Κέικ Σοκολάτας

Για το κέικ:

• 2 και 1/2φλ. ζάχαρη
• 1 3/4 φλ. αλεύρι
• 3/4 φλ. κακάο
• 1 ½ κ.γ. μπέικιν πάουντερ
• 1 ½ κ.γ. μαγειρική σόδα
• 1/2 κ.γ. αλάτι
• 2 βανίλιες
• 3 αβγά
• 1 φλ. γάλα
• ½ φλ. λάδι  φυτικό
• 1 φλ. βραστό νερό

για την επικάλυψη:

       200 γρ κουβερτούρα μαύρη
       3    κουταλιές της σούπας κακάο
       1/2 της κούπας κρέμα γάλακτος
       1/2 κούπα άχνη ζάχαρη
       2 κουταλιές της σούπας μαργαρίνη λυωμένη
       2 κουταλιές της σούπας Νουτέλα
τα βάζουμε όλα σε κατσαρολίτσα και τα λύωνουμε 

για το κέικ χτυπούμε όλα τα υλικά εκτός απο το βραστό νερό που το προσθέτουμε στο τέλος και το χτυπάμε επίσης.Θα σας γίνει πολύ νερουλό αλλά μην ανησυχήσετε.Βάζουμε σε βαθειά φόρμα γιατί φουσκώνει πολύ στρωμένη με λαδόκολα και στα πλαινά και ψήνουμε στους 180 βαθμούς 60-70 λεπτά.Δοκιμάζετε με ξυλάκι να βγαίνει καθαρό.

Όταν κρυώσει περιχύνετε με την επικάλυψη.

Κβαντικός κόσμος & νόμος της «αντίστροφης ροής»

Ο Κόσμος, δεν είναι η αιτία που υπάρχει κάποιος Παρατηρητής, αλλά "ο Κόσμος, είναι το Αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης αυτού του Παρατηρητή με την Αιτία"...

Αν και τα σημαντικά σημεία από το παρόν άρθρο, τα έχω περιγράψει ξανά σε διάφορες προηγούμενες αναρτήσεις, σκόρπια στα τρία blog που έχω δημιουργήσει μαζί με τους αναγνώστες τους, εδώ αποφάσισα να τα βάλω σε μια σειρά, έτσι ώστε κάθε θέμα να περιέχει -όσο το δυνατόν-, όλες τις σχετικές πληροφορίες που αναφέρονται σε αυτό… Κι αυτό, δεν είναι μονάχα παράκληση των αναγνωστών των blogs, αλλά είναι και μια συμπύκνωση πληροφοριών, ώστε αυτές να μπορούν αυτόνομα, να δώσουν ένα ολοκληρωμένο νόημα στον κάθε αναγνώστη… Στο άρθρο αυτό λοιπόν, θα περιγράψουμε τον τρόπο που δημιουργείται ο αισθητός κόσμος, βλέποντάς τον με τη ματιά ενός σύγχρονου παρατηρητή, αφήνοντας απ έξω οποιαδήποτε άλλη πληροφορία η οποία θα μπορεί να σχετίζεται με αυτό το θέμα, όπως θρησκεία ή και μεταφυσική…

Ο κόσμος αυτός λοιπόν γύρω μας, ο τρισδιάστατος κόσμος που μάθαμε να αναγνωρίζουμε ως μοναδικό και πραγματικό, είναι απλά το σύνολο των σημάτων που λαμβάνουμε συνεχώς από το περιβάλλον μας και τα οποία μπορούν να αποκωδικοποιηθούν από τις αισθήσεις μας… Οτιδήποτε άλλο υπάρχει, είναι αόρατο, άδηλο και μη αισθητό… Όμως όλος αυτός ο κόσμος που αναγνωρίζουμε ως πραγματικό, εμφανίζεται μεν μέσα στις τρεις γνωστές και ορατές διαστάσεις, αλλά ξεκινά από το αόρατο μέρος του. Ένα μέρος του κόσμου αυτού, υπάρχει αόρατα, πέραν της 3ης διάστασης, δηλαδή στην 5η και 4η διάσταση, των οποίων η ουσία και των δύο μεν σχετίζεται με το "χρόνο", αλλά το μέτρο (σε αντιστοιχία του μήκους της 1ης, του πλάτους της 2ης και του ύψους της 3ης), σχετίζεται με τους όρους "προσδοκία" για την 5η και "διάρκεια" για την 4η αντίστοιχα...

1. Η εμφάνιση του αισθητού κόσμου

Για να κατανοήσουμε τις -πέραν της 3ης- αυτές υπερδιαστάσεις, θα πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τον τρόπο που δημιουργείται ο δικός μας αισθητός κόσμος. Αυτός που ονομάζεται πραγματικός, ο οποίος υπάρχει γύρω μας συνεχώς και μέρος του οποίου είναι τόσο τα δικά μας τα σώματα όσο και όλων των άλλων πλασμάτων, αντικειμένων και καταστάσεων στο σύμπαν που γνωρίζουμε. Σύμφωνα με τις σύγχρονες αντιλήψεις της κβαντικής θεώρησης των πραγμάτων λοιπόν, ο αισθητός κόσμος υπάρχει μέσω του κάθε «παρατηρητή» που αλληλεπιδρά μαζί του και στον οποίον γίνεται μοναδικά αισθητός. Η εμφάνιση δηλαδή του κόσμου γύρω μας, εξαρτάται αποκλειστικά από τον κάθε παρατηρητή, μιας και γίνεται αντιληπτός μονάχα στις δικές του πέντε γνωστές αισθήσεις και μετριέται ή από τα όργανα αυτών των αισθήσεών του (όπως μάτια, αυτιά, γλώσσα, δέρμα και μύτη) ή από τα όργανα τα οποία έχει κατασκευάσει ο ίδιος για τον σκοπό αυτό, (όπως μέτρα, ρολόγια, ημερολόγια κλπ.)…

Ο παρατηρητής δηλαδή στην ουσία, είναι -ο ίδιος- φορέας της υλοποίησης του κόσμου, αν όχι ο δημιουργός της μορφής που λαμβάνει τελικά… Κι αυτό διότι ο αισθητός κόσμος δημιουργείται ακριβώς στο όριο των δύο διαστάσεων 4^ης και 3^ης. Στο σημείο που η μία αγγίζει την άλλη… Και η δημιουργία του αυτή, δεν είναι τίποτε άλλο από την εμφάνιση της μορφής του κόσμου στον παρατηρητή… Δηλαδή η λήψη ενός ενεργού σήματος από τον παρατηρητή και η αποκωδικοποίηση του σήματος αυτού από τις αισθήσεις του. Ο παρατηρητής όμως (στην ουσία τα αισθητήρια όργανά του) βρίσκεται μονάχα μέσα στο «χώρο» των τριών διαστάσεων και όχι πέραν αυτής… Ο «χώρος» της 4^ης διάστασης -από τον οποίο προέρχεται το σήμα-, είναι αόρατος στον παρατηρητή μας… Αυτό σημαίνει, ότι –δυνητικά- ο κόσμος γύρω μας υπάρχει μονάχα όσο υπάρχει κάποιος παρατηρητής… Ένας παρατηρητής, ο οποίος διαθέτει τις πέντε γνωστές αισθήσεις… -για αυτό λέγεται και «αισθητός κόσμος»-… Πράγμα που σημαίνει, ότι αν απουσιάζει ο οποιοσδήποτε παρατηρητής από το χώρο των τριών διαστάσεων, τότε απλά, κόσμος δεν υπάρχει… Όχι «δεν τον παρατηρεί κάποιος», αλλά αυτός ο κόσμος«δεν υπάρχει» ολοκληρωτικά…

2. Το ενεργό σήμα στις αισθήσεις του παρατηρητή

Είπαμε παραπάνω ότι, η εμφάνιση του αισθητού κόσμου συμβαίνει μόλις γίνει η λήψη ενός ενεργού σήματος από τον παρατηρητή και η αποκωδικοποίηση του σήματος αυτού από τις αισθήσεις του. Άρα στον παρατηρητή ο οποίος βρίσκεται μέσα στο χώρο των τριών διαστάσεων, φτάνει ένα ενεργό σήμα, το οποίο αποκωδικοποιείται από τις αισθήσεις του σαν εικόνα, ήχος, γεύση, άρωμα ή άγγιγμα… Από πού έρχεται όμως αυτό το ενεργό σήμα… Αφού ο κόσμος δημιουργείται στο όριο ανάμεσα στην 3^η και 4^η διάσταση και ο παρατηρητής βρίσκεται μέσα στην 3^η διάσταση -μαζί με τον κόσμο που μορφοποιείται από αυτόν-, τότε το ενεργό αυτό σήμα έρχεται από τον αόρατο χώρο της 4^ης διάστασης… Προσπίπτει πάνω στο όριο των δύο διαστάσεων (3^ης και 4^ης) και διαπερνώντας το φτάνει στα όργανα των αισθήσεων του παρατηρητή, τα οποία το αποκωδικοποιούν μορφοποιώντας όλο αυτό το σύμπαν γύρω μας. Σύμφωνα με την κβαντική θεώρηση, η διαδικασία αυτή της αποκωδικοποίησης ενός ενεργού σήματος και η μετατροπή του σε υλικό κόσμο, λέγεται «κβαντική κατακρήμνιση»… Δηλαδή τι συμβαίνει…

Οτιδήποτε υπάρχει μέσα στην 4^η διάσταση, είναι -για τις αισθήσεις του παρατηρητή- αόρατο και μη υλικό… Ο χώρος δηλαδή πέραν της 3^ης διάστασης είναι καθαρά ενεργειακός αποτελούμενος από ενεργά πεδία πληροφορίας… Προσέξτε τον όρο αυτό «ενεργά πεδία πληροφορίας». Άρα, το ενεργό σήμα που φτάνει στο όριο της 3^ης διάστασης και το οποίο λαμβάνει τελικά ο παρατηρητής, προέρχεται από το ενεργό αυτό πεδίο πληροφορίας, το οποίο βρίσκεται αόρατο μέσα στην 4^η διάσταση, αλλά και εφαπτόμενο στο όριο της 3^ης. Ένα ενεργό πεδίο δηλαδή, βρισκόμενο αόρατο πέραν της 3^ης διάστασης, περιμένει σε κατάσταση αναμονής, κάποιον παρατηρητή ο οποίος να βρεθεί στην 3^η διάσταση και να το ενεργοποιήσει παρατηρώντας το… Μόλις υπάρξει αυτό το γεγονός και κάποιος παρατηρητής βρεθεί μέσα στον τρισδιάστατο χώρο, συμβαίνει το εξής… Η αλληλεπίδραση του παρατηρητή με το όριο των δύο διαστάσεων, δημιουργεί ένα μοναδικό σωματίδιο-καταλύτη (σωματίδιο Higgs), το οποίο μετατρέπει το ενεργειακό σήμα σε υλική μορφή… Μετατρέπει δηλαδή, το σημείο του πεδίου το οποίο εφάπτεται στο όριο των διαστάσεων (3^ης και 4^ης), σε «υλικό αισθητό κόσμο»… Ο παρατηρητής δηλαδή, έχει τέτοιες ιδιότητες, οι οποίες έχουν την ικανότητα και δυνατότητα, ώστε, το ενεργειακό πεδίο πληροφορίας -το οποίο βρίσκεται αόρατο μέσα στο χώρο της 4^ης διάστασης και εφάπτεται του χώρου στον οποίο αναπτύσσεται ο τρισδιάστατος κόσμος- να το μετατρέπουν στον υλικό αισθητό κόσμο τον οποίο γνωρίζουμε και μέσα στον οποίο ζούμε…

3. Τέταρτη διάσταση: Όλες οι στιγμές του «τώρα»

Τι είναι η 1^η διάσταση; Μια ευθεία γραμμή… Δηλαδή μια σειρά, από άπειρα σημεία (μηδενικές διαστάσεις) ενωμένα μεταξύ τους παράλληλα. Τι είναι η 2^η διάσταση; Ένα επίπεδο… Δηλαδή μια σειρά, από άπειρες ευθείς γραμμές (1^ες διαστάσεις), ενωμένες μεταξύ τους παράλληλα. Τι είναι η 3^η διάσταση; Ένας κύβος… Δηλαδή μια σειρά από άπειρα επίπεδα (2^ες διαστάσεις), ενωμένα μεταξύ τους παράλληλα… Άρα κάθε διάσταση, εμπεριέχει άπειρες διαστάσεις της μικρότερης διάστασης κι αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να κατανοήσουμε βαθιά… Γιατί; Διότι και ο κόσμος που γνωρίζουμε είναι τρισδιάστατος… Ολόκληρος ο αισθητός κόσμος είναι η 3^η διάσταση… Άρα η 4^η διάσταση (η ο ποία είναι η αμέσως μεγαλύτερη της 3^ης), περιέχει άπειρους τρισδιάστατους κόσμους ενωμένους μεταξύ τους παράλληλα… τους δικούς μας κόσμους, όχι άλλους ξένους ή εξωγήινους… Η 4^η διάσταση, εμπεριέχει σε άπειρο αριθμό, τον κόσμο τον οποίο γνωρίζουμε και στον οποίο ζούμε…

Πως γίνεται αυτό… Ο κόσμος που γνωρίζουμε σαν πραγματικό, είναι μονάχα «Τώρα»… Μόνο αυτό ζούμε… Μονάχα το «τώρα» είναι υπαρκτό και υλικό για μας τους παρατηρητές του. Το «παρελθόν» και το «μέλλον» είναι αόρατα μιας και δεν έχουμε πρόσβαση σε αυτά μέσω των αισθήσεών μας… Άρα όλοι αυτοί οι τρισδιάστατοι κόσμοι που υπάρχουν στην 4^η διάσταση, είναι όλα αυτά τα «τώρα» που έχουν συμβεί (ή θα συμβούν) μέσα στο γραμμικό χρόνο… Όλες οι στιγμές μιας χρονικής διάρκειας μικρότερης του εκατομμυριοστού του δευτερολέπτου, τις οποίες ζήσαμε, ζούμε και θα ζήσουμε σαν κόσμος και σύμπαν, αποτελούν όλα αυτά τα «τώρα»… Όλους αυτούς τους κόσμους… Κάθε στιγμή απειροελάχιστης διάρκειας δηλαδή, είναι ένας ολόκληρος κόσμος μέσα στην 4^η διάσταση… Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι,  η 4^η διάσταση, είναι ο χώρος μέσα στον οποίο υπάρχει ο αισθητός κόσμος, μοιρασμένος σε –απειροελάχιστης χρονικής διάρκειας στιγμές (χρονικές φέτες)-, οι οποίες ανήκουν στο παρελθόν και το μέλλον του… Η 4^η διάσταση δηλαδή, είναι όλη η διάρκεια της ζωής του κόσμου που ονομάζουμε πραγματικό ή αισθητό από τη γέννησή του μέχρι το θάνατό του… Και μέτρο αυτής, ο χρόνος…

4. Ολόκληρος ο κόσμος ρέει συνεχώς ενεργειακά

Έτσι ο παρατηρητής, ο οποίος βρίσκεται στην 3^η διάσταση και αλληλεπιδρά με το όριο των διαστάσεων (3^ης και 4^ης όπως είπαμε προηγουμένως), υλοποιεί μια χρονική στιγμή απειροελάχιστης διάρκειας… Δίνει μορφή σε ένα «τώρα»… Αυτό ζει και αντιλαμβάνεται σαν παρατηρητής… Αυτό καταγράφουν οι αισθήσεις του σαν «αισθητό κόσμο»…  Όμως, αφού ο παρατηρητής υλοποιεί ένα μονάχα «τώρα» και αυτό διαρκεί μονάχα κάποιο εκατομμυριοστό του δευτερολέπτου, τότε πως είναι δυνατόν να αντιλαμβάνεται τον κόσμο έτσι όπως είναι σαν συνεχή και όχι σαν φωτογραφία, η οποία να αντιστοιχεί στην εικόνα αυτής της απειροελάχιστης διάρκειας; Διότι, από τη στιγμή που θα ξεκινήσει την αλληλεπίδραση αυτή ο παρατηρητής, θα ξεκινήσει μια συνεχής ροή «στιγμών» από «τώρα», τα οποία δημιουργούνται το ένα μετά το άλλο με τέτοια ταχύτητα, που στις αισθήσεις (όπως στο μάτι κλπ) μοιάζει σαν να είναι ένα, μόνιμο και σταθερό, συνέχεια εκεί… Δηλαδή στην ουσία, κάθε εικόνα, κάθε ήχος, κάθε γεύση, κάθε άρωμα και κάθε άγγιγμα που θα φτάσει στις αισθήσεις του παρατηρητή, αφού δημιουργηθεί, μένει λίγο και ύστερα χάνεται (αποσύρεται) για να δημιουργηθεί (αναδυθεί) στη θέση του ένα καινούργιο… Όμοιο ή λίγο διαφορετικό από το προηγούμενο, έτσι ώστε για να μας μοιάζει με κίνηση… Όπως τα καρέ κινηματογραφικής ταινίας…

