μας υποδείκνυε ότι είμαστε ελεύθεροι να αποχωρήσουμε από την αίθουσα για το προγραμματισμένο ολιγόλεπτο διάλειμμα.

«Διάλειμμα δέκα λεπτών…» είπε, μα για μερικά δευτερόλεπτα, δεν κινήθηκε κανείς. Κατόπιν, αργά σαν υπνωτισμένοι, αρχίσαμε να σηκωνόμαστε ένας –ένας και να προχωρούμε προς το μικρό φουαγιέ στην είσοδο της αίθουσας…

Αλκιρέας

(συνεχίζεται…)

 http://aplesshmeiwseis.blogspot.gr/2015/01/blog-post_29.html#more

Άσκηση Σιωπής

Η μητέρα μου με είχε στείλει σε μια τρίμηνη καλοκαιρινή κατασκήνωση με έναν αθλητικό σύλλογο. Ήμασταν δεκαπέντε μαθητές και ο εκπαιδευτής μας. Η κατασκήνωση ήταν ψηλά στα βουνά, περιτριγυρισμένη με ψηλά πεύκα. Απολάμβανα πολύ να κάθομαι κάτω απ’ τα πεύκα, να παρατηρώ πέρα την θάλασσα και τα καράβια, και να ακούω την μυστηριώδη μουσική του αέρα που περνούσε μέσα απ’ τις πευκοβελόνες, ενώ εισέπνεα το υπέροχό τους άρωμα.

Ο Δάσκαλός μας ήταν ένας εξαιρετικός άνθρωπος, ένας Αρμένιος κύριος, τον οποίο είχα αρχίσει να συμπαθώ πολύ. Είχε ένα σκοπό στη ζωή του, και η ζωή είχε νόημα για εκείνον, το οποίο προσπαθούσε να μας μεταδώσει. Μετά από τρεις εβδομάδες στην κατασκήνωση, μας μάζεψε όλους μαζί μια μέρα και είπε, “Σήμερα, ξεκινώντας απ’ τη στιγμή που θα τελειώσω αυτές τις επεξηγήσεις, δεν πρόκειται να μιλήσουμε καθόλου για τρεις μέρες. Εάν, κατά λάθος, κάποιος πει ή ψιθυρίσει μια λέξη, θα δώσει περισσότερη προσοχή ώστε να μην το ξανακάνει. Αφότου τελειώσουν οι τρεις μέρες, θα συζητήσουμε τις εμπειρίες μας.” Τότε, έκανε τη χειρονομία της ησυχίας με το δάχτυλο στα χείλη και έφυγε.

Η πρώτη μας αντίδραση ήταν νευρικό γέλιο και αίσθημα αμηχανίας. Μετά από λίγο σοβαρέψαμε και, κατά τη διάρκεια της μέρας, τείναμε να παραμένουμε κοντά σε ομάδες, σα να υπήρχε φόβος στις καρδιές μας. Αλλά την επόμενη μέρα ωστόσο, το να μην μιλάμε φαινόταν πιο φυσικό σ’ εμάς – μαθαίναμε να επικοινωνούμε χωρίς λόγια—και μέχρι την τρίτη μέρα μπορούσαμε να καταλαβαίνουμε ο ένας τις εκφράσεις του άλλου και τις χειρονομίες αρκετά καλά. Φυσικά, υπήρχαν συχνοί πειρασμοί για να μιλήσουμε αλλά κανένας δεν ενέδωσε. Μετά το ηλιοβασίλεμα στην τρίτη μέρα, ο Δάσκαλός μας ξανά μας μάζεψε όλους και με ένα χαμόγελο μας είπε, “Καλά παιδιά! Είμαι πολύ ευχαριστημένος μαζί σας. Τώρα ας συζητήσουμε τις εμπειρίες μας. Ξεκινώντας απ’ τα αριστερά, John ξεκίνησε εσύ.” Ο John έμεινε σιωπηλός για λίγο, αλλά δεν μας έκανε έκπληξη, γιατί μετά από τρεις μέρες, η σιωπή φαινόταν μια φυσική κατάσταση. Τότε, με απαλή φωνή, είπε.

“Άρχισα να νιώθω ότι υπάρχω. Ποτέ ξανά δεν είχα βιώσει την αίσθηση της ύπαρξής μου. Συχνά ήταν παράξενο για μένα όταν παρατηρούσα το σώμα μου και τις πράξεις του. Μου φαινόταν ότι το σώμα μου ήταν ένα ξένο πράγμα, και ένιωσα ένα είδος φόβου.”

“Ναι,” είπε ο Δάσκαλος με φωνή που έδειχνε κατανόηση, “κι εσύ, Joseph;”

“A, ένιωσα γεμάτος ενέργεια. Ένιωσα νέες ενέργειες στα χέρια μου, τα πόδια μου, τα μάτια μου. Κοιμήθηκα περισσότερο και πιο βαθιά, και οσφραινόμουνα το πράσινο και τα λουλούδια πιο έντονα. Τα απολάμβανα πιο πολύ.”

“Πολύ ενδιαφέρον,” είπε χαμογελώντας. “Κι εσύ, Charles;”

Ένιωσα τα ίδια κι εγώ, κι επίσης συνειδητοποίησα για πρώτη φορά πόσο πολύ μιλάμε όλη τη μέρα και πόσο απ’ αυτό είναι ανοησίες. Παρατήρησα ότι χωρίς να μιλάω, η λογική μου έγινε πιο διαυγής, και η ησυχία όξυνε την ικανότητά μου να βλέπω τα κίνητρα πίσω απ’ τις πράξεις μου και τις πράξεις των άλλων ανθρώπων επίσης.”

“Ναι, είναι σωστό αυτό. Είχα παρόμοιες εμπειρίες. Κι εσύ Haroutiun;” ρώτησε ο Δάσκαλός μας, γυρνώντας το κεφάλι του προς εμένα.

“Καθ’ όλη τη διάρκεια,” απάντησα, “είχα μια μάχη μέσα μου. Δεν μιλούσα φωναχτά στην πραγματικότητα, αλλά μέσα στο κεφάλι μου, νοητικά, είχα ένα μονόλογο. Πήρε μέχρι την τρίτη μέρα προτού να μπορέσω να σταματήσω αυτή την εσωτερική ομιλία και να παρατηρήσω το περιβάλλον μου χωρίς αυτήν. Επίσης παρατήρησα ότι όλοι μας, οι φίλοι μου κι εγώ, είχαμε ήρεμη διάθεση, με ελάχιστες συναισθηματικές αντιδράσεις.”

“Ναι,” επεσήμανε ο Δάσκαλός μας, “Η ομιλία συνδέεται στενά με τα συναισθήματα. Μερικές φορές δρα σαν τον αέρα πάνω στα πανιά που σπρώχνει το πλοίο πέρα και πιο πέρα στη θάλασσα. Τώρα εσύ, αγαπητέ μας Leo, ποια ήταν η εμπειρία σου;” Ο Leo ήταν ο μικρότερος στην ομάδα.

“Α, είχε πλάκα για μένα να παρατηρώ πως περνούσε ο καθένας την ώρα του και ότι καταλάβαινε ο ένας τον άλλον χωρίς λέξεις. Όλοι κοιτούσαν τη δουλειά τους, και μου φαινόταν ότι όλοι εκτελούσαν τα καθήκοντά τους.”

“Αυτό είναι πολύ καλό. Κι εσύ Ajo, τι έχεις να μας πεις;”

“Κατά τη διάρκεια των ημερών της σιωπής, η μνήμη μου έγινε πολύ καθαρή. Ανακάλεσα πολλά, πολλά γεγονότα που είχα ξεχάσει ή που ποτέ δεν είχα συνειδητοποιήσει πως βρισκόντουσαν στο νου μου. Για παράδειγμα, ανακάλεσα ένα γεγονός που είχε γίνει όταν ήμουν μόνο τριών χρονών, και χάρηκα με αυτή την ανάμνηση.”

“Πολύ καλά, πολύ καλά. Τώρα ας ακούσουμε τον Mark και θα κλείσουμε αυτή την ανασκόπηση.”

“Παρατήρησα, ιδιαίτερα, ότι οι εκφράσεις του προσώπου μας, οι χειρονομίες και οι κινήσεις του σώματος ήταν γεμάτες νόημα. Δεν το είχα αντιληφθεί αυτό πρωτύτερα.”

“Πολύ καλά. Ήταν μια ιδιαίτερα διδακτική εμπειρία. Όλα όσα παρατηρήσατε ήταν σωστά, και σας συνιστώ να κάνετε αυτή την άσκηση κάθε χρόνο μέχρι το τέλος της ζωής σας. Θα ανακαλύπτετε όλο και περισσότερα πράγματα. Ξεκινήστε με μια μέρα το χρόνο, κατόπιν αυξήστε σε δύο μέρες το χρόνο, και σταδιακά να προσθέτετε μια μέρα μέχρι να φτάσετε εφτά μέρες σιωπής το χρόνο. Συνεχίστε να εξασκείστε στη σιωπή για εφτά συνεχείς μέρες κάθε χρόνο μέχρι να γίνετε πενήντα· κατόπιν αυξήστε τον αριθμό των ημερών σε δέκα· και μετά τα εξήντα σε ένα μήνα κάθε χρόνο για την υπόλοιπή σας ζωή.”

“Μπορείτε να μας πείτε το κύριο αποτέλεσμα αυτών των περιόδων σιωπής;” ρώτησε ένα ιδιαίτερα ευφυές αγόρι.

“Ναι. Θα σας βοηθήσουν να έχετε μια μακρύτερη και υγιέστερη ζωή. Θα κρατήσουν γεμάτα τα αποθέματα των φυσικών, συναισθηματικών και νοητικών σας ενεργειών. Θα δημιουργήσουν μια μαγνητική δύναμη γύρω σας. Η φωνή σας θα γίνει πιο αποτελεσματική και διεισδυτική. Θα καταλαβαίνετε τους ανθρώπους καλύτερα. Η ευαισθησία σας στις ανθρώπινες ανάγκες θα αυξηθεί τρομερά και θα γίνετε αρχηγοί, οπουδήποτε κι αν είστε. Αυτομάτως οι άνθρωποι θα σας εμπιστεύονται. Αυτά μπορώ να σας πω τώρα. Τώρα, με σιωπή, μπορείτε να πάτε για ύπνο.”