Τι συμβαίνει… Την στιγμή που ξεκινάει η παρατήρηση, ξεκινάει η ροή του ενεργειακού πεδίου πληροφορίας, το οποίο είπαμε στην αρχή ότι βρίσκεται αόρατο μέσα στην 4^η διάσταση… Ο παρατηρητής δηλαδή, τη στιγμή που -μέσω της αλληλεπίδρασής του με τον τρισδιάστατο κόσμο-, παράγει το σωματίδιο-καταλύτη Higgs, δημιουργεί -στο ενεργειακό πεδίο πληροφορίας αυτό- μια «διαφορά δυναμικού», η οποία το θέτει σε συνεχή «ροή… Το θέτει σε συνεχή κίνηση… Η πληροφορία του ενεργειακού πεδίου, φτάνει (αγγίζει) στο όριο των διαστάσεων (4^ης και 3^ης), αλληλεπιδρά με τον παρατηρητή μορφοποιούμενη (αναδύεται) σε υλικό κόσμο και επιστρέφει (αποσύρεται) πάλι μέσα στο αόρατο για να πάρει τη θέση της μια καινούργια που ακολουθεί… και ούτω καθ εξής…
Στη γεωμετρία, υπάρχει ένα σχήμα που ονομάζεται υπερκύβος (ν-διαστάσεων) ή τεσσεράκτιο (4-διαστάσεων) όπως στη διπλανή φωτογραφία… Η 4^η διάσταση λοιπόν γεωμετρικά, θα μπορούσε να παραστεί με αυτό το σχήμα. Ο μικρός κύβος που βλέπετε μέσα στον μεγάλο, αποτελεί σχηματικά την «επόμενη στιγμή» του γραμμικού χρόνου που γνωρίζουμε εμείς… Αυτό που θα επακολουθήσει, αυτό που θα έρθει, θα συμβεί… Το μέλλον… Το τμήμα του «ενεργού πεδίου πληροφορίας» το οποίο (ενώ βρισκόταν αόρατο στην 4^η διάσταση) θα μετατραπεί σε υλικό κόσμο… Μόλις αλληλεπιδράσει ο παρατηρητής με τον αισθητό κόσμο, ο μικρός κύβος (το τμήμα του ενεργού πεδίου πληροφορίας, το οποίο -αόρατο μέσα στην 4^η διάσταση- αποτελεί το μελλοντικό «τώρα») αναδύεται από μέσα και γίνεται παρόν «τώρα»… Η ενεργός πληροφορία, λαμβάνει υλική μορφή και γίνεται εξωτερικός κόσμος, δηλαδή από αόρατος (μέλλον ή εσωτερικός κόσμος) γίνεται ορατός (παρόν ή αισθητός κόσμος), ενώ ο εξωτερικός (ο οποίος είχε μόλις πάρει μορφή και είχε γίνει υλικός και αισθητός στον παρατηρητή) στρέφεται πάλι προς τα μέσα (αποσύρεται) και γίνεται αόρατος (δηλαδή παρελθόν)… Επαναλαμβάνω ότι το μέλλον και το παρελθόν είναι αόρατα, ενώ το παρόν («τώρα») είναι το μοναδικό ορατό και υλικό του αισθητού κόσμου… Αυτή λοιπόν η μορφοποίηση του ενός «τώρα» από τον παρατηρητή, δημιουργεί μια διαφορά δυναμικού με το αόρατο (στον παρατηρητή) «ενεργό πεδίο πληροφορίας», η οποία ξεκινάει τη συνεχή ροή του κόσμου… Ενός κόσμου από άπειρα «τώρα».
 

5. Ο νόμος της «αντίστροφης ροής»

Όπως βλέπουμε και στην εικόνα, το σημείο Α είναι το σημείο που βρίσκεται ο παρατηρητής, δεξιά του υπάρχει ο τρισδιάστατος αισθητός κόσμος και αριστερά του, ο αόρατος χώρος των υπερδιαστάσεων από όπου προέρχεται κάθε «τώρα» και όπου κατευθύνεται αμέσως μετά… Στο όριο λοιπόν που εφάπτεται η 4^η διάσταση στην 3^η (σημείο ΖΘ),  συμβαίνουν τα εξής… Πριν υπάρξει παρατηρητής, δεν υπάρχει αισθητός κόσμος… Ο τρισδιάστατος χώρος δεν έχει υλική, αισθητή μορφή αλλά αποτελεί ένα ενεργό πεδίο πληροφορίας αδιευκρίνιστης σύνθεσης (θα μιλήσουμε για αυτό σε άλλο άρθρο)… Θεωρείται, ότι μέσα στο ενεργό πεδίο πληροφορίας το οποίο βρίσκεται στο χώρο πέραν του τρισδιάστατου κόσμου, υπάρχει κωδικοποιημένη η πληροφορία του κόσμου αυτού… Η μορφή της κωδικοποίησης όμως αυτής, είναι εντελώς ασύμβατη με το νου και τη σκέψη του παρατηρητή… Επίσης, λόγω της καθαρά ενεργειακής της φύσης, παραμένει αόρατη στις αισθήσεις του… Μέσα στην 4^η διάσταση λοιπόν, υπάρχει -σε ενεργή και κωδικοποιημένη μορφή-, σε αναμονή, ολόκληρη η πληροφορία που σχετίζεται με τον αισθητό κόσμο… Τότε, την απειροελάχιστης χρονικής διάρκειας στιγμή, κατά την οποία ο παρατηρητής αλληλεπιδρά με τον αισθητό κόσμο συμβαίνει η δημιουργία και υλοποίηση του αισθητού κόσμου, σε τρεις φάσεις. Στις δύο πρώτες από αυτές, εμφανίζεται και υλοποιείται ο αισθητός κόσμος, ενώ στην τρίτη υπάρχει κενό υλοποίησης…

Φάση 1^η: Το αόρατο ενεργό σήμα που βρίσκεται μέσα στην 4^η διάσταση, αγγίζει το όριο της 3^ης , το διαπερνά και εισέρχεται (αναδύεται) στον τρισδιάστατο κόσμο σαν «τώρα» . Στη φάση αυτή, η πληροφορία του σήματος που αγγίζει το όριο των δύο διαστάσεων, είναι ακόμη αυθεντική και πραγματική.

Φάση 2^η: Το ενεργό σήμα που εισέρχεται στον τρισδιάστατο χώρο, αποκωδικοποιείται από τις αισθήσεις του παρατηρητή σε αισθητό κόσμο… Αυτό που αντιλαμβάνεται δηλαδή ο παρατηρητής, δεν έχει σχέση με την αρχική αυθεντική, πραγματική πληροφορία του σήματος, αλλά είναι αλλοιωμένο και εικονικό. Ο λόγος είναι πολύπλοκος και -εκτός από το μεταφυσικό μέρος του θέματος-, θεωρείται ότι το αποκωδικοποιημένο σήμα, αποτελεί μονάχα τη μετάφραση μιας ενεργούς πληροφορίας, την οποία έχουν διαμορφώσει οι πέντε αισθήσεις του σε εικόνα, ήχο, γεύση, άρωμα και αφή… Μιας μετάφρασης η οποία προκύπτει, από την ικανότητα του παρατηρητή να παράγει ειδικές συνθήκες (όπως το σωματίδιο- καταλύτη Higgs), οι οποίες μορφοποιούν τελικά την ενέργεια σε ύλη. Η 2^η φάση δηλαδή, συμβαίνει επειδή ο παρατηρητής διαθέτει αυτή την ικανότητα ή αν θέλετε, ο τρισδιάστατος κόσμος είναι έτσι δημιουργημένος, ώστε να στερεί από τον παρατηρητή την δυνατότητα να «δει» την πραγματική φύση της πληροφορίας, αλλά να την αντιλαμβάνεται αλλοιωμένη και εικονική (θα αναφερθούμε σε άλλο άρθρο σε αυτό, το οποίο έχει σχέση με το μεταφυσικό βάθος του θέματος)…

Φάση 3^η: Το ενεργό σήμα το οποίο διαμόρφωσε στον παρατηρητή, ένα απειροελάχιστης χρονικής διάρκειας εικονικό«τώρα», επιστρέφει (αποσύρεται) πάλι πίσω και μέσα στην 4^η διάσταση (με αντίστροφη φορά), για να δώσει τη θέση του σε ένα νέο, το οποίο αναδύεται όπως το προηγούμενο… Όμως τώρα, το ενεργό σήμα αυτό, εμπεριέχει μέσα του, τόσο την αρχική αυθεντική πληροφορία του κόσμου, όσο και την αλλοιωμένη η οποία προέκυψε από την αλληλεπίδραση του παρατηρητή μαζί της… Περιέχει δηλαδή την πραγματική και την εικονική. Η φάση αυτή, αποτελεί το 1/3 της όλης διαδικασίας και στην ουσία αποτελεί «κενό» υλοποίησης. Ένα «κενό» που δημιουργείται από την παράλληλη αποχώρηση του παρελθόντος και την ταυτόχρονη ετοιμασία εισόδου του μέλλοντος μέσα στον αισθητό κόσμο τον οποίο γνωρίζουμε ως πραγματικό, μόνιμο και σταθερό…

Για να ενώσουμε τις τρεις αυτές φάσεις μπορούμε να πούμε ότι στην 1^η φάση, η πληροφορία προσπίπτει στο όριο του αισθητού κόσμου (ΖΘ) και αντανακλάται πάλι ως 3^η φάση, επιστρέφοντας μέσα στην 4^η διάσταση -σε αντίστροφη φορά από πριν-, αφού προηγουμένως έχει δημιουργήσει μέσω του παρατηρητή την εικονική αντανάκλασή της 2^ης φάσης, ως αισθητό κόσμο…

Οι τρεις φάσεις αυτές, αποτελούν το νόμο της «αντίστροφης ροής» και είναι η κβαντική θεώρηση του τρόπου που λαμβάνει μορφή ο κόσμος μας… Και οι τρεις φάσεις αποτελούν τη διαδικασία γέννησης του κάθε «τώρα»… Μια διαδικασία που ακολουθεί την ταχύτητα του φωτός και συμβαίνει μέσα σε απειροελάχιστης διάρκειας χρόνο… Το ένα «τώρα» μετά το άλλο, με μια ασύλληπτη –για τις αισθήσεις του παρατηρητή- ταχύτητα περίπου 100.000 φορές το δευτερόλεπτο, ο κόσμος μας μοιάζει να αναβοσβήνει εμπρός στα μάτια μας… Ένα ολόκληρο σύμπαν δημιουργείται, και ύστερα αποσύρεται στο άπειρο του χρόνου...

6. Διάρκεια. Η διττή μορφή του χρόνου

Θα προσπαθήσω να κρατηθώ μακριά από τη μεταφυσική προσέγγιση του θέματος… Κι αυτό διότι όταν μιλάμε για την υλοποίηση του κόσμου μας και το νόμο της αντίστροφης ροής, αναγνωρίζουμε το γεγονός ότι ο κόσμος μας αναδύεται από έναν αόρατο χώρο και επιστρέφει σε αυτόν… Μπορεί μαθηματικά να τον έχουμε προσδιορίσει και κατανοήσει αρκετά, αλλά παραμένουν πολλά ακόμη να αντιληφθούμε… Όπως για παράδειγμα, ότι το μέλλον αναδύεται από ένα χώρο (4^η διάσταση), μέσα στον οποίο επιστρέφει σαν παρελθόν… Κι όμως, αυτά τα δύο (το μέλλον και το παρελθόν) παραμένουν ξέχωρα και διακριτά για μια πάρα πολύ μεγάλη χρονική διάρκεια… Κάθε γεγονός δηλαδή που συμβαίνει, καταλαμβάνει μια συγκεκριμένη χρονική διάρκεια, μέσα στην οποία δημιουργείται στον παρατηρητή η εντύπωση του παρελθόντος του (αυτό που ήδη έχει αισθανθεί), του παρόντος του (αυτό που αισθάνεται «τώρα») και το μέλλοντος του (αυτό που θα γίνει αισθητό σε αυτόν, σε κάποιες στιγμές αργότερα)… Όμως και τα τρία αυτά είναι σχετικά και κανένα από αυτά δεν ανταποκρίνεται σε κάτι απόλυτο και σταθερό… Διότι ακόμη και το «τώρα» το οποίο παρατηρούμε, είναι εντελώς σχετικό… Είναι μονάχα το δικό μας «τώρα»… Το «τώρα» του παρατηρητή και τίποτε άλλο…

Οι περισσότεροι από τους αναγνώστες, θα θυμούνται από τη φυσική στο σχολείο, ότι αν κάποιος ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση 1000 ετών φωτός από τη Γη και έχει τη δυνατότητα να παρατηρήσει τον πλανήτη μας, τότε αυτό που θα δει θα είναι, ο πλανήτης μας πριν από 1000 χρόνια… Δηλαδή, εκείνο το «τώρα» που υλοποιήθηκε σαν κόσμος του πλανήτη μας πριν από 1000 χρόνια, έχει ταξιδέψει με την ταχύτητα του φωτός και βρίσκεται στο βαθύ διάστημα, σε μια απόσταση 1000 ετών φωτός… Εκεί, ώστε να μπορεί να το παρατηρήσει κάποιος… Το παρελθόν δηλαδή του κόσμου μας, αφού προηγουμένως έχει γίνει «τώρα» και έχει πάρει μορφή στους παρατηρητές του, αρχίζει και ταξιδεύει με την ταχύτητα του φωτός προς τα έξω, εκεί στο βαθύ διάστημα κατευθυνόμενο προς τους μακρινούς γαλαξίες του σύμπαντος… Τους γαλαξίες, που κι εμείς όταν τους παρατηρούμε, βλέπουμε αυτό που υπήρχε σε αυτούς πριν χιλιάδες χρόνια και όχι «τώρα» που υλοποιείται το σώμα μας… Ένα σώμα, που κι αυτό ακολουθεί τον ίδιο ακριβώς νόμο της "αντίστροφης ροής "της δημιουργίας του κόσμου… Αυτή η κατεύθυνση που ακολουθεί το παρελθόν μας όμως, όπως και η κατεύθυνση που ακολουθεί το μέλλον μας, αν και είναι αντίστροφες, βρίσκονται στον ίδιο χώρο...

Διότι ο χρόνος είναι απλά το μέτρο της διάρκειας… Και η διάρκεια, είναι μια έννοια η οποία μας απεγκλωβίζει από τα όρια που θέτουν έννοιες όπως «παρελθόν», «παρόν» και μέλλον, καθότι μας επιτρέπει να κινούμαστε ελεύθερα μέσα της, τόσο εμπρός όσο και πίσω στο χρόνο … Η αντίληψη αυτή μας βοηθά να κατανοήσουμε ότι και οι τρεις παραπάνω έννοιες, είναι απλά κατευθύνσεις του χρόνου οι οποίες στην πραγματικότητα συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο της «διάρκειας»… Σε εμάς τους παρατηρητές οι οποίοι έχουμε μάθει -μέσα από την εκπαίδευσή μας- να αναγνωρίζουμε το χρόνο μονάχα γραμμικά, μας είναι αδιανόητο να κατανοήσουμε την παράλληλη ύπαρξη του μέλλοντος με το παρελθόν… Μας είναι δύσκολο να αντιληφθούμε την ξέχωρη αλλά δυναμική, ενεργειακή επίδραση του ενός στο άλλο… Όπως μας είναι αδιανόητο να κατανοήσουμε ότι για υπερβολικά μεγάλα διαστήματα χρονικής διάρκειας (όπως για παράδειγμα η χρονική στιγμή της εκκίνησης της δημιουργίας του κόσμου), το παρελθόν και το μέλλον τείνουν να ταυτίζονται, όπως περίπου ταυτίζεται η μηδενική μοίρα του κύκλου με τις 360…

7. Γέννηση και επιστροφή σε ένα αόρατο και άδηλο «κενό»

Η κβαντική θεώρηση των πραγμάτων, μια προσέγγιση που ξεκίνησε από τη μελέτη των μικροσωματιδίων, έχει αντιληφθεί εδώ και καιρό, ότι το μόνο που υπάρχει ανάμεσα στην συμπαγή –στις αισθήσεις μας- ύλη, δεν είναι τίποτε άλλο παρά «κενό»… Ένα «κενό» από το οποίο αναδύεται η ύλη αυτή και παίρνει μορφή εμπρός μας… Αναδύεται από μέσα της, γίνεται «τώρα» και απομακρύνεται στο βαθύ διάστημα, σαν απεικόνιση ή αποτύπωμα εκείνου του «τώρα» το οποίο πριν από λίγο είχε πάρει μορφή… Ολόκληρος ο κόσμος μας δηλαδή, γεννιέται από «μέσα» του… Αναδύεται από αυτό το αόρατο «κενό» το οποίο υπάρχει ανάμεσα στα μικροσωματίδια της ύλης που τον αποτελεί και ύστερα, απομακρύνεται στο βαθύ διάστημα εκεί έξω… Έρχεται αόρατα και φεύγει πάλι αόρατα… Εμείς κοιτάζουμε εκεί έξω, κι ενώ γνωρίζουμε ότι αυτό το μακρινό και βαθύ «έξω» συμβαίνει «τώρα» στην ουσία αποτελεί το παρελθόν μας… Ένα παρελθόν το οποίο παραμένει στις αισθήσεις μας ακόμη αόρατο… Γιατί… Διότι στην ουσία, εισέρχεται πάλι στον αόρατο χώρο από τον οποίο προέρχεται… Το «μέσα» και το «έξω», -αν και νομίζουμε ότι μπορούμε να τα αντιληφθούμε ως εντελώς διαφορετικά- στην πραγματικότητα παραμένουν στις αισθήσεις μας εντελώς αόρατα διότι προέρχονται από τον ίδιο χώρο και πηγαίνουν πάλι (αν και ξέχωρα και διακριτά μεταξύ τους) στον ίδιο αυτό χώρο.