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν Autobiography

www.elenastral.com

Sweet and Sour Sauce with Chicken( Γλυκόξινη σάλτσα με κοτόπουλο)

Συνταγή για την σπιτική Σάλτσα(για 4 μερίδες)

3/4 της κούπας άσπρη ζάχαρη
1/3 της κούπας ξύδι
2/3 της κούπας νερό
1 κουταλιά σόγια σως
2 κουταλιές της σούπας κέτσαπ
2 κουταλιές της σούπας κορνφλάουερ

Βάζουμε τα υλικά να βράσουν σε μικρή κατσαρόλα κρατώντας το νερό στο οποίο έχουμε διαλύσει το αλευράκι,μόλις πάρουν βράσει και αρχίσει να εξατμίζεται το ξύδι ρίχνουμε και το νερό ανακατεύοντας καλά μέχρι να δέσει η σάλτσα.

κόβουμε το κοτόπουλο σε μπουκιές αλατοπιπερώνουμε και ρίχνουμε ένα κουταλάκι του γλυκού σόγια σως.Στήν συνέχεια βάζουμε σε μια σακουλίτσα μισή κούπα κορνφλαουερ και ρίχνουμε μέσα το κοτόπουλο κουνώντας την σακούλα για να αλευρωθεί καλά.
Βάζουμε σε ένα τηγάνι καλμποκέλαιο να κάψει και τηγανίζουμε το κοτόπουλο να πάρει ωραίο χρώμα της καραμέλας περίπου.
Όταν το βγάζουμε το στρώνουμε σε απορροφητικό χαρτί να στραγγίσει απο το λάδι.
Σερβίρουμε πάνω σε ρύζι ατμού και περιχύνουμε με την σάλτσα.

Κέικ καρότου με γλάσο φιλαδέλφια

• 5 αβγά
• 2 φλυτζάνια καρότο τριμμένο (στο multi)
• 2 φλυτζάνια αλεύρι (για όλες τις χρήσεις)
• 2 φλυτζάνια ζάχαρη
• 1 φλυτζάνι καλαμποκέλαιο
• 1 φλυτζάνι καρύδια τριμμένα (στο multi - όχι πολύ τριμμένα)
• 1 φακελάκι baking powder
• 1 κουταλάκι γλυκού κανέλα
• 1/2 κουταλάκι γλυκού τριμμένο γαρύφαλλο
• 1 φλυτζανάκι του καφέ σταφίδες

Γλάσο με Φιλαδέλφια

200 γρ
1/4 φλυτζανιού μαργαρίνη
1/4 φλυτζανιού ζάχαρη άχνη
1 κουταλάκι ξύσμα λεμονιού
τα χτυπάτε όλα μαζί να γίνουν κρέμα

ψήνετε στους 180 περίπου μια ώρα και όταν κρυώσει απλώνετε το γλάσο

Ζήλια και εσωτερικό δυναμικό

Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες αισθάνεσαι περίεργα. Βλέπεις κάτι και θέλεις να είναι δικό σου… Νοιώθεις ότι εκείνος που το έχει στην κυριαρχία του εκείνη τη στιγμή, βρίσκεται στη δική σου θέση ή ότι αυτό που κάνει ή κατέχει, δεν είναι δικό του αλλά θα έπρεπε να είσαι εσύ στη θέση του… Αναγνωρίζεις σε αυτό, δικές σου ικανότητες ή προεκτάσεις…

Αν σε ρωτήσουν, έχεις να πεις πράγματα με ένα δικό σου τρόπο… Μπορεί ακόμη να θέλεις να το εξαφανίσεις από εμπρός σου διότι σε πληγώνει η παρουσία του… Είναι σαν να έρχονται ξαφνικά μνήμες από το παρελθόν σου, αλλά εσύ αδυνατείς να αντιληφθείς τη σημασία τους… Δεν μπορείς να κατανοήσεις τι σου συμβαίνει… Κι όλο αυτό το μεταφράζεις με μια μονάχα λέξη: ζηλεύεις…

Το σίγουρο είναι ότι μόλις βρεθείς μέσα σε μια κατάσταση ζήλιας, αυτό σημαίνει ότι με κάποιο περίεργο τρόπο, είσαι ενεργειακά συνδεδεμένος μαζί της… Δεν έχει βρεθεί τυχαία εκεί μπροστά σου, απλά εσύ αδυνατείς να μεταφράσεις και να αποκωδικοποιήσεις την πληροφορία που σου παρέχει…

Ο εσωτερικός πόνος που σου παρέχει το σώμα σου σαν συναίσθημα εκείνη τη στιγμή, προέρχεται από την κρυμμένη μνήμη σου η οποία σχετίζεται με το γεγονός… Αν εστιαστείς όμως στην παρούσα κατάσταση και μόνο, νιώθοντας αυτή την αρνητική ενέργεια να σε πλημμυρίζει, είναι αδύνατον να κατανοήσεις το βαθύτερο μήνυμα που σου δίνει…

Διότι η ζήλια, είναι ένα από τα ισχυρότερα «σήματα» τα οποία σου υποδεικνύουν άηχα, ότι πρέπει α εστιάσεις την προσοχή σου σε εκείνη την κατάσταση… Η κάθε κατάσταση όμως που παρουσιάζεται εμπρός μας, έχει τρία επίπεδα προσοχής, το ένα πίσω από το άλλο. Το πρώτο επίπεδο προσοχής, σε κρατάει στην μορφή της παρούσας δεδομένης κατάστασης όπως το αντιλαμβάνεσαι εκείνη τη στιγμή… Το επίπεδο αυτό, σε αναγκάζει να κάνεις κάποιες σκέψεις οι οποίες σου δημιουργούν αυτό το συναίσθημα του εσωτερικού πόνου.

Συνήθως οι σκέψεις έχουν να κάνουν με την απόρριψη, προδοσία, ταπείνωση ή την αδικία του στόχου σου… Από μέσα σου δηλαδή ξεπετάγονται συναισθήματα τα οποία προέρχονται από τις ενεργές πεποιθήσεις σου… Τα συναισθήματα όμως αυτά δεν έχουν πραγματική σχέση με την πληροφορία που σου παρέχεται εκείνη τη στιγμή, αλλά είναι η ψευδής απεικόνιση τους μέσα σου… Για να μπορέσεις να διαπεράσεις αυτό το επίπεδο προσοχής, θα πρέπει να αποστασιοποιηθείς από τα συναισθήματά σου και να αποτραβηχτείς για λίγο μέσα σου, ώστε να αντιληφθείς τη βαθύτερη σχέση σου με την κατάσταση…
 

Στο δεύτερο επίπεδο προσοχής, έχεις αντιληφθεί ότι η κατάσταση η οποία σου έχει παρουσιαστεί, δεν είναι έτσι όπως τη είχες δει στην αρχή, αλλά απλά ο Εαυτός σου, σου στέλνει μηνύματα σχετικά με τη δική σου συμπεριφορά… Κατανοείς δηλαδή, ότι εσύ, έχεις μια εσωτερική σχέση με την παρούσα κατάσταση, αλλά δεν μπορείς να κατανοήσεις ποια ακριβώς… Για να προχωρήσεις όμως, θα πρέπει να αποδεχθείς ότι για κάποιο λόγο, ο τρόπος που συμπεριφέρεσαι δεν είναι αυτός που πρέπει… Αυτό όμως το οποίο θα σε βοηθήσει να κάνεις το επόμενο βήμα σου, είναι το αντικείμενο της ζήλιας σου…

Στο δεύτερο επίπεδο προσοχής, θα παρατηρήσεις ότι δεν ζηλεύεις όλους και όλα, αλλά συγκεκριμένα πράγματα τα οποία έχουν σχέση με συγκεκριμένες καταστάσεις… Οι καταστάσεις μάλιστα οι οποίες σχετίζονται με αυτά, έχουν διαφορετικό επίπεδο έντασης εσωτερικού πόνου… Ενώ δηλαδή υπάρχουν μερικές καταστάσεις οι οποίες σου δημιουργούν ζήλια, σε κάποιες από αυτές (ή κυρίως σε μια από αυτές) ο πόνος είναι αφόρητος… Αυτό είναι και το σημείο στο οποίο θα πρέπει να εστιάσεις, διότι σου δείχνει ότι στο χαρακτήρα σου, υπάρχουν στοιχεία τα οποία για κάποιο λόγο τα έχεις βάλει στο περιθώριο παραβλέποντας τη σημασία τους για σένα, ακυρώνοντας έτσι στοιχεία της μοναδικότητάς σου…

Στο τρίτο επίπεδο προσοχής, έχεις στρέψει πλέον την προσοχή σου σε κάποιο χαρακτηριστικό σου το οποίο υπολειτουργείς, υπερλειτουργώντας συγχρόνως κάποιο άλλο… Αν ζηλεύεις για παράδειγμα την οικογένεια κάποιου άλλου ή το σπίτι του ή τη ζωή του, αυτό σημαίνει ότι έχεις απορρίψει τη μοναδικότητά σου και αδυνατείς να αναγνωρίσεις το δικά σου χαρίσματα… Αν ζηλεύεις τις ειδικές ικανότητες κάποιου σε ένα τομέα, τότε είναι σίγουρο ότι με κάποιο τρόπο εσύ έχεις σχέση με τον συγκεκριμένο τομέα αλλά δεν έχεις βρει την πραγματική σου θέση μέσα σε αυτόν… Αν δηλαδή το δικό μας χαρακτηριστικό αναλογεί σε μια διαφορετική προσέγγιση κι εμείς έχουμε απορρίψει τον Εαυτό μας, τότε έχουμε απορρίψει και την διαφορετικότητά μας αυτή… Αυτό όμως μας κάνει να εστιάσουμε στο ακριβώς αντίθετο, διότι είναι και το μοναδικό το οποίο μπορούμε να αναγνωρίσουμε… Όμως το αντίθετο αυτό είναι αδύνατον να το πλησιάσουμε διότι το δυναμικό μας είναι διαφορετικό… Στο τρίτο επίπεδο προσοχής, έχουμε πλέον εστιάσει στο δικό μας δυναμικό, το έχουμε αναγνωρίσει και το έχουμε αποδεχθεί… Η αποδοχή αυτή, μειώνει αυτόματα τον εσωτερικό πόνο της ζήλιας… κι αυτό είναι και το σήμα το οποίο μας ενημερώνει αν είμαστε στο σωστό δρόμο της δικής μας σύνθεσης…

Αλκιρέας

 http://estiakoscyclos.blogspot.gr

 

Το παράδοξο της θεραπευτικής μεθόδου

Το παράδοξο της θεραπευτικής μεθόδου

"Δεν υπάρχουν ασθένειες… Υπάρχουν μονάχα ασθενείς…"