Αυτό το «έξω» το οποίο αναγνωρίζουμε εμείς σαν τέτοιο δια γυμνού οφθαλμού, στην ουσία είναι το δικό μας «τώρα», το βαθύ διάστημα που είναι αδύνατον να το δούμε χωρίς τεχνητά μέσα αποτελεί το παρελθόν μας και ο εσωτερικός μας Εαυτός που υπάρχει μέσα από τα μικροσωματίδια της ύλης που αποτελεί το σώμα μας, αποτελεί για μας, το δικό μας μέλλον… Στην 3^η φάση της αρχής της «αντίστροφης ροής», παρατηρούμε ότι υπάρχει «κενό» υλοποίησης… Μια φάση όπου ο αισθητός κόσμος «καταρρέει» προετοιμαζόμενος να δώσει τη θέση του στον νέο που αναδύεται ως νέο «τώρα»… Αυτό το «κενό» το οποίο, είναι απλά κενό για τις αισθήσεις μας, είναι γεμάτο από μια ενεργειακή πληροφορία η οποία δεν έχει πάρει μορφή… Γεμάτο από "μη υλοποιημένη ενέργεια"… «άκτιστο φως»… άδηλο και απροσδιόριστο κενό… Αυτό το «κενό» όμως, είναι κενό μονάχα για τον παρατηρητή… Διότι ο παρατηρητής συνθέτει τον αισθητό κόσμο μέσα από τις ιδιότητες και δυνατότητες που έχει  ή που δεν έχει… Τόσο η εμφάνιση και η απόσυρση του κάθε «τώρα» όσο και το «κενό» που υπάρχει ανάμεσά τους, οφείλεται στην αποκωδικοποίηση που διενεργούν οι αισθήσεις του παρατηρητή… Δηλαδή ο αισθητός κόσμος σχετίζεται με τον τρόπο που είναι διαμορφωμένη η δική του «εσωτερική» πληροφορία, για το πως αντιλαμβάνεται το περιβάλλον του… Το βαθύτερο μυστικό δηλαδή της δημιουργίας του κόσμου που αντιλαμβανόμαστε, δεν είναι κρυμμένο στον ίδιο τον κόσμο, αλλά «μέσα» στην πληροφορία του παρατηρητή… Κι αυτό, διότι στην ουσία, η 3^η φάση της κβαντικής αρχής της αντίστροφης ροής, μας λέει με μεγάλα γράμματα, ότι δεν υπάρχει «κενό» υλοποίησης που οφείλεται στον κόσμο, αλλά «κενό» της δυναμικότητας του παρατηρητή να υλοποιεί –μέσω των αισθήσεων του- τον κόσμο…

8. Η ροή του ενεργού πεδίου πληροφορίας της Συνειδητότητας

Βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή… Ο κβαντικός τρόπος αποκωδικοποίησης του σύμπαντος, μόλις μας έδωσε τη δυνατότητα, όχι να κοιτάξουμε το σύμπαν, αλλά να στρέψουμε την προσοχή προς τα «μέσα» μας… Κι αυτό δεν είναι μια μεταφυσική προσέγγιση αλλά μια άποψη εντελώς και καθαρά επιστημονικά τεχνοκρατική… Μπορεί να πλησιάζει παλαιότερες μεταφυσικές αναζητήσεις, αλλά η ουσία είναι μία… Ο Κόσμος, δεν είναι η αιτία που υπάρχει κάποιος Παρατηρητής, αλλά "ο Κοσμος είναι το Αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης αυτού του Παρατηρητή με την Αιτία"... Όμως ποια είναι η Αιτία; Είτε το θέλουμε είτε όχι, ο αόρατος μεταφυσικός Λόγος, η κρυμμένη αιτία που μέσω της αλληλεπίδρασής της με τον κάθε παρατηρητή δημιουργεί το σύμπαν,  είναι εκεί και είναι εντελώς διάφορη με την ύπαρξη ή μη αυτού που θεωρούμε αισθητό κόσμο… Όλα δείχνουν ότι το αόρατο μέρος του κόσμου, η 4^η και πέραν αυτής διαστάσεις, αποτελείται από ενεργό πεδίο πληροφορίας, η οποία έχει την ικανότητα να αλληλεπιδρά με τον παρατηρητή και να τροποποιείται από αυτόν… Ο κάθε παρατηρητής δηλαδή, μέσω της αλληλεπίδρασής του με το πεδίο αυτό της πληροφορίας, έχει την δυνατότητα να υλοποιεί τον αισθητό κόσμο και όλο αυτό να το επιστρέφει σαν πρόσθετη πληροφορία μέσα στο αρχικό της πεδίο…

Κατανοώντας την αρχή της αντίστροφης ροής και της δημιουργίας των άπειρων «τώρα», αντιλαμβανόμαστε ότι η μνήμη που δημιουργείται στον άνθρωπο δεν είναι τίποτε άλλο από αυτή την πρόσθετη πληροφορία που αφήνει κάθε παρατηρητής να αθροιστεί σε αυτό το ενεργειακό πεδίο… Αντιλαμβανόμαστε ότι οι συνάψεις δεν συμβαίνουν μέσα στον εγκέφαλό μας –αφού σε κάθε δευτερόλεπτο υλοποιούνται 100.000 σώματα με τον δικό τους εγκέφαλο το κάθε ένα-, αλλά οι συνάψεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά ενεργειακές συνδέσεις όλων αυτών των πρόσθετων πληροφοριών με το «τώρα»… Ενεργειακές συνδέσεις μεταξύ όλων των «τώρα»… Μόνο για αυτή τη φράση που μόλις διαβάσατε όμως, θα μπορούσαν να γραφτούν δεκάδες βιβλία… Η συνείδηση δηλαδή που δημιουργείται σε κάθε ένα παρατηρητή, δεν είναι τίποτε άλλο από αυτή τη νέα πληροφορία που προστίθεται στο ενεργειακό αυτό πεδίο πληροφορίας από τον κάθε ένα μας… Γνωρίζοντας όμως ότι Συνειδητότητα είναι το φέρον ενεργειακό πεδίο όλων των συνειδήσεων, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι η Αιτία η οποία δημιουργεί τον αισθητό κόσμο δεν είναι άλλη από τη Συνειδητότητα… Μια Συνειδητότητα η οποία αλληλεπιδρά με τον κάθε παρατηρητή (όχι μονάχα το υλικό σώμα του) και υλοποιεί τον αισθητό κόσμο… Ο ίδιος ο αισθητός κόσμος είναι η ίδια ή μέρος της Συνειδητότητας (τουλάχιστον αποτελεί ολόκληρο το «αισθητό» μέρος της)…  Και ο παρατηρητής, δεν είναι τμήμα του κόσμου, αλλά ο δημιουργός -διακόπτης που μέσω της αλληλεπίδρασής του μαζί της, δημιουργεί τη διαφορά δυναμικού ώστε να αρχίσει η συνεχής ροή της και να δημιουργηθεί ο κόσμος… Αυτός ο κόσμος που μέχρι σήμερα, θεωρείτο μόνιμος και σταθερός… Πραγματικός… Η συνεχής ροή της Συνειδητότητας…

9. Ο πνευματικός δρόμος

Άφησα για το τέλος, να γράψω μερικά λόγια για την εσωτερική, πνευματική διάσταση της αρχής της αντίστροφης ροής για την ανθρωπότητα… Κι αυτό διότι έχουμε συνηθίσει να συνδέουμε την επιστήμη με την τεχνολογία και τον υλικό κόσμο… Όμως εδώ, η επιστήμη έκανε μια υπέρβαση… Όχι τόσο διότι, αυτός ήταν ο σκοπός της όταν αποφάσισε να μελετήσει τα μικροσωματίδια και την συμπεριφορά τους, αλλά επειδή αυτό προέκυψε από την εξέλιξή της… Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν υπήρξε διαχωρισμός μέσα στη σκέψη της, αλλά απλά, είχε και έχει ένα διαφορετικό τρόπο έκφρασης των αποτελεσμάτων και θεωρήσεών της… Πάντα έψαχνε να αποτυπώσει με ένα σύγχρονο τρόπο τα ευρήματά της και αυτή τη φορά θεωρώ ότι τα κατάφερε… Η μελέτη της συμπεριφοράς των μικροσωματιδίων, κατάφερε να ανοίξει δρόμους, μέσα από τους οποίους οι σύγχρονοι και χωρίς δογματισμούς μελετητές, κατάφεραν να κατανοήσουν αυτά που πριν μερικές χιλιάδες χρόνια, τόσο Έλληνες όσο και Ασιάτες φιλόσοφοι, είχαν μιλήσει για την «εσωτερική» γνώση και γέννηση του κόσμου…

Η κατανόηση των ιδιοτήτων του «παρατηρητή», άνοιξε το δρόμο της σύνθεσης των δύο κόσμων τους… Η μελέτη της δημιουργίας του κόσμου μέσω της αλληλεπίδρασης του κάθε ένα από μας και η αντίληψη ότι αυτό που αισθανόμαστε σαν περιβάλλον, πηγάζει από ένα μέλλον το οποίο βρίσκεται βαθιά μέσα μας, αρχίζει να δημιουργεί μια διαφορετική συνείδηση στην ανθρωπότητα… Η αντίληψη της ενεργειακής φύσης των διαστάσεων πέραν της 3^ης, δημιουργεί μέρα με τη μέρα, την βεβαιότητα ότι ο κάθε ένας από μας, σαν ανεξάρτητη οντότητα στο σύμπαν, έχει τη δυνατότητα και ικανότητα να επιδράσει πάνω στη Συνειδητότητα και να δημιουργήσει το δικό του μέλλον. Ο κάθε άνθρωπος ο οποίος αρχίζει να κατανοεί τα βαθύτερα μηνύματα της συμπεριφοράς του μικρόκοσμου, έχει πλέον τη δυνατότητα να κατανοήσει, ότι αυτό που αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του τελικά, δεν είναι μονάχα το σώμα του –μιας και αυτό ανήκει στον αισθητό κόσμο-, αλλά υπάρχει και κάτι άλλο, το οποίο αν και είναι αδιευκρίνιστο αυτή τη στιγμή, δημιουργεί ένα νέο πνευματικό ορίζοντα… Έναν ορίζοντα, όπου ο ήλιος του, μόλις έχει αρχίσει να ανατέλλει…

Αλκιρέας

Εις το ΕπανΟιδείν( http://eistoepanoidein.blogspot.gr/2014/02/blog-post.html)

Σχέδιο Λαός-εκκλησία, Ναός-θρησκεία. Τι αγνoούμε;

Έχουμε σκεφτεί οτι στη συνείδησή μας έχουμε ενωμένες, την έννοια της εκκλησίας με αυτή του Ναού; Ότι έχουμε ταυτισμένες μέσα μας, την έννοια του δήμου με τη θρησκεία; Με αυτό τον τρόπο όμως, αν μια κοινωνία αδυνατεί να κρατήσει τις εκκλησίες της, σε λίγο θα χάσει και τους Ναούς της. Μια κοινωνία που αλλάζει άβουλα τις δομές οργάνωσης και προστασίας της, ας ετοιμάζεται να δεχθεί σε λίγο κι ένα νέο άγνωστο θεό.

Αλήθεια αν σας ζητούσε κάποιος να γράψετε σε μια κόλλα χαρτί, έτσι σαν διαγώνισμα σε σχολείο, τις διαφορές που έχει μια εκκλησία και ένας Ναός, θα μπορούσατε να τις γράψετε; Θα μπορούσατε να αρχίσετε να διαχωρίζετε μέσα σας τις δύο αυτές λέξεις, σε δύο διαφορετικές έννοιες; Έχετε διερωτηθεί ποτέ γιατί, ενώ υπάρχουν στο ελληνικό λεξιλόγιο δύο λέξεις (εκκλησία και Ναός), εμείς στην καθημερινή πρακτική έχουμε μάθει να χρησιμοποιούμε μια (εκκλησία) και για τις δύο έννοιες; Αν οι έννοιες όμως είναι δύο σε μια, και κάποιος μεταβάλλει τη συνείδηση μας περί εκκλησίας (την πρώτη), είναι δυνατόν να μπορέσει ευκολότερα μετά να μεταβάλλει και τη συνείδηση μας περί Ναού (τη δεύτερη); Πιστεύετε οτι μετά, η θρησκεία (δηλαδή η αιτία ύπαρξης του Ναού) θα μπορέσει να παραμείνει η ίδια; Ας σας βοηθήσω λίγο περισσότερο…

Για να διαχωρίσετε μέσα σας τις δύο έννοιες, πρώτα εστιάστε στην έννοια Ναός. Σε ότι θρησκευτική απόχρωση και να βρίσκεστε, αισθανθείτε βαθιά και κατανοήστε τον τρόπο που αντιλαμβάνεστε και αποδέχεστε την έννοια του Ναού. Δεν χρειάζεται να σκεφτείτε πολύ και αμέσως σας κατακλύζει ένα καθαρά θρησκευτικό συναίσθημα. Αν είστε βαθιά θρησκευόμενος, αυτό το συναίσθημα θα σας χαρίσει γαλήνη ενώ αν έχετε ακόμη ερωτηματικά αναπάντητα και ανησυχίες σχετικά με την έννοια της θρησκείας μέσα σας, τότε αυτή την απροσδιόριστη αμφιβολία θα την νοιώσετε και μέσα σας, σαν μια αντίσταση στη γαλήνη.

Τώρα σκεφτείτε τη λέξη εκκλησία και κάνετε το ίδιο. Χαμογελάω διότι μόλις σκεφτείτε τη λέξη αυτή, θα υπάρξει αμέσως διαχωρισμός. Όπου και να ανήκετε θρησκευτικά, η γαλήνη θα καθυστερήσει αρκετά και μπορεί να μην έρθει καθόλου. Αν μάλιστα ανήκετε στην πλευρά της αμφισβήτησης οποιασδήποτε θρησκείας, τότε μπορεί να γεμίσετε και με θυμό. Στο μυαλό σας θα έρθουν παπάδες, κοινωνική καταπίεση, ο γείτονας που σας χλευάζει, το καταπιεσμένο συναίσθημα μέσα σας που δεν μπορεί να εκφραστεί και ότι άλλο θέλετε. Από πού πηγάζει αυτή η διαφορά των συναισθημάτων μπορείτε να σκεφτείτε; Τι είναι αυτό που σας κάνει να αισθάνεστε άβολα και να καθυστερεί η γαλήνη;

Η διαφορά βρίσκεται στην αλληλεπίδραση του Εαυτού σου με τους άλλους. Στο Ναό, όποιος κι αν είναι αυτός, όποιας θρησκείας κι απόχρωσης ή δόγματος, αρχαίος ή νέος, βρίσκεσαι μόνος σου. Εσύ και η αόριστη θεότητα. Η ψυχή σου και η βαθύτερη συνείδησή σου, σε σύνδεση με την πηγή σου. Μόνος ή μόνη σου με αυτό που για σένα αντιπροσωπεύει το θείο. Χωρίς ερωτήσεις ή αμφιβολίες. Χωρίς αλληλεπιδράσεις με οτιδήποτε. Βρίσκεσαι στο κέντρο της απόλυτης γαλήνης.

Στην εκκλησία όμως δεν είναι το ίδιο. Διότι η έννοια εκκλησίας δεν είναι στη συνείδηση σου απαραίτητα συνδεδεμένη με το απόλυτο θείο αλλά με την ευρύτερη κοινωνία που ζεις. Η εκκλησία είναι το σημείο συγκέντρωσης της κοινωνίας που βρίσκεσαι και με την οποία αλληλεπιδράς. Απέναντί σου δεν έχεις μόνο το θεό, αλλά και όλους τους άλλους, μερικοί από τους οποίους ίσως, δεν αντιπροσωπεύουν και ότι καλύτερο για σένα, με όποια έννοια.
Αυτό ίσως εσύ δεν το έχεις σκεφτεί ποτέ, αλλά το σκέφτονται για σένα κάποιοι άλλοι που δρομολογούν τη ζωή σου. Αυτοί που εν αγνοία σου καταστρώνουν τα σχέδια για την επόμενη μακρινή σου ημέρα, γνωρίζουν πολύ καλά τον ψυχισμό σου και τον τρόπο που οι πληροφορίες που σου έχουν δώσει λειτουργούν μέσα σου.

 

Κατανοεί ο αναγνώστης τώρα κάποια διαφορά ανάμεσα στις δύο έννοιες; Έχει μήπως αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως συμπεριφέρεται στις δύο περιπτώσεις; Αντιλαμβάνεται δηλαδή ότι η εκκλησία για τον κάθε ένα μας είναι μια ευρύτερη έννοια κοινωνικής οργάνωσης και όχι απαραίτητα σύνδεσής μας με το θείο; Ότι η εκκλησία δηλαδή, αποτελεί συνειδησιακά, ένα σημείο συνάθροισης μέσα στην μικρή μας κοινωνία, το οποίο έχουμε συνδέσει με τις βαθύτερες καθημερινές ανάγκες μας οργάνωσης, προστασίας και άμυνας; Οι κτύποι του ρολογιού της μας δείχνει το χρόνο, ο ήχος από την καμπάνα μας μεταδίδει την ανάγκη κάποιου για προστασία και φροντίδα σε καταστάσεις πυρκαγιάς, μάχης, θανάτου ή χαράς. Μας θυμίζει τα καθήκοντά μας σαν συνάνθρωπο και σαν προσκυνητή. Είναι το πνευματικό μας σχολείο. Ο πνευματικός μας δάσκαλος είναι εκεί. Το σημείο που μπορούμε να πούμε τα εσώψυχά μας και να νοιώσουμε ότι κάποιος μας φροντίζει. Μας καλεί σε στιγμές που υπάρχει επιτακτική ανάγκη να συναθροιστούμε για να πάρουμε αποφάσεις για την κοινότητα μας.