Λόγω πρόσφατης ανταλλαγής σχολίων και απόψεων σχετικά με την ασθένεια και τη θεραπεία, λαμβάνω την ευκαιρία να γράψω κάτι το οποίο θεωρώ σημαντικό για τη συνείδηση του καθένα μας. Διότι αυτό που έχει σημασία στη συνείδηση, είναι η σκέψη μας και η διαδικασία μέσα από την οποία δημιουργούμε μια «ρουτίνα»… Δημιουργούμε δηλαδή ένα επαναλαμβανόμενο κύκλο από σκέψεις, πράξεις ή συμπεριφορές… Διότι η συνείδηση -και κατ επέκταση η Συνειδητότητα-, δεν μας ρωτάει το λόγο που κάνουμε κάτι ή την βαθύτερη αιτία, αλλά αυτό ακριβώς που κάνουμε…

Όταν λοιπόν, κάποιος εφαρμόζει μια μέθοδο, ένα φάρμακο, μια πρακτική ή μια συμπεριφορά για να θεραπεύσει μια συγκεκριμένη ασθένεια, και αυτό το κάνει επαγγελματικά, δηλαδή μέσω αυτού αποκτά -ο ίδιος άμεσα ή έμμεσα σαν «επιστροφή»- οποιουδήποτε είδους ενέργειας, δηλαδή χρήμα, φήμη ή και εξουσία, τότε η ασθένεια, παρουσιάζει στους ασθενείς του θεραπευή, μια εντυπωσιακή μείωση στην αρχή και ύστερα εκτοξεύεται στα ύψη… Αντί δηλαδή να θεραπευτεί η ασθένεια, αυτή αυξάνεται αλματωδώς… Γιατί συμβαίνει αυτό;

Αν και ο αρχικός σκοπός του κάθε θεραπευτή, είναι (ίσως) πράγματι η θεραπεία των ανθρώπων, αυτός κάνει κάποια σημαντικά λάθη τα οποία φυσικά δεν συνειδητοποιεί:

1. Αναζητά ασθενείς. Αν η θεραπεία αυτή, αποτελεί την κύρια ή βασική πηγή των εσόδων του ή τη κοινωνικής του φήμης, τότε ο νους του εστιάζεται στη αναζήτηση ασθενών με την ίδια ασθένεια… Δεν αναζητά θεραπευμένους ή υγιείς, διότι αυτοί του είναι αδιάφοροι μιας και από αυτούς δεν πρόκειται να έχει κάποιου είδους έσοδο…

2. Δεν ψάχνει συνειδητά, αλλά θεωρεί ότι υπάρχουν ήδη γύρω του αρκετοί ασθενείς με την ίδια ακριβώς ασθένεια. Είναι σίγουρος για αυτό και μάλιστα είναι χαρούμενος που όλους αυτούς τους ασθενείς, θα τους θεραπεύσει…

3. Η Συνειδητότητα τον ακούει και πραγματοποιεί αυτό το οποίο βιώνει με απόλυτη βεβαιότητα. Του εμφανίζει εμπρός του, ασθενείς ανθώπους οι οποίοι μοιάζουν μεταξύ τους παρουσιάζοντας ακριβώς την ίδια ασθένεια.

4. Αρκετοί από τους ασθενείς του, βρίσκουν πράγματι θεραπεία και το ανακοινώνουν και σε άλλους, ώστε να τους ενημερώσουν για την συγκεκριμένη θεραπεία… Έχετε υπόψη σας εδώ, ότι το 18-28% των ανθρώπων οι οποίοι ακούνε για μια συγκεκριμένη ασθένεια, αυτόματα αναγνωρίζουν στο σώμα τους συμπτώματά της...

5. Οι άνθρωποι οι οποίοι εμφανίζονται εμπρός στον θεραπευτή αυξάνονται… Μέρα με την ημέρα περισσότεροι ασθενείς παρουσιάζονται για να τους θεραπεύσει.

6. Ο θεραπευτής, ανακοινώνει και σε άλλους θεραπευτές, τη διαδικασία της θεραπείας την οποία εφαρμόζει… Έτσι η αρχική «ρουτίνα» αρχίζει και επαναλαμβάνεται και σε άλλα σημεία –θεραπευτήρια -σημεία συγκέντρωσης ασθενών…

7. Οι ασθενείς πολλαπλασιάζονται αλματωδώς. Περισσότεροι άνθρωποι κάθε μέρα, ενημερώνονται για την συγκεκριμένη ασθένεια και τη θεραπεία της… Η ασθένεια αυξάνεται πλέον χωρίς όρια...

Έχετε σκεφτεί ποτέ, βαθιά μέσα σας ώστε να το συνειδητοποιήσετε, ότι η διαφορά της "υγιεινής ζωής" από τη "θεραπεία", είναι ότι η πρώτη αναφέρεται στην ολοκληρωμένη υγεία ενώ η δεύτερη σε συγκεκριμένες ασθένειες; Όμως οι περισσότεροι αναγνώστες, ακόμη και τώρα που έχετε διαβάσει όλο το παραπάνω κείμενο και έχετε φτάσει μέχρις το σημείο αυτό, αδυνατείτε να κατανοήσετε τη διαφορά και περιμένετε να σας γράψω τι πρέπει να κάνετε… Διότι δεν μπορείτε να συνειδητοποιήσετε τη διαφορά ανάμεσα στις δύο φράσεις που ακολουθούν:

1. Ζω τη ζωή μου διατηρώντας την υγεία μου ολοκληρωτικά…

2. Ζω τη ζωή μου προλαμβάνοντας τις ασθένειες αποτελεσματικά…

Αδυνατείτε να συνειδητοποιήσετε, ότι ο πρώτος είναι μόνιμα υγιής, ενώ ο δεύτερος μόνιμα ασθενής… διότι δυσκολεύεστε να αντιληφθείτε τις διαφορές που υπάρχουν στις δύο προτάσεις…

Όμως θα πρέπει να αντιληφθούμε όλοι μας συνειδητά, ότι δεν υπάρχουν ασθένειες, αλλά υπάρχουν μονάχα ασθενείς. Οι οποίοι αντιγράφουν ο ένας τη συμπεριφορά του άλλου… Συμπεριφορές οι οποίες εμφυτεύονται μέσα στο νου τους, μέσω των σύγχρονων ασθενών και των θεραπευτών τους… Οι οποίοι έχουν μετατραπεί σε εκκινητές ομοιόμορφων σε όλους ασθενειών… Διότι είναι αδύνατον να υπάρξει διαφορετικά ένας επαγγελματίας θεραπευτής… Θα μπορούσαν να υπάρχουν «διατηρητές της υγείας», όμως το πεδίο και το αντικείμενο της ασχολίας τους θα ήταν εντελώς διαφορετικό από το σημερινό…

Ίσως τώρα, κάποιοι, αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε την έννοια του λειτουργού και κατ επέκταση του λειτουργήματος, το οποίο σήμερα έχει μετατραπεί σε επάγγελμα –χρυσωρυχείο… Διότι ο θεραπευτής θα πρέπει να στερείται φήμης, να αρνείται την χρηματική συναλλαγή και να γνωρίζει ότι κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική ασθένεια από όλους τους υπόλοιπους… Ίσως έτσι συνειδητοποιήσουμε τι θα πρέπει να κάνουμε σαν ανθρωπότητα για το μέλλον μας…

Αλκιρέας   http://estiakoscyclos.blogspot.gr

 

Αστρολογικές προβλέψεις. Ματιές στο παρελθόν μας

Ερώτηση: Τόσο καιρό λέμε -και πλέον είναι απόλυτα κατανοητό- οτι το μέλλον πηγάζει από μέσα μας. Ποιος ο ρόλος λοιπόν της αστρολογίας; Πως γίνεται κάποιοι, να κοιτούν τα άστρα, -δηλαδή παρελθοντικές στιγμές- και να προβλέπουν το μέλλον μας; Πρόβλεψη....;

Απάντηση: Κοιτάζοντας τα άστρα, κοιτούν ακριβώς το παρελθόν τους… Στο παρελθόν είναι γραμμένη η ιστορία μας… Όσα έχουν συμβεί… Οι κύκλοι της συνειδητότητας η οποία έχει υλοποιήσει τους κόσμους, όλους αυτούς τους αιώνες… Ο άνθρωπος έχει παρατηρήσει λοιπόν, ότι στους κύκλους αυτούς, μικρούς ή μεγαλύτερους της ζωής, επαναλαμβάνονται κάποιες δυναμικές… Η Συνειδητότητα έτσι λειτουργεί… με επανάληψη κύκλων… τους οποίους εμείς για στατιστικούς λόγους, χωρίζουμε σε μοίρες… Σας λέει κάτι η λέξη «μοίρα»… Όσοι παρατηρούν λοιπόν τη δυναμική αυτή των κύκλων και την καταγράφουν, στην ουσία κρατούν στατιστικά στοιχεία των δυναμικών αυτών… Των τάσεων της Συνειδητότητας… Της «μοίρας» του κάθε ένα μας…

Τα αστέρια λοιπόν και ο ζωδιακός, είναι τα σημεία-στοιχεία της στατιστικής που κρατήσαμε όλους αυτούς τους αιώνες… Δείχνουν δηλαδή τη θέση στην οποία όταν βρεθούν, στατιστικά ενισχύονται κάποιες τάσεις… Η Συνειδητότητα δεν έχει την ανάγκη να μας ρωτάει πως θα υλοποιήσει τις ζωές μας… Η υλοποίηση γίνεται αυτόματα… Εκτός κι αν έχουν διαφορετική, δική μας βούληση ώστε να την τροποποιήσουμε… Όταν λοιπόν κοιτάζουμε τα αστέρια, ή διαβάζουμε την αστρολογία, στην ουσία ζούμε στον αυτόματο, περιμένοντας την ίδια τη Συνειδητότητα να μας υλοποιήσει όπως εκείνη γνωρίζει… Η βούλησή μας είναι νεκρή, ουδέτερη, εξουδετερωμένη…

Στατιστικά είναι αδύνατον ολόκληρη η ανθρωπότητα, να κατορθώσει να αλλάξει βούληση μαζικά… Έτσι οι τάσεις επαναλαμβάνονται… Δυνητικά θα μπορούσαμε να την αλλάξουμε κάποια στιγμή… Μερικοί, ίσως όσο περνούν τα χρόνια και αποκτούν ελευθερία στη βούλησή τους, να εξουδετερώνουν αυτές τις τάσεις… Για αυτούς δεν ισχύει απόλυτα η αστρολογία, Ή τουλάχιστον ισχύουν ελάχιστα από αυτή…