Ενώ δηλαδή η εκκλησία αποτελεί σημείο επαφής για το απολύτως φυσικό, ο ναός αποτελεί σημείο επαφής με το μεταφυσικό κι αόρατο.  Ενώ η εκκλησία είναι σημείο ανάγκης εξωτερικής άντλησης αγάπης, ο ναός αποτελεί σημείο προσφοράς της αγάπης μας στην πηγή της προέλευσής μας. Καταλαβαίνει τώρα ο αναγνώστης για τι πράγμα μιλάμε; Μιλάμε πάλι για τρόπο ανταλλαγής αγάπης.
Αν όμως δύο διαφορετικές έννοιες, μείνουν ενωμένες για μεγάλο χρονικό διάστημα και έχουν ταυτιστεί υποσυνείδητα, τότε αν κάποιος με οποιοδήποτε τρόπο αλλάξει τον τρόπο που λειτουργεί η μία έννοια, τότε αυτόματα αλλάζει και την άλλη χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Μπορεί να το αντιληφθεί αυτό ο αναγνώστης; Ότι αν κάποιος σε ένα σημαντικό βάθος χρόνου, μας αλλάξει αθόρυβα την αντίληψή μας για την εκκλησία, αυτόματα μας αλλάζει και αυτή του Ναού, άρα και της θρησκείας;
 

Τι θα έκανε κάποιος δηλαδή, αν είχε μια κοινωνία που την προετοίμαζε να αποσχιστεί από το θείο όπως το γνώριζε εκείνη μέχρι τότε, και ήθελε να την κατευθύνει σε κάτι διαφορετικό. Θα ήταν εύκολο να αναγκάσεις κάποιον να διακόψει την επαφή του με το χώρο που κάθε μέρα οργανώνει την κοινότητα, την πνευματικότητα και την ασφάλειά του; Διότι η εκκλησία μέχρι σήμερα για τους περισσότερους αντιπροσώπευε κάτι πολύ μεγαλύτερο από τα θρησκευτικά του καθήκοντα. Αντιπροσώπευε την ευρύτερη καθημερινότητά του. Πιστεύετε ότι όλοι όσοι πάνε κάθε μέρα στην εκκλησία έχουν τους καλύτερους δεσμούς με το θείο; Πιστεύετε δηλαδή ότι σε μια χριστιανική, ή μουσουλμανική ή άλλη  εκκλησία (όχι ναό), συχνάζουν όλοι όσοι θέλουν να ενώσουν την ψυχή τους με το μεγαλειώδες θείο ή ότι συχνάζουν για κοινωνικούς, πρακτικούς και γενικότερους προστατευτικούς λόγους; Θα μπορούσατε να πιστέψετε αν κάποιος ξαφνικά μια μέρα έδινε εντολή σε όλους να μην πάνε στην εκκλησία, εκείνοι θα υπάκουαν; Έχετε αυτή την εντύπωση ότι θα σταματούσαν να πηγαίνουν στην εκκλησία; Όχι στο Ναό! Στην εκκλησία! Φυσικά και θα συνέχιζαν! Ακόμη και κρυφά. Θεωρείτε οτι ο κύριος λόγος θα ήταν θρησκευτικός ή κοινωνικός; Σας πληροφορώ ότι θα πήγαιναν ακόμη πιο συχνά διότι θα είχαν αντιληφθεί κίνδυνο για την κοινωνία και τους ίδιους…

Τι σημαίνει αυτό αγαπητέ αναγνώστη; Τι θα έκανε τότε ο όποιος εν δυνάμει χειραγωγός μιας κοινωνίας; Φυσικά αυτό θα έκανε πρώτα. Θα δημιουργούσε εστίες, αναπαράγοντας το ρόλο της εκκλησίας του δήμου. Της εκκλησίας, όχι του Ναού. Θα δημιουργούσε οργανωμένα κέντρα στα οποία θα ανέπτυσσε κοινωνική και πνευματική μέριμνα. Όχι θρησκευτική! Μόνο κοινωνική και πνευματική προστασία στην αρχή. Το θρησκευτικό θα το κρατούσε για το τέλος. Σαν την τελική προσφορά. Αφού θα τραβούσε ολόκληρη την κοινότητα σε έναν εναλλακτικό σημείο (σας λέει κάτι η λέξη εναλλακτικό;) συνάθροισης, όπου θα τους πρόσφερε αυτό που έχει ανάγκη κάθε φορά ο καθένας, στο τέλος, θα τους οδηγούσε στο νέο θείο, στο νέο ναό, στο νέο σημείο εκπλήρωσης των θρησκευτικών τους υποχρεώσεων.

Να το κάνουμε πιο κατανοητό… Αφού δημιουργούσε πρώτα, ένα άτυπο σημείο συνάθροισης το οποίο θα είχε ρόλο μόνο πνευματικής ή και υλικής τους προστασίας (σε καιρό κινδύνου), θα ροκάνιζε παράλληλα και διακριτικά, σιγά-σιγά το υπάρχον θρησκευτικό τους συναίσθημα. Μόλις θα άλλαζε τις συνήθειες τους (άρα και τη συνείδηση τους), προς το περιβάλλον του κοινωνικού και πνευματικού ρόλου της εκκλησίας, θα μετάλλαζε και το κατεστραμμένο πια κομμάτι της θρησκείας τους, σε ένα νέο που από την αρχή επιθυμούσε.

Θυμάστε την παροιμία με το βατραχάκι! Αν ανεβάσουμε τη θερμοκρασία της κατσαρόλας -μέσα στην οποία βρίσκεται το βατραχάκι, ξαφνικά, το βατραχάκι θα πηδήξει έξω. Ενώ αν το κάνουμε σε αργά βήματα, θα συνηθίσει και θα μείνει μέσα να το βράσουμε! Έτσι λειτουργεί η συνείδηση. Αν μεσολαβήσει χρόνος, χάνονται οι συνεχείς εγκεφαλικές συνάψεις για να ολοκληρώσουμε την μεγάλη εικόνα και έτσι κάθε φορά θα βλέπουμε μικρές εικόνες, φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους. Φαινομενικά! Φαίνομαι ή δείχνω από, ή αποδεικνύω. Δηλαδή θα το δούμε κατόπιν εορτής.

Έχετε απορίες; Τι απορίες έχετε, που δεν μπορούν να απαντηθούν από εσάς τους ίδιους; Οι μόνοι που ίσως διατυπώσουν έντονες απορίες, θα είναι εκείνοι που ήδη έχουν αλλάξει (άτυπα) εκκλησία. Και είναι πάρα πολλοί αυτοί. Που δυστυχώς, όλο αυτό που μόλις διάβασαν δεν το σκέφτηκαν ποτέ. Όχι γιατί δεν μπορούν να το καταλάβουν αλλά διότι κανένας δεν τους ερέθισε για να το κάνουν. Και τώρα δεν θέλουν να το πιστέψουν. Διότι στο νέο τόπο συνάθροισης που κινήθηκαν, κανένας πριν δεν τον είπε εκκλησία. Του έδωσαν όποιο άλλο όνομα θέλεις αλλά όχι εκκλησία.

Τον είπαν ομάδα, κοινότητα, κέντρο μελέτης, εναλλακτικό θεραπευτικό κέντρο, πνευματικό κέντρο ή τέλος σχέδιο. Το οποίο μπορεί να μένει μόνο στην πνευματική εκπαίδευση, ή μπορεί να προχωρά και παρακάτω. Να σου κάνει ψυχανάλυση (εξομολόγηση), ενεργειακή θεραπεία ή να οργανώνει το χρόνο σου για κοινωνική προσφορά. Ναι όπως παλιά η εκκλησία. Με συλλογή τροφίμων, επισκέψεις σε νοσοκομεία και γηροκομεία, κρατήσεις βρεφών, αιμοδοσία, και ότι άλλο μπορεί να έχει ανάγκη μια εκκλησία ενός δήμου, μιας κοινότητας. Του διέγραψαν την έννοια της εν-ορίας (τα όρια της μικρής κοινότητας) με κάτι νέο.

Διότι η εκκλησία που ξέραμε, απώλεσε το σκοπό και το ρόλο της. Διότι έκλεισε το Ναό μέσα της. Διότι έκανε ίσως ελάχιστα για να κρατήσει κοντά της, αυτούς που έπαψαν να μένουν από φόβο θεού. Τι φράση κι αυτή… φόβο θεού. Μια εκκλησία που συνήθισε να κρατά τα παιδιά της κοινωνίας της, ασφυκτικά κοντά της. Μια κοινωνία, που μετέτρεψε το σημείο συγκέντρωσης της σε κάστρο πάνω από το οποίο έβαλε το θεό να τη σώσει. Και τώρα, που κάποιοι άλλοι, κάτω από τη μύτη της, υποσχόμενοι ελευθερία, προστασία ή δικαιοσύνη πήραν στα χέρια τους το έργο της, η ίδια ετοιμάζεται να χάσει και τον ίδιο το σωτήρα της.
 

Αλλά αυτό θα συμβεί, μόνο αν τελικά ο κάθε ένας από μας υποταχθεί. Ο κάθε ένας από τα μέλη της κάθε μικρής κοινωνίας. Αν αρνηθεί να δει τη δύναμη της ανάγκης του, να μετατρέπει ελεύθερη αργά αλλά σταθερά το αντικείμενο της πίστης του, από διασώστη σε παγκόσμιο αστυφύλακα. Αν δεν αντιληφθεί πάλι ότι είναι Έλληνας και ότι η εκκλησία του δήμου του, είναι το σύμβολο της ανοικτής και ελεύθερης σκέψης του. Αν αρνηθεί να πάρει ξανά την ευθύνη της οργάνωσης της μικρής του κοινωνίας, ελεύθερα, ανοικτά, με συνείδηση, με δική του βούληση στο Ελληνικό πνεύμα. Όταν αντιληφθεί ότι ο χώρος που πάντα θα συγκεντρώνεται για κοινωνικά θέματα πρέπει να είναι ανοικτός και ελεύθερος και όχι πνευματικό στρατόπεδο.

Αλλιώς, αν αρνηθεί να δει και να κατανοήσει τις επί μέρους εικόνες που έρχονται μία–μία εμπρός του, ας ετοιμαστεί για το επόμενο βήμα εκείνων που τις σχεδίασαν και τις εκτελούν καιρό τώρα. Σε μια τέτοια περίπτωση όμως, θα πρέπει να θυμάται, ότι αρνήθηκε να δράσει όταν του δόθηκε η δυνατότητα συνειδητής συμμετοχής. Αρνήθηκε να αποφασίσει να αντιληφθεί, ότι άφησε ασύνδετο τον εαυτό του από τους πρόγονους του, κυνηγώντας νεκρές ψευδαισθήσεις. Το ξαναλέγω και θα το ξαναπώ πολλές φορές σε αυτές τις αναρτήσεις. Αρνήθηκε να αποφασίσει να αντιληφθεί, ότι άφησε ασύνδετο τον εαυτό και την κοινωνία του από τους πρόγονους του, κυνηγώντας νεκρές ψευδαισθήσεις. Να τη θυμάστε αυτή την πρόταση. Ασύνδετο με τους πρόγονους του. Την ψυχή του με την ψυχή τους. Προγόνους που σκέφτηκαν, μίλησαν, έγραψαν, πολέμησαν και πέθαναν για αυτή ακριβώς τη στιγμή του.

Αλκιρέας

 http://codepetalouda.blogspot.gr/2013/04/blog-post_30.html

Σχέδιο Αχιλλέας: Η αλήθεια

 

Το παρακάτω κείμενο παραδίδεται με κάθε σεβασμό, προς τα μέλη του σχεδίου Αχιλλέας.

Ήθελα να ασχοληθώ με το θέμα πολύ αργότερα, αλλά οι συμπτώσεις μερικές φορές αλλάζουν τη ροή της ιστορίας. Μερικές φορές όμως οι συμπτώσεις δεν είναι τυχαίες αλλά μοιραίες. Ανταποκρινόμενος λοιπόν στην πρόκληση, αποφασίζω να ανοίξω το θέμα τώρα.

Σε μερικούς είναι γνωστό. Ξεκίνησε από μια πληροφορία μέσα από το επιλεκτικά μοιρασμένο σε λίγους βιβλίο «ο δρόμος του τρελού», η οποία μετά το 2007 διαχύθηκε στο διαδίκτυο ότι πριν από κάμποσα χρόνια –και πριν ξεσπάσουν τα σημερινά γνωστά παγκόσμια γεγονότα της κρίσης- παρουσιάστηκε ένας άγνωστος τύπος με το όνομα Αχιλλέας και παρουσίασε σε διαλέξεις του –σαν είδος προφητείας- αυτά που συμβαίνουν σήμερα. Οι ομιλίες του και το γενικό νόημα είναι παρόμοιο με το γνωστό κίνημα Zeitgeist και το παράγωγό του Venus Project.

Παρουσιάζει δηλαδή και εξηγεί αιτίες και αφορμές που ενστερνίστηκε το «σύστημα», που όμως (ανεξάρτητα από τη σκοπιμότητα ή όχι) αυτές οδήγησαν τον πλανήτη στο σημερινό σημείο. Η γενική του ανάλυση στηρίζεται σε τρεις πυλώνες, την κυβερνητική, τις μονοθεϊστικές θρησκείες (και μάλιστα το χριστιανισμό) και το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα.

Η όλη ιδέα, είναι πράγματι πολύ αληθινή και σε καμία περίπτωση δεν σου δίνει κάποιο λόγο να το πολεμήσεις (εκτός αν είσαι φανατικός).

Κάποιοι καλόπιστοι και ρομαντικοί Έλληνες, αμέσως βρέθηκαν εύκολα, ενστερνίστηκαν το άτομο του Αχιλλέα και αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια ομάδα ανθρώπων και να της δώσουν το όνομα Σχέδιο Αχιλλέας (περίπου όπως και το Zeitgeist και Venus Project αλλά στην Ελληνική του έκδοση). Μέχρι εδώ όλα καλά μια και πρεσβεύουν είναι η ήπια αντίδραση σε ένα σύστημα που σκόπιμα ή όχι κατέληξε να τυραννά και να καταδυναστεύει τους πολίτες του.

Η επαλήθευση των όσων έγραφε το βιβλίο και (είπε) ο Αχιλλέας αυτός, από τα γεγονότα που ζούμε σήμερα έδωσε μια σημαντική ώθηση ακόμη περισσότερων νέων να συμμετάσχουν στο «σχέδιο Αχιλλέας» το οποίο συνεχώς επεκτείνεται.

Όμως με την πάροδο του χρόνου και παρά την αρχική ήπια πρακτική και διάθεση που είχε με την έναρξή του, πολλά από τα μέλη του άρχισαν να παρουσιάζουν μια μεγαλύτερη εστίαση αντίδρασης στο θρησκευτικό κομμάτι του θέματος. Την ιστορική προέλευση του Χριστού, την μη αποδεδειγμένη ύπαρξη του και την άνευ αιτίας (για αυτούς) καταπίεση που έχει υποστεί ο Ελληνισμός από την Χριστιανική θρησκεία. Και εδώ τα πράγματα αρχίζουν και γίνονται πιο σοβαρά ώστε να μας αναγκάσουν να μιλήσουμε.

Ο λόγος δηλαδή που μας κάνει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους πια είναι παντελώς ανεξάρτητος από την διάθεση και επιλογή μερικών Ελλήνων να διαφοροποιηθούν θρησκευτικά από τους υπόλοιπους. Είναι η προδιαγεγραμμένη πορεία που δείχνουν να παίρνουν τα πράγματα. Μια πορεία που είναι άριστα μελετημένη και οργανωμένη εδώ και καιρό. Από τη στιγμή που παρουσιάστηκε το περίεργο αυτό βιβλίο «Ο δρόμος του τρελού» και η ιστορία με τον Αχιλλέα.

Κι αυτό επειδή γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν υπήρχε κανένας προφήτης Αχιλλέας. Κανένας ανεξάρτητος άνθρωπος αγνός και αμόλυντος με το όνομα Αχιλλέας δεν υπήρξε ποτέ. Ανεξάρτητοι και αμόλυντοι ήταν αρχικά όλοι αυτοί που το πίστεψαν. Και φυσικά το να το πιστέψουν ήταν μονόδρομος μιας και εκείνοι που το δρομολόγησαν ήταν οι ίδιοι που οδηγούσαν το σύστημα σε αυτό ακριβώς το σημείο της ιστορίας. Αφελείς και πατριώτες που τσίμπησαν και έπεσαν στην άριστα οργανωμένη παγίδα. Μια παγίδα που μαζί με όλες τις άλλες δρομολογεί τις εξελίξεις στον πλανήτη, γνωρίζοντας ότι οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται και πιστεύουν αυτό που βλέπουν και όχι αυτό που δεν φαίνεται.

Ποιο ήταν (και είναι) λοιπόν πραγματικά το σχέδιο Αχιλλέας; Είναι ένα στρατηγικό σχέδιο (αν θέλετε του συστήματος, αλλά η αλήθεια είναι των αδελφοτήτων) που φέρει την κωδική ονομασία Αχιλλέας και λέει αυτό που είναι. Η Ελλάδα σαν έθνος και σαν κρατική οντότητα είναι ο Αχιλλέας. Μια κρατική οντότητα την οποία προσπαθούν να γκρεμίσουν ή να υποτάξουν. Αποτελεί το σχέδιο «Β» σε περίπτωση που δεν κατάφερναν να πετύχουν τους σκοπούς τους με την σύγχυση μέσα από το γενικότερο σχέδιο της εναλλακτικής προσέγγισης «αγάπη και φως». Ένα σχέδιο που με την παράλληλη ενίσχυση μηνυμάτων και οντοτήτων από εξωγήινους προσπαθεί ακόμη να ολοκλήρωση τη θρησκευτική υπονόμευση των μαζών με ήπια μέτρα.

Γιατί σχέδιο «Β»; Διότι οι Έλληνες δεν είναι κάτι εύκολο. Με την έναρξη του αρχικού σχεδίου της ανάπτυξης της υπόθεσης των εξωγήινων, για κακή τους τύχη βρέθηκε μπροστά τους ο συχωρεμένος ο Γιάννης Φουράκης και κάποιοι άλλοι, ο οποίος είχε συγκείμενη άποψη και γνώσεις επί του θέματος και οδήγησε τα πράγματα λίγο πιο πέρα από εκεί που ήθελαν οι αδελφότητες.

Θα κάνω μια παρένθεση εδώ η οποία δεν είναι πολύ σχετική επί του θέματος αλλά απαραίτητη για να αντιληφθεί ο αναγνώστης την πορεία των πραγμάτων. [Ο σκοπός των αδελφοτήτων δεν ήταν να αναβιώσουν παλιές μνήμες δόξας στους λαούς αλλά να δικαιολογήσουν την προέλευση καθοδηγούμενων μηνυμάτων στην επιτηδευμένα καθησυχασμένη μάζα. Σκοπός του ήταν να επαναφέρουν ένα «Κρόνιο» σύστημα απόλυτου ελέγχου των μαζών μέσα από την επιβολή βούλησης ευθύνης και υποταγής. Έτσι ιεράρχησαν τον Κρύων (ο Κρόνος στη σημερινή χρονική γραμμή) με τα αγγελικά τάγματα και τους λοιπούς εξωγήινους που μεσολαβούσαν με «αγάπη και το φως» ώστε να δώσουν στην ανθρωπότητα ευκαιρίες ανέλιξης (θα πούμε εκτενώς περί αυτής της μεθόδου). Κλείνουμε την παρένθεση και επανερχόμαστε στην υπόθεση με τον Φουράκη και μερικών άλλων.]

Οι Έλληνες όμως, σε ένα πραγματικά σημαντικό τους τμήμα, δεν αποδέχθηκαν την Κρόνιο παγίδα και στράφηκαν προς τον Δία και τον Απόλλωνα δημιουργώντας μια εντελώς διαφορετική τροπή στα πράγματα τα οποία έδειχναν να μην μπορούν να ελεγχθούν μιας και ΄ήταν αδύνατον να υπάρξει έλεγχος με μια πολυθεϊστική εκδοχή μέσα στο σύστημα των αδελφοτήτων που ετοίμαζαν την λύση του «Ενός». Οι Έλληνες, βρέθηκαν πάλι εκτός κάδρου και ελέγχου, κάνοντας πάλι τα δικά τους με τους Ελ και τους λοιπούς θεούς τους κάτι που ήταν για τις αδελφότητες εντελώς μη αναμενόμενο. Γνωρίζοντας όμως τους Έλληνες, είχαν ετοιμάσει το σχέδιο «Β».

Έτσι λίγο μετά το 2005, ενεργοποίησαν το Σχέδιο Αχιλλέας παράλληλα με την Χρυσή Αυγή (Κρόνια εσωτεριστική οργάνωση μέχρι εκείνη τη στιγμή) την οποία μεταλλάσσουν σε πολιτικό φορέα που τον ρίχνουν στην πολιτική δράση.

Και το ονόμασαν «Σχέδιο Αχιλλέας» διότι υπήρχε Αχίλλειος πτέρνα. Ποια; Μα φυσικά η καταπιεσμένη συνείδηση των Ελλήνων κάτω από την Χριστιανική φιλοσοφία, πειθαρχία και ηθική. Διότι η Αχίλλειος πτέρνα των Ελλήνων είναι η παρούσα εσωτερική τους θρησκευτικότητα η οποία στη δεδομένη περίπτωση ήταν καταπιεσμένη μιας και οι Έλληνες στη μεγάλη τους μερίδα είχαν σχεδόν εξαναγκαστεί να γίνουν Χριστιανοί με έναν σχεδόν άκομψο τρόπο ο οποίος είχε σαν αποτέλεσμα σχετικές αγριότητες και καταστροφές οι οποίες μέρα με την ημέρα έρχονταν στο φως της ημέρα μέσα από τα λεηλατημένα μνημεία τους που απελευθέρωναν άσχημες μνήμες.

Το σχέδιο Β ήταν απλό. Αφού δεν μπορούσαν να τους υποτάξουν ώστε να τους ετοιμάσουν να δεχθούν αδιαμαρτύρητα μια μεταστροφή της θρησκείας τους σε Πανθρησκεία, θα τους έβγαζαν από την αντίδραση σε αυτή με άλλο τρόπο. Απενεργοποιώντας από όλα τα δυναμικά μέλη του Ελληνικού έθνους κάθε συνειδησιακή πληροφορία αντίδρασης για την αλλαγή της Χριστιανικής πίστης που ετοίμαζαν. Αφού δεν μπορούσαν να τους κάνουν φίλους τους δεν θα τους είχαν απλά εχθρούς τους. Το σχέδιο Β δηλαδή, βγάζει εκτός μάχης όλο το Ελληνικό θρησκευτικό δυναμικό. Ακόμη περισσότερο. Το προγραμματίζει έτσι, ώστε οι υπόλοιποι που μένουν να είναι οι αδύναμοι. Αυτοί που δεν θα μπορούν να αρθρώσουν λέξη στην όποια αλλαγή θρησκείας. Οι υποταγμένοι και φοβισμένοι, ελεγχόμενοι μάλιστα αυτόματα από τους ίδιους τους Έλληνες.

Το Σχέδιο Αχιλλέας δηλαδή, προετοιμάζει (εν αγνεία των μελών του) μια εσωτερική δυναμική αστυνομική μονάδα ψυχολογικού εξαναγκασμού για τους πιστούς Έλληνες Χριστιανούς. Έναν ακήρυχτο εμφύλιο όπου οι δυνατοί θα είναι μη Χριστιανοί. Ένα εσωτερικό δίκτυο προπαγάνδας και ελέγχου που στη δεδομένη στιγμή θα μετατραπεί σε «γερμανοτσολιάδες» της θρησκείας και πίστης των Ελλήνων. Θα μεταλλαχθεί σε εκείνους που θα τραβήξουν τη πρίζα από τη συνείδηση της μάζας αφήνοντάς την ενεργειακά νεκρή.

Κι εδώ η μεταφυσική άγνοια είναι κρίσιμη. Διότι σε κάθε χρονική γραμμή, υπάρχει μια ενεργός θρησκεία, η οποία άσχετα με ποιο τρόπο έχει εγκαθιδρυθεί όσο είναι ζωντανή στη συνείδηση των ανθρώπων παραμένει και ενεργή ιερουργικά. Αυτό στη γλώσσα της μεταφυσικής σημαίνει ότι κάθε ενεργός ιερουργικά πίστη, κρατά ανοικτό και ενεργό το «κανάλι» σύνδεσης της ψυχής με την πηγή. Κάτι το οποίο δεν θα συνέβαινε ας πούμε αν για παράδειγμα υπήρχε μια άλλη ενεργά ιερουργική θρησκεία (Ολύμπιοι για πρόχειρο παράδειγμα) η οποία να ιερουργούσε οργανωμένα και τελετουργικά κάτω από επίσημο κώδικα ιερουργίας.

Αν σε μερικούς από εσάς αυτά φαντάζουν ψιλά γράμματα επιστημονικής φαντασίας σας πληροφορώ με λύπη μου ότι δεν είναι καθόλου έτσι. Κάτι το οποίο η Χρυσή Αυγή γνωρίζει αλλά όχι τα μέλη του Σχεδίου Αχιλλέας.

Αυτή είναι και η ευθύνη όσων γνωρίζουν αυτό που συμβαίνει πίσω από αυτό που φαίνεται. Διότι είπαμε. Οι άνθρωποι αποδέχονται πρώτα αυτό που βλέπουν και όχι αυτό που κρύβεται από πίσω του. Οι αναγνώστες όμως αυτού του άρθρου γνωρίζουν πια. Ότι είναι ελεύθεροι να έχουν όποια πίστη θέλουν χωρίς να γίνονται κριτές και δυνάστες οι ίδιοι. Να σέβονται την ενεργή ιερουργική πίστη της κάθε χρονικής γραμμής και αν θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο τους, το δικό τους ας δημιουργήσουν με σεβασμό το δικό τους νέο ενεργό κέντρο χωρίς να επιτίθενται σε συνειδήσεις. Διαφορετικά όλα τα άλλα είναι προπαγάνδα που οδηγεί σε καταστροφή.

 http://codepetalouda.blogspot.gr/2013/04/blog-post_28.html

Περί Ομάδων και Δικτύων Γνώσης

Διαβάζοντας τις αναρτήσεις μου, πολλοί έχουν ήδη αρχίσει να δημιουργούν μέσα τους την εντύπωση οτι επιτίθεμαι σε κάποια συγκεκριμένη ομάδα. Έτσι, αυτοί που ανήκουν ή είναι φίλα προσκείμενοι σε κάποια ιδέα και αυτή η ιδέα τους έχει εντάξει σε κάποιο (τυπικά ή άτυπα) κλειστό κύκλο ανθρώπων, ήδη θεωρούν οτι επιτίθεμαι σε αυτούς. Οι των light workers ή των Αγγελικών Ταγμάτων ή του Osho ή του Σχεδίου Αχιλλέα, θεωρούν ότι επιτίθεμαι στη δική τους ομάδα. Στα δικά τους πιστεύω.

Σας πληροφορώ λοιπόν ότι όλες ανεξαιρέτως αυτές οι ομάδες πνευματικής ή άλλης καθοδήγησης, μου είναι παντελώς αδιάφορες. Δεν είναι αυτές ο στόχος μου διότι γνωρίζω ότι είναι αδύνατον να πολεμήσω την ουσία τους, μιας και γνωρίζω πολύ καλά την πραγματική τους ουσία. Αυτό που υπάρχει από πίσω. Το οποίο -στον αισθητό κόσμο που βρίσκεται αυτή η συγκεκριμένη δράση μου-, είναι ανίκητο.

Ο στόχος μου είστε Εσείς. Όλοι Εσείς που αρχίζετε να με διαβάζετε. Στην αρχή δεν θα καταλάβετε τι είμαι, γιατί ο εκπαιδευμένος νους σας θα θέλει να με κατατάξει κάπου. Για να μπορέσετε να με αντιληφθείτε θα πρέπει πρώτα να με βάλετε σε ένα κουτάκι μνήμης και μόνο τότε θα μπορέσετε να με συγκρίνετε με όσα γνωρίζετε και να αποφασίσετε για την τελική μου αξιολόγηση. Αν δηλαδή κάποιος από εσάς είναι παντελώς άσχετος με τον Osho (ας πούμε), και εγώ γράψω μια ανάρτηση σχετική με αυτόν, τότε δεν θα με δει καθόλου. Όχι απλά δεν θα διαβάσει την ανάρτηση αλλά δεν θα με αντιληφθεί ούτε σαν πληροφορία. Αν βρεθεί σε μια παρέα και συζητάνε για το κείμενο και μένα δεν θα ξέρει για τι πράγμα μιλούν. Διότι στη μνήμη του, δεν θα υπάρχει ούτε μια εγκεφαλική σύναψη για το θέμα, οπότε η πληροφορία θα είναι μια νεκρή πληροφορία. Έτσι γίνεται ο διαχωρισμός των μαζών. Αυτός είναι ο λόγος που ο κάθε ένας λέει τα δικά του και δεν μπορούν οι μάζες να καταλάβουν τη μεγαλύτερη εικόνα. Διότι δεν υπάρχουν σε όλους, όλες οι σχετικά με όλα συνάψεις. Αυτή είναι και η παγίδα της εξειδίκευσης στην παιδεία με την ευρύτερη έννοια.

Για Εσάς ήρθα κι όχι για τις ομάδες. Τις γνωρίζω τις ομάδες. Όλες. Όλα τα πνευματικά ή άλλα δίκτυα είναι το πεδίο που ανατράφηκα. Υπάρχω μέσα σε όλες τις θέσεις γνώσης, ανεξάρτητα κατεύθυνσης. Εκπαιδεύτηκα να υπάρχω παντού. Γνωρίζω την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου. Να θεωρεί ότι βρήκε το χώρο από τον οποίο μπορεί να αντλήσει αγάπη. Διότι η μοναδική ανάγκη του ανθρώπου είναι αυτή. Να αντλεί συνεχώς αγάπη από κάπου χωρίς να μπορεί να κατανοήσει ότι η αγάπη δεν αντλείται αλλά δωρίζεται. Δεν μπορεί να κατανοήσει ότι αυτό που ο κάθε ένας νοιώθει σαν άντληση αγάπης είναι απλά η προσφορά του.

Βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο της ιστορίας της ανθρωπότητας. Διότι αυτή τη στιγμή έχει καταρρεύσει όλη η δομή διοίκησης του πλανήτη. Κι όταν λέμε δομή διοίκησης εννοούμε τις αδελφότητες οι οποίες αποφάσισαν να συγκρουστούν και αφού διαλύσουν τις υπάρχουσες δομές τους, να τις αναμορφώσουν από την αρχή. Αδελφότητες αποτελούμενες από ανθρώπους. Άνθρωποι είναι. Άνθρωποι που αποτελούν το κεντρικό ιερατείο του πλανήτη. Άνθρωποι που κρατούν όλη τη γνώση, από τη στιγμή της δημιουργίας μέχρι σήμερα. Άνθρωποι που έχουν επιλέξει να ζουν και να κυριαρχούν σε αυτό το χώρο.

Οι περισσότεροι, δεν μπορούν να κατανοήσουν την έννοια του ιερατείου. Γιατί να υπάρχει; Ποιος ο λόγος ύπαρξής του; Αντιδρούν στη λέξη και τη μεταφράζουν με το δικό τους τρόπο. Αγνοούν ότι όσο ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντιληφθεί την πραγματική του ενεργειακή φύση, θα έχει ανάγκη από τη θρησκεία. Μια ενεργή τελετουργικά ιερουργία η οποία δρα σαν σύνδεσμος ανάμεσα στην ψυχή του και στην πηγή από την οποία προέρχεται αυτή.

Οι αδελφότητες λοιπόν, αυτό το γνωρίζουν, όπως και γνωρίζουν πως μπορεί να ενεργοποιηθεί μια θρησκεία και να δράσει σαν τέτοιος σύνδεσμος. Οι αδελφότητες είναι οι μοναδικές οντότητες που εκπαιδεύονται για να έχουν αυτή τη θέση και ικανότητα. Κι εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Ότι σε ένα τέτοιο υψηλό επίπεδο ισχύος και εξουσίας, αν συμβεί μια εκτροπή, η δόνηση θα φτάσει σε όλα τα επίπεδα και σε όλα τα πλάσματα του πλανήτη που φέρουν ψυχή.

Τι σημαίνει δηλαδή ενεργός ιερουργικά θρησκεία; Ότι κάθε θρησκεία για να επιτελεί το έργο της σαν τέτοια και να διαχειρίζεται το πνευματικό (ενεργειακό) τμήμα των οντοτήτων στον πλανήτη, θα πρέπει - με συγκεκριμένο τελετουργικό- να έχει γίνει αποδεκτή ώστε να μπορεί να ιερουργεί και να έχει περάσει σαν τέτοια στις συνειδήσεις των μελών της, δηλαδή των ανθρώπων.

Η χριστιανική θρησκεία για παράδειγμα είναι μια θρησκεία που χρειάστηκε 300 χρόνια για να ορθωθεί και εδώ και 1700 χρόνια περίπου έχει αυτό το ρόλο, την ικανότητα και την δυνατότητα. Η Ιουδαϊκή επίσης, όπως η Μουσουλμανική ή η Ινδουιστική το ίδιο.

Μια πολυθεϊστική θρησκεία όμως όπως του δωδεκάθεου του αρχαιότερου κόσμου, αυτή τη στιγμή είναι μια νεκρή θρησκεία και είναι νεκρή διότι δεν υπάρχει πλέον ενεργό τελετουργικό που να μπορεί να την ιερουργήσει. Τελετουργικό, που όμως είναι γνωστό μόνο στις αδελφότητες. Μήπως νομίζετε ότι αυτά είναι ψιλά γράμματα; Μήπως θεωρείτε ότι με ένα ψαλμό του Ορφέα ή μια επίκληση από κάποιο αρχαίο κείμενο σε κάποια θεά μπορεί αυτό να λειτουργήσει. Με τίποτε!

Που είναι η μεγάλη ολέθρια παγίδα; Αν αποκοπείς ενεργειακά από μια ενεργό θρησκεία και στραφείς σε μια νεκρή, δεν υπάρχει ενεργειακό κανάλι επιστροφής της ψυχής στην πηγή της και έτσι η ψυχή μπορεί να εγκλωβιστεί στον ενεργειακό χώρο του πλανήτη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι περισσότεροι δεν μπορούν να αντιληφθούν τι μπορεί να σημαίνει αυτό, διότι δεν γνωρίζουν ούτε την πραγματική φύση της ψυχής ούτε τον πραγματικό τρόπο λειτουργίας του αισθητού κόσμου. Δεν έχουν ενεργή μνήμη για αυτό. Δεν υπάρχουν ενεργές συνάψεις που να τους βοηθούν να κάνουν αμέσως ολοκληρωμένες σκέψεις που να τους οδηγήσουν σε αξιολογήσεις της κατάστασης της μεγαλύτερης εικόνας.