Το πώς καταγράφηκε όλο αυτό μέσα από τις συνειδήσεις μας, οφείλεται σε αυτή ακριβώς την παραδοχή μας ότι συμβαίνει… Όσο πιστεύουμε δηλαδή στην αστρολογία, ή καλύτερα όσο της επιτρέπουμε να ισχύει, αυτή θα ισχύει… Για εντελώς όμως διαφορετικό λόγο από αυτόν που νομίζουμε σήμερα… Δεν επιδρούν δηλαδή οι πλανήτες στις ζωές μας, αλλά απλώς οι πλανήτες δείχνουν τις τάσεις τις οποίες εμείς αποδεχόμαστε να «φέρει η μοίρα μας»…

Αλκιρέας

 http://estiakoscyclos.blogspot.gr

Ο φόβος, η εξουσία και η εντολή «Στώμεν Καλώς»

Υπάρχει ένας μηχανισμός στη Συνειδητότητα, -τον οποίο φυσικά γνωρίζετε όλοι σας- και ο οποίος λέγεται φόβος… Αυτό το οποίο ίσως δεν γνωρίζετε, είναι ότι ο μηχανισμός αυτός, είναι ο «ρυθμιστής της δράσης»… ο οποίος όμως στην πραγματικότητα είναι ένας από τους «ρυθμιστές της επίγνωσης»… Πως λειτουργεί όμως αυτός και πως συμμετέχει στη ζωή μας… Ο μηχανισμός αυτός είναι προγραμματισμένος να μας «φέρνει» απότομα και ξαφνικά, κοντά στην 5^η διάσταση, στο όριο του χαοτικού πεδίου, αφαιρώντας μας οποιαδήποτε σύνδεση με τη συνείδηση… Έτσι, Εσένα ο οποίος Είσαι συνείδηση, σε αποκόβει από το νου και το σώμα σου, δημιουργώντας ανάμεσα σου ένα χαοτικό δεσμό… Ένα σύνδεσμο με το χαοτικό πεδίο… Σε φέρνει δηλαδή σε μια κατάσταση, κατά την οποία το Εγώ, μη έχοντας τον έλεγχο τον δικό Σου και της συνείδησης, αναλαμβάνει δράση μόνο του ώστε να προστατεύσει το σώμα του, δηλαδή το σώμα σου…

Αυτός είναι και ο κύριος ρόλος ύπαρξης του Εγώ μας… Η προστασία του σώματος του… Του δικού του το οποίο είναι φυσικά και δικό σου… Στη φάση αυτή, αυτό που κυριαρχεί είναι ένα σφοδρό σήμα κινδύνου το οποίο στέλνει ο νους στο σώμα… Το σήμα αυτό όμως, -έχοντας πλέον σύνδεση απ ευθείας με την 5^η διάσταση- είναι εντελώς χαοτικό και αντιστοιχεί με «θάνατο», προκαλώντας μια εντελώς παρορμητική αντίδραση δράσης ή φυγής, η οποία δεν είναι συνειδητή αλλά ενστικτώδης… Κάνω μια παρένθεση στο σημείο αυτό για να θυμίσω ότι τα ένστικτα δεν είναι τίποτε άλλο από τις χαοτικές πληροφορίες οι οποίες βρίσκονται επίσης στην 5^η διάσταση και ελέγχουν το αρχικό ερπετοειδές τμήμα του εγκεφάλου μας, το οποίο αδυνατεί να παράγει σύνθετες σκέψεις…

Όπως καταλαβαίνετε πλέον, η διάβαση μέσα από την 5^η διάσταση, το πέρασμα μέσα από το χαοτικό πεδίο της Συνειδητότητας, το οποίο περιέχει –ως πληροφορία- «τα πάντα», όλα τα πραγματοποιημένα ή μη πραγματοποιημένα, πιθανά ή απίθανα σχέδια ή και σενάρια της ζωής τα οποία σχετίζονται με τον αισθητό κόσμο, είναι σχεδόν αδύνατον να γίνει από έναν ο οποίος έχει εκπαιδευτεί να αποδέχεται και να θεωρεί τον κόσμο «σε τάξη», «με μία μοναδική αλήθεια» και «πραγματικό»… Και γιατί συμβαίνει αυτό;

Διότι ο φόβος σε φέρνει ξαφνικά αντιμέτωπο με την αδιαμόρφωτη ροή της Συνειδητότητας… Σου στερεί την έννοια της διαμορφωμένης μέσα σου πραγματικότητας και της δικής σου αλήθειας, ενώ συγχρόνως σου αποκόπτει συνεχώς τη σύνδεση του νου (σώματος) με τη συνείδηση (Εαυτού) σου… Τι είναι όμως αυτό το οποίο κρατά σε σύνδεση συνεχούς επικοινωνίας αυτά τα δύο πεδία, αισθητού σώματος και συνείδησης; Η επίγνωση… Και πως μπορεί να μάθει -ή αν θέλετε- να αρχίσει κάποιος να εκπαιδεύει το σύνολο αυτού που Είναι, δηλαδή να ενεργοποιεί σταδιακά την επίγνωση του;