Για παράδειγμα, κάποιος ο οποίος αρέσκεται και τιμά τη φυλή του, θα μπορούσε να θυμάται και να τιμά τους προγόνους του από τους οποίους θα μπορούσε να αντλεί δύναμη και σοφία. Οι Έλληνες ας πούμε, θα μπορούσαν να τιμούν τον Ηρακλή, το Θησέα, τον Ορφέα, τον Διόνυσο ή τον Μέγα Αλέξανδρο όπως και τον Πλάτωνα ή το Σωκράτη και τον Απολλώνιο, και παράλληλα να ανήκουν στην ενεργό θρησκεία της εποχής τους, της οποίας ο ρόλος είναι εντελώς διαφορετικός όπως είπαμε και καθαρά ενεργειακός (ή αλλιώς πνευματικός). Κι αυτό, τα ιερατεία το γνωρίζουν και το ελέγχουν.

Το να θέλεις όμως να υμνήσεις τον Απόλλωνα ή το Δία σαν θεό, να απευθυνθείς δηλαδή σε ένα νεκρό ιερουργικά θεό, μόνο και μόνο η σκέψη αυτή, σε αποκόβει ενεργειακά και σε πετάει αλλού. Εντελώς αλλού όμως.

Διότι αυτός που το κάνει αυτό, αγνοεί πλήρως ότι κανένας θεός δεν μπορεί να ενεργοποιηθεί με το όνομα που είχε σε προηγούμενη χρονική γραμμή. Και οι μόνοι που το γνωρίζουν αυτό είναι οι αδελφότητες. Το όνομα επίσης που θα χρησιμοποιήσεις πρέπει να είναι ιερουργικά επιλεγμένο μέσα από ειδικό τελετουργικό, αλλιώς δεν έχει κανένα νόημα να του δώσεις εσύ ένα δικό σου. Μόνο τότε, το επιλεγμένο νέο όνομα του αρχαίου θεού, έχει στην παρούσα χρονική γραμμή, τη δύναμη που είχε το παλαιό στην παλιά χρονική γραμμή.

Κύριο παράδειγμα ο Κρύων, ο οποίος σε αυτούς που ασχολούνται με την Ελληνολατρία δεν λέει κάτι, ενώ είναι πασίγνωστος σε αυτούς που βρίσκονται μέσα στο δίκτυο των εναλλακτικών θρησκειών των light workers ή αλλιώς των πολεμιστών του φωτός. Ο Κρύων (Kryon) όμως είναι το όνομα που χρησιμοποιεί ενεργειακά ο Κρόνος (Krone). Ένας αρχαίος θεός, που δανείζεται ένα όνομα ενός δαίμονα, μιας πνευματικής οντότητας που έμενε στις ενδιάμεσες διαστάσεις και επανενεργοποιείται χωρίς την προηγούμενη αρνητική φόρτιση από τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Επανέρχεται χωρίς τις μνήμες του παρελθόντος στις μνήμες τους, ντύνεται με ένα μοντέρνο φιλοσοφικό πλαίσιο και παρουσιάζεται σαν ηγέτης, σε μια θρησκεία η οποία τώρα στήνεται. Η Κρόνιος θρησκεία ήταν μονοθεϊστική θρησκεία (ο Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του), της οποίας ο μέγας αρχιερέας που θα την εκκινήσει, θα χρησιμοποιήσει τις ιερουργικές δυνάμεις που θα έχουν δημιουργηθεί γύρω από τον Κρύων.

Μια θρησκεία δηλαδή που δεν υπάρχει ακόμη αλλά ετοιμάζεται τώρα. Ετοιμάζεται το ιερουργικό και τελετουργικό της πλαίσιο. Διότι οι θρησκείες δε γεννιούνται από το πουθενά, αλλά μεταλλάσσονται από τη μια στην άλλη. Και τα ιερατεία των αδελφοτήτων έχουν συγκεκριμένους λόγους και πρακτικές που αλλάζουν τις θρησκείες. Απλά η ατυχία μας ήταν ότι πριν 2000 χρόνια, στο μοντέλο που επιλέχτηκε του Παγκόσμιου Σωτήρα, οι υπάρχουσες θρησκείες στον Ελληνικό χώρο ήταν πολυθεϊστικές. Έτσι δεν μπορούσε να γίνει εύκολα η μετάλλαξη και η μεταφορά από τη μία στη άλλη. Για αυτό και όλα αυτά τα παρατράγουδα, όχι μόνο με εμάς τους Έλληνες αλλά και με τους Ρωμαίους, τους Κέλτες κλπ.

Τώρα όμως το πεδίο είναι ελεύθερο και πολύ πιο εύκολο. Το σχέδιο των ιερατείων ετοιμάζει την Παγκόσμια Θρησκεία, στα πλαίσια της Παγκόσμιας Συνείδησης. Η ιερουργία της επόμενης Θρησκείας βασίζεται στο σύνολο των συνειδήσεων των οντοτήτων του πλανήτη. Στη Παγκόσμια συνισταμένη τους. Κατάλαβε ο αναγνώστης αυτό που είπα; Βασίζεται στη Συνισταμένη τους! Και αυτή την συνισταμένη, τα ιερατεία αποφάσισαν να τη δρομολογήσουν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση και θέση που τα συμφέρει. Αυτό όμως γίνεται μόνο αν όλοι οι άνθρωποι έχουν την ίδια συνείδηση. Όχι παρόμοια, ούτε παραπλήσια. Όλοι όσοι ανήκουν στην Παγκόσμια θρησκεία πρέπει να έχουν απολύτως την ίδια συνείδηση. Το ξαναλέω: Αντί να έχει ο κάθε ένας από μας, τη δική του ελεύθερα διαμορφωμένη συνείδηση και όλες μαζί στο σύνολό τους να αποτελούν την Παγκόσμια Συνείδηση, οι αδελφότητες μας πρόλαβαν. Προσπαθούν να δημιουργήσουν μία, όμοια σε όλους! Αυτός είναι ο λόγος που γίνονται όλα αυτά. Αυτός είναι ο λόγος που πρώτο τους μέλημα ήταν να ελέγξουν τις ελεύθερες σχολές αυτογνωσίας. Κι όπου δεν υπήρχαν, τις δημιούργησαν. Ο Osho ας πούμε αυτό το ρόλο έχει. Πάντρεψε δυναμικά την αυστηρή ανατολική φιλοσοφία, με τον εκτροχιασμένο ηθικά δυτικό πολιτισμό. Άνοιξε τις συνειδήσεις τόσο, ώστε να χωρέσει τα πάντα. Δεν υπήρξε μεγαλύτερος Δούρειος Ίππος φιλοσοφικών αξιών στην ανθρωπότητα από τον Osho (θα αναφερθώ για αυτόν σε άλλη ανάρτηση).

Αυτός είναι ο λόγος που επικοινωνώ μαζί σας. Εσείς, όχι οι ομάδες. Αυτές κάνουν τη δουλειά τους, αντιγράφοντας με copy-paste πληροφορίες στη μνήμη σας διαμορφώνοντας αθόρυβα την ίδια ακριβώς διευρυμένη συνείδηση. Βλέπετε τους δασκάλους τους; Όλοι λένε περίπου τα ίδια με άλλο τρόπο. Και το κακό δεν είναι να έχεις διευρυμένη συνείδηση. Το κακό είναι να έχουν όλοι την ίδια ακριβώς συνείδηση. Γιατί είναι κακό; Διότι τότε μπορεί άνετα να φανεί ένας βοσκός, ο οποίος θα γίνει αυτόματα αποδεκτός από τους πάντες. Το μαντρί δεν αλλάζει αν γίνει μεγαλύτερο. Εσύ αλλάζεις αν γίνεις ή όχι πρόβατο. Είμαι εδώ για Εσένα, κι όχι για το μαντρί. Ένα μαντρί που μπορεί να είναι χωρισμένο σε τμήματα και που κάθε τμήμα του να είναι αυτόνομο με δική του ποτίστρα και ταΐστρα, όμως το νερό και η τροφή είναι η ίδια. Όπως ίδια είναι η ευγνωμοσύνη κάθε ενός προβάτου για το βοσκό τους.

Αρνούμαι να ορίσω εγώ αυτό που θα αποφασίσετε να ακολουθήσετε. Η όποια πίστη φιλοσοφική, πολιτική ή θρησκευτική, η αξιολόγηση και η επιλογή της είναι δική σας υπόθεση. Το καταλαβαίνετε αυτό; Δική σας! Όχι δική μου. Όχι του δασκάλου σας. Όχι του καθοδηγητή σας. Όχι του αρχηγού σας. Όχι του τομεάρχη σας ούτε του αόρατου ηγέτη σας. Το να ακολουθείτε πιστά κάποιον που σας εκπαιδεύει και να ανήκετε σε μια λιγότερο ή περισσότερο δική του ομάδα, σας προετοιμάζει να αποδεχθείτε αργότερα το ίδιο εύκολα κάποιον άλλον μεγαλύτερο και ισχυρότερο από αυτόν. Πάψτε λοιπόν να αναφέρετε ξανά και ξανά τα ονόματα αυτών που σας έλκουν και σας συναρπάζουν. Πάψτε να δημιουργείτε τη ζωή σας στα πλαίσια μιας συγκεκριμένης ομάδας, θέσης, κατεύθυνσης ή τακτικής. Σταματήστε να αναπαράγετε σκέψεις άλλων παπαγαλίζοντας το όνομά του. Αν θέλετε να ζήσετε σαν αυτόν κάντε το. Κάντε το Εσείς όμως. Όχι ο υποταγμένος εαυτός σας.

Αν ζητάτε γνώση διαβάστε τα πάντα. Μελετήστε ότι και όσο περισσότερο μπορείτε. Κι αφού το αποδεχθείτε, αναδυθείτε από μέσα σας. Το καταλαβαίνει ο αναγνώστης αυτό; Αναδυθείτε από μέσα σας. Όχι σαν αντίγραφο του σοφού ή του ηγέτη σας. Αρνηθείτε την κλωνοποίηση της συνείδησής του. Απαρνηθείτε την αναπαραγωγή μιας συνείδησης που αντιγράφεται από μνήμη σε μνήμη. Ξεχωρίστε τον εσωτερικό σας εαυτό από το εξωτερικό αισθητό πεδίο. Πάψτε να αναπαράγετε φράσεις που δεν κατανοείτε. Κρατήστε μονάχα αυτό που καταλαβαίνεται σε βάθος και γίνεται εσείς ο κήπος που θα φυτρώσει αυτός ο σπόρος. Γίνετε το δικό σας δέντρο. Ελεύθερα.

Να θυμάστε πάντα. Στο νέο κόσμο που γεννιέται τώρα, η ιερότητα του σύμπαντος περιλαμβάνει τις συνειδήσεις του κάθε ένα μας. Όλες, τη μια δίπλα στην άλλη. Η Ελλάδα ήταν πάντα ο γεννήτορας της ελεύθερης σκέψης και δημιουργικής συνείδησης. Ο Πνευματικός χώρος που γεννήθηκαν ελεύθερες οι επόμενες στιγμές της ανθρωπότητας. Έλληνας δεν είναι αυτός που γεννιέται αλλά αυτός που επιλέγει να Είναι και να Ζει σαν Έλληνας. Ανάδελφα. 

 http://codepetalouda.blogspot.gr/2013/04/blog-post_29.html

Συνείδηση, Συνειδητότητα και Ανθρώπινη αναπαραγωγή

Ήθελα από καιρό να γράψω ένα άρθρο σχετικά με την ανάπτυξη και λειτουργία της συνείδησης αυτής καθαυτής αλλά και με τον τρόπο που καταγράφεται και αναπτύσσεται στη Συνειδητότητα ώστε να αρχίσει η αυτόματη υλοποίηση των μορφών… Όμως το όλο εγχείρημα είναι αρκετά δύσκολο στην κατανόησή του από το μέσο νου… Έτσι χρειαζόμουν να χρησιμοποιήσω κάποιο παράδειγμα δραστικό, γνωστό και κατανοητό σε όλους, το οποίο να μπορέσει να περάσει τη γνώση και τη πληροφορία σε όσο το δυνατόν περισσότερους αναγνώστες… Ένα παράδειγμα που να το γνωρίζουν και να το χρησιμοποιούν όλοι, ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου, εθνικής προέλευσης, ηλικίας, κοινωνικής τάξης ή οικονομικής κατάστασης… Να είναι οικείο στη σκέψη και την αντίληψη, αλλά συγχρόνως να συμμετέχει στην ανάπτυξη δραστικών συναισθημάτων και ποικίλων σωματικών αντιδράσεων όπως φόβου, πόνου, ηδονής, θυμού αλλά και σωματικής και πνευματικής γαλήνης…

Έτσι αποφάσισα ότι το δυναμικότερο παράδειγμα για να κατανοήσει κάποιος τη λειτουργία της συνείδησης και της Συνειδητότητας, είναι ο έρωτας και η ανθρώπινη αναπαραγωγή… Αν και μερικούς θα τους ξενίσει αυτή μου η επιλογή, θεωρώ ότι είναι το καλύτερο για μια τέτοια ανάπτυξη… Κι ο λόγος, διότι τα τελευταία χρόνια, οι συνειδήσεις μας οι οποίες συμμετέχουν καθημερινά στην υλοποίηση των ανθρώπινων μορφών μέσω της Συνειδητότητας που μας υλοποιεί, έχουν αλλάξει τόσο δραστικά ώστε σε λίγο ο τρόπος της ανθρώπινης αναπαραγωγής, ίσως να είναι εντελώς διαφορετικός από αυτό που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα… Ένας τρόπος που -χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε συνειδητά- αλλάζει μέρα με την ημέρα από εμάς τους ίδιους… Τόσο από την αντίληψη και τη συμπεριφορά που έχουμε γύρω από αυτό αλλά και από την καθημερινή μας πρακτική μέσω της μεταξύ μας αλληλεπίδρασης … Σαν αρχή όμως, ας ξεκινήσουμε να εξετάσουμε τι είναι και πως λειτουργεί η συνείδηση…

1. Λειτουργία Συνείδησης

Έχουμε ξαναγράψει –κυρίως στην «πεταλούδα»-, τι σημαίνει συνείδηση και πως λειτουργεί… Επιγραμματικά όμως θα μπορούσαμε να επαναλάβουμε μερικά πράγματα ώστε να αντιληφθούμε περί τίνος πράγματος μιλάμε… Με μια φράση θα μπορούσαμε να πούμε ότι συνείδηση είναι μια αλληλουχία από πληροφορίες οι οποίες ολοκληρώνουν ένα θέμα ή διαμορφώνουν μια ολοκληρωμένη διαδικασία… Συν+Είδηση, δηλαδή είδηση πάνω στην είδηση ή αλλιώς πληροφορία πάνω στην πληροφορία, έως ότου ολοκληρωθεί η διαδικασία… Ας πάρουμε για παράδειγμα μια απλή διαδικασία… την οδήγηση ενός αυτοκινήτου… όπου ανοίγουμε την πόρτα, καθόμαστε στο κάθισμα του οδηγού, βάζουμε το κλειδί στη μίζα, βάζουμε νεκρά ταχύτητα, στρέφουμε το κλειδί για να ξεκινήσει ο κινητήρας, πατάμε τον συμπλέκτη με το αριστερό πόδι, βάζουμε πρώτη ταχύτητα στο σαζμάν, πατάμε γκάζι με το δεξί πόδι αφήνοντας ελαφρά και σταδιακά τον συμπλέκτη με το αριστερό, αφήνουμε να επιταχύνει λίγο το αυτοκίνητο, ξαναπατάμε τον συμπλέκτη με το αριστερό πόδι, βάζουμε δευτέρα ταχύτητα και πατάμε πάλι γκάζι με το δεξί πόδι… και ούτω καθ εξής…

Μια σειρά από πληροφορίες, ανεξάρτητες η κάθε μία μεταξύ τους, διαμορφώνουν μια διαδικασία η οποία δημιουργεί την δική μας συνείδηση για τον τρόπο που οδηγούμε ένα αυτοκίνητο με χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων… Στην αρχή, όταν ξεκινάμε να μαθαίνουμε να οδηγούμε, κάθε μία από τις παραπάνω κινήσεις πρέπει να τις σκεφτόμαστε μία-μία και να τις βάζουμε στη σωστή σειρά… Αν κάποια από όλες την κάνουμε λάθος ή την μπερδέψουμε με την επόμενη, τότε το αυτοκίνητο ή θα σταματήσει ή δεν θα οδηγούμε κανονικά… Έτσι λέμε ότι οδηγούμε συνειδητά… Παρατηρούμε δηλαδή τις κινήσεις μας κάθε λεπτό ώστε να είμαστε σίγουροι για την σειρά που ακολουθούμε και το σημείο της διαδικασίας στο οποίο βρισκόμαστε… Για να πατήσουμε κάποιο πετάλι γκάζι ή φρένου το σκεφτόμαστε και παρατηρούμε ποιο πόδι χρησιμοποιούμε… Το ίδιο και με τον λεβιέ των ταχυτήτων ή οτιδήποτε άλλο… Μόλις όμως αρχίσουμε να οδηγούμε και επαναλάβουμε την διαδικασία αρκετές φορές, τότε αρχίζει το σώμα να ανταποκρίνεται στην παραπάνω διαδικασία αυτόματα χωρίς να το παρατηρούμε… Υπάρχουν οδηγοί που μετά από 10 χρόνια εμπειρίας στο τιμόνι ενός αυτοκινήτου, διανύουν μια απόσταση πάνω από 100 χιλιόμετρα μιλώντας με το διπλανό τους ή σκεφτόμενοι άλλα πράγματα χωρίς να θυμούνται ούτε μια στιγμή από τη διαδρομή… Τι έχει συμβεί;

2. Καταγραφή Συνειδητότητας

Οι πληροφορίες μιας διαδικασίας οι οποίες καταγράφονται στη συνείδησή μας, μόλις επαναληφθούν με την ίδια σειρά για έναν ορισμένο αριθμό φορών, τότε καταγράφονται στη Συνειδητότητα ώστε να χρησιμοποιούνται από μας… Στην ουσία, η ίδια η Συνειδητότητα μπορεί αυτόματα και από οποιοδήποτε σημείο της διαδικασίας, να τις χρησιμοποιεί χωρίς να παρεμβαίνει σε αυτή η δική μας συνείδηση… Τι είναι δηλαδή η Συνειδητότητα; Ας το πούμε πάλι… Αν η συνείδηση είναι μια σειρά από πληροφορίες, οι οποίες αναφέρονται σε μια διαδικασία, καταγράφονται σε αυτήν από μας τους ίδιους και -για να αναπαραχθούν- χρειάζεται να τις παρατηρούμε τη στιγμή που γίνονται μία προς μία (δηλαδή να είμαστε συνειδητοί την κάθε στιγμή της αναπαραγωγής τους), τότε, η Συνειδητότητα είναι η συνολική αυτή καταγεγραμμένη πληροφορία, η οποία πλέον μπορεί να αναπαράγεται αυτόματα χωρίς την διαρκή και απαραίτητη δική μας παρατήρηση… Και ενώ ο κάθε ένας από μας έχει τη δική του συνείδηση, είναι δηλαδή ο προσωπικός χώρος στον οποίο γράφουμε τις δικές μας προσωπικές πληροφορίες για κάθε διαδικασία που ακολουθούμε, στη συνειδητότητα καταγράφονται τόσο το σύνολο των δικών μας διαδικασιών (συνολική μας συνείδηση), όσο και οι συνειδήσεις όλων μας (παγκόσμια συνείδηση)… Συνειδητότητα δηλαδή είναι ένας αόρατος ενεργειακός χώρος γύρω μας, στον οποίο είναι καταχωρημένες όλες οι πληροφορίες όλων των συνειδήσεων…

Θα μπορούσαμε δηλαδή να τον παρομοιάσουμε με έναν ενεργειακό χώρο, μέσα στον οποίο είναι καταγεγραμμένες με έναν αόρατο κώδικα, όλες οι πληροφορίες, όλων των συνειδήσεων και όλων των διαδικασιών και τρόπων ζωής όλων των όντων που πέρασαν και έζησαν σε αυτό τον κόσμο… Εκεί είναι για παράδειγμα καταγεγραμμένη η πληροφορία των φυσικών νόμων του κόσμου, το ότι οι άνθρωποι περπατούν με τα πόδια τους ενώ τα πουλιά πετούν με τα φτερά τους ή τα ψάρια αναπνέουν με τα βράγχιά τους… Εκεί είναι καταγεγραμμένες οι πληροφορίες ότι οι άνθρωποι είναι αδύνατον να περπατήσουν στην επιφάνεια μιας υγρής μάζας χωρίς να βουλιάξουν ή να περπατήσουν στον αέρα χωρίς να πέσουν κάτω στη Γη… Εκεί είναι επίσης καταγεγραμμένες όλες οι διαδικασίες του τρόπου που οι άνθρωποι μιλούν, ακούν, μυρίζουν ή βλέπουν, όπως και ο τρόπος με τον οποίο αναπαράγονται… Δηλαδή ο άνθρωπος, δεν χρειάζεται κάποια ειδική διδασκαλεία ώστε να περπατήσει ή να ακούσει ή να αναπαραχθεί, αλλά με έναν αυτόματο τρόπο, το κάνει χωρίς να σκεφτεί τα βήματα της όλης διαδικασίας… Και αυτό το κάνει ελεύθερα και με έναν τρόπο πανομοιότυπο όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκεται στον πλανήτη και αναπαράγεται… Γιατί; Διότι ολόκληρη αυτή η πληροφορία της διαδικασίας, έχει επαναληφθεί χιλιάδες φορές από όλους και είναι καταγεγραμμένη στη Συνειδητότητα…

3. Ροή της Συνειδητότητας

Στη Συνειδητότητα δηλαδή, δεν είναι καταγεγραμμένες μόνο οι συνειδήσεις που δημιουργούμε εμείς με νέες διαδικασίες που ανακαλύπτουμε και χρησιμοποιούμε καθημερινά, αλλά όλες οι διαδικασίες που χρησιμοποιούνται για την υλοποίηση μέρους ή ολόκληρου του κόσμου τον οποίο αντιλαμβανόμαστε ως «αισθητό»… Είναι δηλαδή οι συνειδήσεις και οι διαδικασίες που παράγουν, υλοποιούν ή δημιουργούν τα πάντα… Τα βουνά, η θάλασσα, τα σύννεφα, τα πουλιά, τα δέντρα, τα ζώα ή η ανθρωπότητα είναι καταγεγραμμένα μέσα της… Πληροφορία μέσα στον «κώδικά» της… Ολόκληρη η πληροφορία που αφορά την υλοποίηση του σύμπαντος, είναι αόρατα κωδικοποιημένη μέσα στην Συνειδητότητα… Κι αυτή, είναι έτσι δημιουργημένη ώστε να δημιουργεί αυτόματα τα πάντα γύρω μας, με μοναδικό μέσον και αιτία, τη δική μας παρατήρηση… Έχουμε αναφέρει σε αρκετά σημεία στην «πεταλούδα», -στο πρώτο μέρος αυτής της τριλογίας-, τον τρόπο που η συνειδητότητα υλοποιεί τον κόσμο μέσω της «αντίστροφης ροής»… Εκεί έχουμε περιγράψει την ροή της… Τον τρόπο που ολόκληρος ο κόσμος υλοποιείται συνεχώς, καρέ –καρέ, χιλιάδες φορές κάθε δευτερόλεπτο του γραμμικού χρόνου… Κι αυτή η ροή της είναι που μας αναγκάζει να καταχωρούμε την πληροφορία που περιέχει, ως διαδικασία (μέσω των συνάψεων -και θα εξηγήσουμε σε άλλο άρθρο πως γίνεται-)...

Έτσι λοιπόν, μία από τις άπειρες διαδικασίες για τα πάντα που υλοποιούνται πάνω στον πλανήτη και στον «αισθητό κόσμο» στον οποίο ζούμε, είναι και η διαδικασία της ανθρώπινης αναπαραγωγής… Μια διαδικασία ολοκληρωμένη στην οποία δεν συμμετέχουμε στο παραμικρό, παρά μονάχα την διεκπεραιώνουμε, αισθανόμενοι μια ηδονική ευχαρίστηση… Διότι οι περισσότεροι άνθρωποι -που μπορεί να ερωτηθούν-, θεωρούν ότι τα παιδιά που γεννούν είναι δικά τους… Θεωρούν δηλαδή ότι δημιούργησαν κάτι οι ίδιοι, ενώ στην ουσία η Συνειδητότητα δημιούργησε αυτόματα κάτι «μέσα» από αυτούς… Ο άνθρωπος δηλαδή, που γεννάει ένα άλλο άνθρωπο σε μορφή ενός βρέφους που μεγαλώνει και γίνεται κι αυτό άνθρωπος, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα «κανάλι», ένα «μέσον», μέσα από το οποίο υλοποιείται με ένα εντελώς μοναδικό και ανεξάρτητο τρόπο, ένα ανθρώπινο σώμα, το οποίο φέρει μέσα του (ίσως και) μια ψυχή… Διότι τι αλήθεια έκανε ο άνθρωπος που γεννά ένα παιδί; Τι από όλα δημιούργησε ο ίδιος; Επέλεξε πως θα βλέπει; Όχι… Σχεδίασε ίσως πώς θα ακούει και θα απολαμβάνει τα αρώματα της φύσης; Ούτε… Σκέφτηκε τάχα και οραματίστηκε τον τρόπο που θα κινείται, θα αναπνέει ή θα σκέφτεται; Το σχήμα του σώματός του, το βάρος του, τον αριθμό των κυττάρων του σώματός του ή το λόγο που θα έχει δόντια, μαλλιά ή ιδρώτα και σάλιο; Τίποτε απολύτως… Ο άνθρωπος δεν συμμετέχει στο παραμικρό τον σχεδιασμό ή την τελική μορφή και λειτουργία ενός άλλου ανθρώπου… Κι όμως, θεωρεί ότι αυτός είναι ο δημιουργός του παιδιού που γεννά, ενώ το μόνο που είναι -και πρέπει να κάνει-, είναι να διαχειριστεί όσο καλύτερα μπορεί την ανάπτυξη και την ανατροφή του με την γενικότερη έννοια… Κάτι που ποτέ του δεν συνειδητοποίησε…

4. Προσδιορίζοντας το «Μέσα μας»

Έχουμε ακούσει και διαβάσει αρκετές φορές τη φράση «το μέλλον βρίσκεται μέσα μας», ή «ο κόσμος δημιουργείται από μέσα μας»… όμως πόσοι αλήθεια κατανοούν τι σημαίνει ακριβώς η φράση «Μέσα» μας; Το έχουμε περιγράψει και από την «πεταλούδα», όταν εξηγούσαμε την διττότητα και τη ροή του χρόνου, τις διαστάσεις και την ροή της Συνειδητότητας, όμως, ολόκληρη η μέχρι τώρα εκπαίδευσή μας, στηρίζεται στο ακριβώς ανάποδο… Για αυτό και δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε πως είναι δυνατόν ολόκληρο το σύμπαν να ρέει «μέσα από μας» και πώς γίνεται ολόκληρο το αισθητό μέρος του κόσμου να το θεωρούμε «έξω» αντί «μέσα» από μας… Αν και η ανθρώπινη αναπαραγωγή είναι το τελειότερο δείγμα για να αντιληφθούμε την ροή του μέλλοντος από «μέσα μας» προς τα «έξω μας», ας δώσουμε αρχικά ένα άλλο, απλούστερο παράδειγμα ,για να το κάνουμε πιο χειροπιαστό… Φανταστείτε λοιπόν ολόκληρο τον κόσμο που αντιλαμβανόμαστε, σαν ένα αόρατο ενεργειακό μπαλόνι το οποίο διαρκώς διογκώνεται εμπρός στα μάτια μας… Γνωρίζετε ότι υπάρχει, αλλά δεν βλέπετε τίποτε με τα μάτια σας… Για να δείτε αυτόν τον κόσμο μέσα του, θα πρέπει να φορέσετε μια ειδική στολή… Κάτι σαν τα γυαλιά της εικονικής πραγματικότητας, τα οποία όταν τα φοράτε, ξαφνικά εμπρός σας εμφανίζεται ένας ολόκληρος εικονικός (ψηφιακός) κόσμος, μέσα στον οποίο και μέσω ενός ειδικού μηχανισμού εσείς αλληλεπιδράτε μαζί του… Ε λοιπόν, αυτά τα γυαλιά της εικονικής πραγματικότητας, στον κόσμο μας λέγονται «σώμα μας» και ο ειδικός μηχανισμός μέσω του οποίου αλληλεπιδρούμε με τα πάντα, λέγεται «αισθήσεις μας»… Εξ ου και «αισθητός κόσμος»… Ένας κόσμος ο οποίος υπάρχει με την μορφή που τον αντιλαμβανόμαστε, απλά και μόνον επειδή υπάρχουν οι συγκεκριμένες αισθήσεις στο σώμα μας…

Αν λοιπόν Εσείς, αποφασίζετε να φορέσετε αυτά τα γυαλιά από τη στολή σας, το ειδικό σκάφανδρό σας, ώστε να μπείτε μέσα σε αυτό το ενεργειακό μπαλόνι που βρίσκεται εμπρός σας, ώστε να αισθανθείτε αυτόν εδώ τον κόσμο, τότε θα πρέπει να γνωρίζετε ότι όλο αυτό το "μέσα" από το μπαλόνι, είναι το «Έξω» σας… Εισερχόμενοι στον αισθητό κόσμο μέσα από το σώμα σας, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι στην ουσία, βγαίνετε «έξω» από Εσάς… Σε ένα «έξω», άπειρο, όσο και το «μέσα» σας… Το «Μέσα» σας… Εκεί που υπήρχατε πριν γεννηθείτε και βγείτε «έξω» στον κόσμο μας...  Το «Μέσα» σας… εκεί που συνεχίζετε να υπάρχετε (ως Εαυτός) όση ώρα παρατηρείτε τον «έξω» κόσμο από τον εξώστη των αισθήσεών σας και φυσικά, εκεί που θα επιστρέψετε όταν τελικά φύγετε από αυτό εδώ το «έξω» και επιστρέψετε πάλι «μέσα» σας, αφήνοντας εδώ «έξω», μονάχα ότι θα μείνει από το σώμα σας, ως ανάμνηση και μνήμη για τους άλλους… Ήλθατε σε αυτό τον κόσμο από «μέσα» προς τα «έξω» όπως ακριβώς γεννιέται και αναπτύσσεται ο άνθρωπος… Από «μέσα» μας προς τα «έξω» μας… Από το μέλλον, στο παρελθόν… Προερχόμαστε από ένα αόρατο σε μας μέλλον «Μέσα μας», φτάνουμε στο «Τώρα μας» (σώμα μας) και φεύγουμε προς το παρελθόν μας «Έξω μας»… Ερχόμαστε δηλαδή από «μέσα» μας, φτάνουμε στο «σώμα» μας και αφήνουμε την εικόνα του σώματός μας να φύγει προς το βαθύ διάστημα εκεί «έξω»… Κι εκεί ανάμεσα στο «μέλλον» και το «παρελθόν» μας, υπάρχει μονάχα το «Τώρα» μας… Υπάρχει το τώρα μας σε ένα σώμα που αναγνωρίζουμε και αντιλαμβανόμαστε σαν τέτοιο… Το σώμα μας… Η πύλη των κόσμων… Το όριο μέσα από το οποίο υλοποιείται ο κόσμος από την ροή της Συνειδητότητας… Ο κόσμος ολόκληρος ρέει μέσα από αυτή την πύλη… Την πύλη των κόσμων… Το σώμα μας… Από μέσα προς τα έξω… Από το μέλλον προς το παρελθόν…

5. Σεξ και Έρωτας

Όταν δημιουργήθηκε λοιπόν ο κόσμος και μέσα σε αυτόν ο άνθρωπος, καταγράφηκε στη Συνειδητότητα ο τρόπος με τον οποίο θα αναπαράγει το είδος του… Ολόκληρη η διαδικασία της αναπαραγωγής και της διαιώνισης του είδους μας είναι καταγεγραμμένη και υλοποιείται αυτόματα καθημερινά από εκατομμύρια υποψήφιους -ή όχι- γονείς… Ερωτική έλξη, ενεργοποίηση εσωτερικού πόνου μέσω των πεποιθήσεων και εξουδετέρωσή του από αρχέγονη ποσότητα ηδονής μέσω της συνουσίας των δύο φύλων… Η ερωτική σεξουαλική πράξη… Μια πράξη τόσο συμβολική όσο και σχεδόν ιεροτελεστία… Εξωτερική έκταση του ανδρικού μορίου–φαλλού (ένδειξη της επερχόμενης αναπαραγωγής του στον εξωτερικό κόσμο) και είσοδός του «μέσα» στο σώμα της γυναίκας… Ο εξωτερικός άνθρωπος, -το παρελθόν-, εισέρχεται «μέσα» στο σώμα, στέκεται στην πύλη των κόσμων, για να ξεκινήσει την δημιουργία εκείνου το οποίο θα έρθει σε λίγο καιρό, στο μέλλον… Το σώμα, ο δίαυλος, ο φαλλός, εκσπερματώνει «μέσα» στην μήτρα, στην πηγή, καλώντας το «μέλλον» να πλησιαστεί στο «παρόν»… Το «μέλλον» της ανθρωπότητας, καλείται να πλησιάσει στο «Τώρα» και να εμφανιστεί ως Σώμα, «μέσα» από το Ανθρώπινο Σώμα… Κι όλο αυτό, περιστοιχισμένο μέσα σε μια άπειρη θάλασσα αρχέγονης ενέργεια υλοποίησης των κόσμων… Της ενέργεια που το όνομά της είναι «αγάπη»… Μια κωδικοποιημένη διαδικασία, επαναλαμβάνεται για αιώνες αυτόματα από την Συνειδητότητα… Πόσοι γνωρίζουμε όμως αλήθεια μέχρι τώρα πώς λειτουργεί όλο αυτό; Πόσοι αναγνωρίζουμε το ρόλο της Συνειδητότητας στην διαδικασία της ερωτικής πράξης; Πόσοι από μας έχουν πλήρη συνείδηση όταν κάνουν έρωτα και πόσοι από μας συνειδητοποιούν τον διαχωρισμό της πράξης σε ερωτική ή καθαρά σεξουαλική; Πόσοι δηλαδή γνωρίζουν και αντιλαμβάνονται, ότι όλα αυτά τα χιλιάδες χρόνια που η Συνειδητότητα υλοποιεί το ανθρώπινο είδος, δεν το έκανε σαν φάρμακο εναντίων του εσωτερικού πόνου μας, αλλά απλά διαιώνιζε το είδος μας…