Το σύστημα του πλανήτη στο οποίο έχουμε επιλέξει να ζήσουμε είναι ένα σύστημα εξουσίας… Και το σύστημα αυτό, έχει επιλέξει να εκπαιδεύει την ανθρώπινη μάζα στο φόβο για ένα συγκεκριμένο σκοπό… Της αδυναμίας επίγνωσης… Πως συμβαίνει αυτό… Αν το «μέσα» μας είναι η «ουσία», τότε το «έξω» μας, είναι η έξω-ουσία, δηλαδή η «εξ-ουσία»… Πότε όμως είμαστε «παρά την ουσία»; Όταν εφαπτόμαστε με το σημείο που φτάνει, δηλαδή όταν εφαπτόμαστε στο «τώρα»… Όταν δηλαδή έχουμε «παρ-ουσία» όταν Είμαστε στο «παρ-όν» (θυμάστε αυτό το Ον;). Αντίθετα, όταν απομακρυνόμαστε από το σημείο που εφαπτόμαστε με το «τώρα», και κατευθυνόμαστε προς τις μνήμες του παρελθόντος μας ή προς τα σενάρια του μέλλοντός μας, έχουμε «απ-ουσία», δηλαδή Είμαστε στο «απ-όν» δηλαδή απόντες… Η εξουσία λοιπόν, είναι η πληροφορία η οποία έχει «περάσει» «έξω» από την ουσία του σύμπαντος, έχει απομακρυνθεί από το Ων και έχει εισέλθει μέσα στον αισθητό κόσμο ώστε να τον διαμορφώσει… Αυτό σημαίνει όμως, ότι είναι αδύνατον να αποδεχτείς τον αισθητό κόσμο ως έχει, αν δεν διαμορφώσεις ο ίδιος τη δική σου συνειδητή θέση εξουσίας την οποία έχεις Εσύ ο οποίος ζεις μέσα σε αυτόν… Δεν λειτουργεί διαφορετικά…

Ακόμη και εγώ απέναντί σας έχω εξουσία… την οποία φυσικά απορρίπτω τόσο καιρό συνειδητά… Για να απορρίψω όμως κάτι, θα πρέπει πρώτα να έχω αποδεχθεί ότι αυτό υπάρχει … Είναι αδύνατον να δημιουργηθεί ελεύθερη βούληση αν δεν αποδεχθούμε τη συμμετοχή της βούλησης μας αυτής στο σύστημα εξουσίας… Ας δούμε τους εαυτούς μας πως συμμετέχουμε σε αυτό… Ποιους υπακούμε και ποιοι μας υπακούν στην καθημερινή μας ζωή… Οι γονείς με τα παιδιά, οι δάσκαλοι με τους μαθητές, οι ιερείς με τους πιστούς, οι φτωχοί με τους πλούσιους, οι ασθενείς με τους γιατρούς, οι πωλητές με τους αγοραστές, οι οδηγοί με τους επιβάτες, οι θύτες με τα θύματα, τα πρέπει μας με τα θέλω μας…  Όλο αυτό είναι ένα σύστημα εξουσίας το ποίο λειτουργεί κύρια μέσω του «ρυθμιστή δράσης»… Του φόβου…  Πότε όμως καταργείται το σύστημα εξουσίας αυτό; Μονάχα όταν στραφείς μέσα σου… Στην Ουσίας του… Να γίνεις όχι απλά ΠΑΡΩΝ, αλλά μέρος του ΩΝ, συνειδητό κύτταρό του το οποίο θα φέρει πλέον ατομική επίγνωση του Εαυτού του, και άρα ολόκληρου του σύμπαντος…

Εκεί λοιπόν, στο όριο της δικαιοδοσίας του φόβου, εμπρός στο απίστευτο αυτό πεδίο της 5^ης διάστασης, το οποίο τόσο καιρό μας εκπαιδεύουν κάποιοι σαν το πεδίο της πνευματικότητας, υπάρχει μονάχα μια εντολή η οποία μπορεί να κρατήσει κάποιον ακέραιο… ως ενιαίο σύνολο αυτού που πραγματικά Είναι… Η εντολή «Στώμεν Καλώς»… Η εντολή η οποία μας δίνει τη δύναμη, να στεκόμαστε ακίνητοι και συγχρόνως ακέραιοι ατενίζοντας το βαθύ αυτό πεδίο της 5^ης διάστασης χωρίς ίχνος ασυνείδητης διάσπασης… Είναι η εντολή η οποία μας δίνει την επίγνωση της απουσίας της έννοιας του «θανάτου» και της «αθανασίας», ενώ –αντίθετα- μας δημιουργεί την επίγνωση της «Ύπαρξης»… 

Η εντολή αυτή, είναι γραμμένη μέσα στον κώδικα της Συνειδητότητας και είναι κάτι σαν την εντολή ”restore” στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, επαναφέροντας μας από την κατάσταση φόβου στην κατάσταση της επίγνωσης… Είναι μια εσωτερική εντολή συμπαντικής δύναμης, η οποία αντιστρέφει την εστίασή μας από την εξουσία στην ουσία… Από το «έξω», στο «μέσα» μας… Από το φόβο, στην επίγνωση… Από το θάνατο, στην ύπαρξη… Όσο λοιπόν ο αισθητός κόσμος μας εκπαιδεύει άηχα στο φόβο, τόσο οφείλουμε εμείς να εκπαιδεύουμε τους εαυτούς μας –το ίδιο άηχα- στην επίγνωση… Σε μια επίγνωση η οποία θα αρχίσει να μας δομεί την αντίληψη της πραγματικής ελεύθερης βούλησης και της ελευθερίας μας προς την πηγή μας…

Αλκιρέας

 http://estiakoscyclos.blogspot.gr