Διότι η Συνειδητότητα δεν μας ρωτάει "γιατί ακολουθούμε κάποια διαδικασία"… Δεν την ενδιαφέρει ο λόγος για τον οποίο εμείς ακολουθούμε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά… Δεν ρώτησε ποτέ τον άνθρωπο γιατί άλλαξε τον λόγο που από έρωτα κάνει σεξ… Δεν ρώτησε ποτέ το λόγο που ο άνθρωπος αποφάσισε να κάνει -την κύρια πράξη της αναπαραγωγής του είδους του-, ψυχοφάρμακο για τα προβλήματα που τον απασχολούσαν… Τη Συνειδητότητα, δεν την ενδιαφέρει ο λόγος που συμβαίνει κάποια συμπεριφορά, αλλά απλά την καταγράφει και την υλοποιεί… Έτσι κάποια στιγμή, όταν ο άνθρωπος αποφάσισε να αναγάγει την πράξη της αναπαραγωγής του είδους του σε διαδικασία ψυχικής απελευθέρωσης μέσω της ηδονής, η Συνειδητότητα το αντιλήφθηκε… Η ερωτική πράξη, έγινε σεξουαλική απελευθέρωση η οποία του χάριζε χαλάρωση μέσω της σωματικής αίσθησης και μόνο… Το σπέρμα σταμάτησε να ελευθερώνεται «μέσα» στον κόλπο της γυναίκας και άρχισε να κατευθύνεται «έξω» από αυτό… Οπουδήποτε πλην του κόλπου της… Ο άνθρωπος αποφάσισε να ελέγξει τον πληθυσμό της γης, αλλάζοντας την αναπαραγωγική συνείδησή του είδους του… Σεξ για ηδονή και σπέρμα μακριά από την μήτρα της γυναίκας… Κι όλο αυτό, άρχισε να αναπαράγεται και να συνεχίζεται από εκατομμύρια ανθρώπους σαν μαζική συμπεριφορά για δεκάδες χρόνια… Μέχρι που καταγράφτηκε αποτελεσματικά στη Συνειδητότητα… Εκείνη το κατέγραψε πράγματι με επιτυχία, διότι δεν την απασχολεί ποτέ ο λόγος… Για να το κάνουν όλοι, κάποιος λόγος θα υπάρχει… Και η Συνειδητότητα άλλαξε…

6. Ανθρώπινη γονιμότητα

Το πρώτο πράγμα που τροποποίησε η Συνειδητότητα είναι η ανθρώπινη γονιμότητα… Γιατί; Διότι έτσι της ζητήθηκε από την ανθρωπότητα…  Σταδιακά ο άνθρωπος ζητούσε μαζικά, να κάνει σεξ χωρίς να «κινδυνεύει» να κάνει παιδιά… να ακολουθεί την διαδικασία της αναπαραγωγής του για πλάκα… για το κέφι του… καθαρά για λόγους ηδονής… Ανακάλυψε ότι ο εσωτερικός πόνος ο οποίος παραγόταν από τις πεποιθήσεις του, μπορούσε για λίγο να εξουδετερωθεί μέσω της ηδονής… Ανακάλυψε ότι η ερωτική πράξη μπορούσε να μεταλλαχθεί σε σεξουαλική, να απενοχοποιηθεί ονομαζόμενη "απελευθέρωση" και να μετατραπεί σε πάρτι… Άρχισε να βάζει πρόσθετους τρόπους προφύλαξης της εγκυμοσύνης και να χρησιμοποιεί την συνουσία για ανέμελη χαρά και χειραγωγό εξουσία… Ολόκληρη η διαδικασία άλλαξε εντελώς, όμως κανένας δια διαρωτήθηκε τι αλήθεια κάνει… Διότι αγνοούσε παντελώς, ότι το σύμπαν αντέγραφε τη νέα του συμπεριφορά και την κατέγραφε ως δεδομένο για τις επόμενες γενιές αυτόματα… Και ξαφνικά η ανθρώπινη γονιμότητα άρχισε να εξαφανίζεται… Οι άνθρωποι, σταδιακά σταμάτησαν να «συλλαμβάνουν» νέα ζωή όταν έκαναν έρωτα… Προσπαθούσαν αλλά για έναν ανεξήγητο λόγο ήταν αδύνατον…

Η συνειδητότητα δεν ρώτησε –μιας και δεν την απασχολούσε ποτέ αυτό- ποιοι άνθρωποι άλλαξαν την διαδικασία, αλλά εφόσον απαιτήθηκε μαζικά, άρχισε να εφαρμόζεται τυχαία… Ανεξάρτητα αν μέχρι τότε είχες μια ζωή κατά την οποία η ερωτική συμπεριφορά σου ήταν η κλασική ή όχι… Απλά άρχισε να μειώνεται η πιθανότητα εγκυμοσύνης στην ανθρωπότητα… επειδή έτσι απλά ζητήθηκε από αυτήν μαζικά…  Και ποιος φταίει; Η απάντηση είναι κανένας ειδικά… Δεν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να κατηγορήσει ένα ολόκληρο είδος όντων τι είναι καλό ή κακό για αυτούς, εφόσον αυτό απαιτείται από την βούλησή τους… Εφόσον το ζητά η ελεύθερη βούλησή τους, η Συνειδητότητα δεν έχει λόγο να εξετάσει αν είναι καλό ή κακό για αυτούς και απλά το υλοποιεί… Η ελεύθερη βούληση των ανθρώπων, τον 20 αιώνα μ.Χ. απαίτησε από το σύμπαν να αλλάξει τον τρόπο της αναπαραγωγής τους και το σύμπαν υπάκουσε… Η μοναδική ερώτηση λοιπόν που μπορεί κάποιος να κάνει τώρα είναι «πόσο ελεύθερη ήταν η βούληση της ανθρωπότητας» σε αυτό που ζήτησε; Η απάντηση που θα μπορούσε να έχει νόημα εδώ, είναι ότι «μερικές φορές, για να μπορέσει ο άνθρωπος να κατανοήσει τη δύναμη της συμμετοχής του στην ροή της Συνειδητότητας η οποία υλοποιεί το σύμπαν όπου ζει, χρειάζεται να έρθει αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον αφανισμό»…

7. Εξωσωματική γονιμοποίηση

Όμως μερικές φορές, ο φόβος και η «άγνοια» της υποτιθέμενης γνώσης, μπορεί να οδηγήσει κάποιον σε χειρότερα λάθη… Ακόμη και ένα ολόκληρο είδος όντων, από το οποίο στερείται η αντίληψη του πραγματικού του περιβάλλοντος -όπως σήμερα από την ανθρωπότητα η οποία αγνοεί τη Συνειδητότητα-… Και δεν είναι η πρώτη φορά… Η πτώση του ανθρώπου δεν είχε πολύ διαφορετικό υπόβαθρο… απλά είχε διαφορετικό ντεκόρ… Έτσι εμπρός στην δυσκολία της φυσιολογικής εγκυμοσύνης που παρουσιάστηκε ξαφνικά, η επιστήμη προτίμησε να κάνει κάτι έξω από κάθε λογική… Αντί να λύσει το πρόβλημα, το άλλαξε… Αντί να εξετάσει, γιατί ξαφνικά ένα τόσο μεγάλο πλήθος ανθρώπων παγκόσμια, έχει δυσκολία στο να συλλάβει φυσιολογικά και να μείνει μια γυναίκα έγκυος, αποφάσισε να κάνει το απίθανο… Να αλλάξει την διαδικασία της ανθρώπινης αναπαραγωγής από «ΕΣΩσωματική» σε «ΕΞΩσωματική»… Αγνοώντας βασικά στοιχεία του σύμπαντος, η επιστήμη αποφάσισε να εισέρχονται οι άνθρωποι στον κόσμο, όχι από το μέλλον του, αλλά από το παρελθόν του… Αδυνατώντας να βρει το λόγο του προβλήματος, αποφάσισε να διενεργεί τη σύλληψη εξωτερικά του σώματος, δηλαδή μακριά από την «πύλη των κόσμων», έξω, εκεί στο παρελθόν…

Ο νέος άνθρωπος ο οποίος μέχρι σήμερα ερχόταν στο μέλλον των γονέων, τώρα έρχεται από το παρελθόν τους… Πως γίνεται αυτό; Την ώρα που εισέρχεται μέσα στο σώμα της γυναίκας, έχει ήδη δημιουργηθεί… πριν μερικές μέρες, από κύτταρα που μπορεί να έχουν υπάρξει στο εργαστήριο ή ακόμη και από πριν μερικά χρόνια από κύτταρα που μπορεί να έχουν υπάρξει σε απλή κατάψυξη… Η «είσοδος» άλλαξε από το «εσωτερικό» σώμα και πήγε σε ένα «εξωτερικό» ιατρικό σκεύος στο εργαστήριο…  Ο άνθρωπος μέχρι σήμερα, αν και χρησιμοποιούσε πολύ συχνά τις φράσεις «έρχεται από μέσα», ποτέ του δεν είχε την πραγματική ευκαιρία να αντιληφθεί σε βάθος τι εννοούσε με αυτό… Η κβαντική επιστήμη όμως, αναλύοντας τις διαστάσεις και την ροή του χρόνου, άνοιξε το δρόμο της πλήρους διαλεύκανσης και κατανόησης της ταυτοποίησης του μέλλοντος με το «μέσα» του και του παρελθόντος με το «έξω» του, αφήνοντας σαν μοναδική υλοποίηση του σώματός του στο μοναδικό «παρόν» του «Εδώ και Τώρα»… Η ανάπτυξη της επιστήμης της εξωσωματικής γονιμοποίησης, τράβηξε μια κουρτίνα πάνω από το πρόβλημα της αλλαγής της Συνειδητότητας, χαρίζοντας στα ζευγάρια τα «δικά τους» παιδιά… Ο άνθρωπος δεν θέλησε να λάβει λίγο χρόνο για να αντιληφθεί τι συμβαίνει… Αρνείται να χάσει χρόνο αντιμετωπίζοντας τόσο σημαντικά προβλήματα, όπως είναι η αλλαγή της Συνειδητότητας που υλοποιεί τον κόσμο του, διότι αγνοεί την ύπαρξή της και τον τρόπο που αυτή λειτουργεί… Απίστευτο; Η «άγνοια της γνώσης» θεριεύει το Εγώ των «ειδικών» και στερεί από ολόκληρη την ανθρωπότητα το «μέλλον» της… Και το χειρότερο; Για όλο αυτό, όλοι συνεχίζουν να έχουν πλήρη άγνοια…

8. Έλεγχος και Πειραματική κλωνοποίηση

Όμως η επιστήμη της γενετικής αναπτύσσεται… Οι άνθρωποι, εμπρός στο πρόβλημα του να μην έχουν τα «δικά τους» παιδιά, δέχονται να υποστούν τα πάντα… Υπάρχουν γυναίκες που γνωρίζω, οι οποίες έχουν κάνει μέχρι τώρα ανεπιτυχώς πάνω από 30 (τριάντα) προσπάθειες εξωσωματικής… Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Εκτός από το χρηματικό ποσό που χρειάζεται να έχει κάποιος για να το κάνει, εκτός δηλαδή το οικονομικό πάρτι που γίνεται πάνω στο πληγωμένο εγωισμό του γονιού, ο οποίος θεωρεί ντροπή να μην μπορεί ο ίδιος να δημιουργήσει τα δικά του παιδιά (άσχετα πως θα τα μεγαλώσει και με τι θα τα τροφοδοτήσει μετά ως παιδεία και ανατροφή), οι συγκεκριμένες γυναίκες είναι ήδη δυνητικά, σωματικά ή και ψυχολογικά νεκρές, λόγω της τοξικότητας των φαρμάκων που χρησιμοποιούν… Δέχονται να γίνουν οι ίδιες, τα πειραματόζωα της ανθρωπότητας στην αλλαγή που συντελείται στα επιστημονικά εργαστήρια του κόσμου μας… Τα σημερινά πειραματόζωα, στην επερχόμενη μαζική κλωνοποίηση του ανθρώπινου είδους, μέσα σε μεγαλύτερα και καλύτερα εξοπλισμένα… βιομηχανικά εργαστήρια δημιουργίας ανθρώπων…

Αυτές οι γυναίκες που σήμερα θυσιάζονται, διαθέτοντας το σώμα τους στην πειραματική ανάπτυξη της «εξωτερικής» γενετικής, είναι συγχρόνως οι ηρωίδες της αλλαγής της ανθρωπότητας, από «ελεύθερες οντότητες» σε κοπάδια «ελεγχόμενων ατόμων» αναπτυσσόμενων στα σύγχρονα λιβάδια εξωσωματικής ανάπτυξης… Και αυτό που είναι αδύνατον να συνειδητοποιήσει κάποιος, είναι ότι όλο αυτό που συμβαίνει μέχρι στιγμής, γίνεται με την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου… Κανένα καμπανάκι… Ησυχία… Και η Συνειδητότητα ακούγοντας αυτή την ησυχία, συνεχίζει να θεωρεί ότι όλο αυτό γίνεται με την δική μας έγκριση… Είπαμε… Δεν ρωτάει αν είναι καλό ή κακό… Αφού το ζητάμε εμείς, αυτή το εκτελεί… Εκτελεί την δική μας θέληση υλοποιώντας το απίστευτο… Κάποια μέρα θα ξυπνήσουμε και θα αντικρίσουμε ετοιμοπαράδοτο, «το δικό μας» παιδί, από τον διάδρομο 756 του «λιβαδιού αναπαραγωγής WRE343» (τα νούμερα και τα ονόματα τυχαία)… Ετοιμοπαράδοτο… Ελεγμένο και με τη βούλα… και το όνομα της βούλας «ηλεκτρονικό τσιπ»… Σε μερικούς οι οποίοι ακόμη βρίσκονται στη δική τους νιρβάνα, φαίνεται σενάριο επιστημονικής φαντασίας… Όμως ίσως δεν θα είχαν την ευκαιρία να διαβάσουν στα ψιλά γράμματα των νέων του πλανήτη, ότι από τον Μάιο του έτους 2014 μ.Χ. τα παιδιά που θα γεννιούνται, θα φέρουν στο σώμα τους «ηλεκτρονικό τσιπ», στο οποίο θα είναι καταγεγραμμένα τα στοιχεία τους και στο οποίο θα προστίθενται και τα υπόλοιπα νέα στοιχεία από την πορεία της ζωής τους, ώστε να είναι πλήρως ελεγχόμενοι για πάντα…

9. Το μέλλον είναι μόνο «μέσα» μας

Οι πρώτες γενιές ανθρώπων οι οποίες θα γεννηθούν πλήρως ελεγχόμενοι (οι περισσότεροι των οποίων με εξωσωματική γονιμοποίηση) ξεκινούν… Σε λίγα χρόνια (αν όλα συνεχιστούν όπως σήμερα), η Συνειδητότητα θα έχει διαγράψει εντελώς την «εσωσωματική» διαδικασία αναπαραγωγής του ανθρώπινου είδους, αντικαθιστώντας την με τις νέες, οι οποίες έχουν ήδη ξεκινήσει να γίνονται αποδεκτές στη συνείδηση των ανθρώπων… Ανθρώπων, οι οποίοι αποφάσισαν ότι μπορούν να αλλάξουν τη δική τους συμπεριφορά, μετατρέποντας την ανθρωπότητα σε παράλληλα άγρια πάρτι ηδονής και λιβάδια γενετικής ανάπτυξης… Οι περισσότεροι από μας, είναι σίγουρο ότι θα μείνουν απαθείς σε αυτές τις πληροφορίες… Ακόμη κι αν τις διαβάσουν, θα υποκριθούν ότι δεν τις κατανοούν… Στρέφοντας το βλέμμα μετά αλλού, θα συνεχίσουν την εγωική τους συμπεριφορά σε σχέση με τα παιδιά που δημιουργούν και τον κόσμο που αλλάζουν… Τα παιδιά σε μερικούς μήνες –και εν μέσω δομικών προβλημάτων επιβίωσης των περισσότερων- θα αρχίσουν να "τσιπάρονται" μέσα στα μαιευτήρια και όλοι θα υποκριθούν -και πάλι-, μια αόριστη επιστημονική αναγκαιότητα η οποία -για μια ακόμη φορά- κινείται ασυνείδητα γύρω μας… Η αναπαραγωγή του είδους μας θα αλλοιωθεί μέσω του παρελθόντος μας…

Όμως το μέλλον μας, το πραγματικό μας μέλλον, θα συνεχίσει να πηγάζει από «μέσα» μας… μιας και είναι ο μοναδικός δρόμος να υπάρξει στον κόσμο μας… Ένα «μέσα» μας το οποίο είναι αδύνατον να το αλλοιώσει κάποιος αν δεν το θελήσουμε εμείς οι ίδιοι… Είναι καιρός ίσως, ακόμη και τώρα όπου η αλλαγή του απίστευτου έχει ήδη σχεδόν υλοποιηθεί, να κατανοήσουμε ότι έρωτας σημαίνει αγάπη η οποία πηγάζει από μέσα μας… Είναι ίσως ακόμη καιρός –κυρίως η γυναίκα-, να συνειδητοποιήσει και να αρνηθεί (μιας και ο ρόλος της κρίνεται πάλι κρίσιμος) τη ασυνείδητη συμμετοχή της σε όλο αυτό που διενεργείται δίπλα μας με μοναδικό μέσον τις βουλήσεις μας… Τις δικές μας βουλήσεις… Όσο κι αν ακούγεται αδύνατον ή απίστευτο, τόσο το πρόβλημα όσο και η λύση βρίσκεται και πηγάζει από τα δικά μας σώματα… Τα υλικά μας σώματα, τα οποία χρησιμοποιούμε με ή χωρίς συνείδηση, για σκοπούς που αγνοούμε το λόγο για τον οποίο συμμετέχουμε σε αυτόν… Όμως όλο αυτό μπορεί να σταματήσει… Αρκεί να σταθούμε λίγο ακίνητοι, δίνοντας λίγο χρόνο στις συνειδήσεις μας να στρέψουν πάλι τη ροή της Συνειδητότητας προς το μέρος που θα επιλέξουμε εμείς… Συνειδητά…

Αλκιρέας

Εις το ΕπανΟιδείν (http://eistoepanoidein.blogspot.gr/2014/01/blog-post.html#more)