Νόμος NESARA. Game Over…

Προβληματίστηκα αρκετά σχετικά με αυτό το άρθρο… για το αν θα πρέπει να το γράψω ή να το ξεχάσω και να σταματήσω να ασχολούμαι με αυτό το θέμα… Και αυτό διότι είναι εντελώς άσκοπο να εναντιωθείς ή να υπερασπιστείς ένα θέμα σαν κι αυτό… Ένα θέμα master key ολόκληρου του «παιχνιδιού» που διαδραματίζεται στον πλανήτη μας εδώ και εκατοντάδες χρόνια αλλά κυρίως την τελευταία εικοσαετία… Διότι ο νόμος NESARA, αν και στην Ελλάδα ήρθε στην επιφάνεια τώρα τελευταία τόσο δυναμικά, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της τελικής πράξης του έργου της παγκοσμιοποίησης, της μιας και μόνης κυβέρνησης, της νέας τάξης πραγμάτων και της νέας οικουμενικής Πανθρησκείας…Είναι άτοπο να επιτεθείς σε ένα νόμο φάντασμα, ο οποίος δεν αφήνει να φανεί στο πλατύ κοινό τίποτε πέραν όσων θέλει να ακούσει το ίδιο…

Αν το κάνεις, είναι σαν να επιτίθεσαι σε όλους αυτούς τους εξαθλιωμένους, τρομαγμένους και γεμάτους σύγχυση και απογοήτευση για τη ζωή και το αύριο συνανθρώπους σου… Κι αν πάλι δεν το κάνεις, είναι σαν να τους αφαιρείς τη μία και μοναδική –έστω και ελάχιστα μικρή- ευκαιρία να «δουν» και να κατανοήσουν την ευθύνη της τελικής τους απόφασης… Μιας απόφασης που θα εγκλωβίσει ανεπιστρεπτί ολόκληρη την ανθρωπότητα στην άνευ όρων υποταγή, και υποδούλωση όλων των επερχόμενων γενεών… Προβληματίστηκα όμως και για έναν ακόμη λόγο… Διότι τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, έχει δημιουργηθεί παγκόσμια ένα κέντρο παρα-πληροφόρησης, το οποίο έχει σαλαμοποιήσει τα πάντα… με αποτέλεσμα οι άνθρωποι του καιρού μας να έχουν αυτή τη στιγμή τη μεγαλύτερη ίσως σύγχυση σε αυτά τα θέματα από οποιαδήποτε άλλη χρονική περίοδο… Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά…

1. Ο διπλός νόμος

Ο νόμος NESARA (National Economic Stabilization And Reformation Act, δηλαδή Πράξη Εθνικής Οικονομικής Σταθερότητας και Αναμόρφωσης), είναι στην πραγματικότητα ένα σχέδιο χρηματοοικονομικού νόμου για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Ένα σχέδιο το οποίο δημιουργήθηκε και (φέρεται ότι) υπογράφηκε στις ΗΠΑ επί προεδρίας Μπίλ Κλίντον, με σκοπό να αντιμετωπίσει πιθανές εκτροπές του χρηματοπιστωτικού συστήματος… Δημιουργήθηκε δηλαδή την ίδια περίοδο της απελευθέρωσης του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος και η κεντρική του ιδέα είναι πολύ απλή… Όσο πιο απλή μπορεί να γίνει… Χαρίζονται οι τόκοι των δανείων των Αμερικανών πολιτών, αναμορφώνεται το χρηματοπιστωτικό σύστημα και δημιουργεί μια και μοναδική (Αμερικανική) τράπεζα, όπου όλοι πλέον οι πολίτες συναλλάσσονται μέσω αυτής… Όλα αυτά, -θα μπορούσε να πει κάποιος ότι- είναι πολύ θετικά… Οι Αμερικάνοι δηλαδή προβλέπουν πιθανή κατάρρευση του συστήματος που δημιουργούν και πριν βρεθούν στα δύσκολα σχεδιάζουν μια λύση σαν «μαξιλάρι ασφαλείας»… Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, διότι από τη στιγμή που δημιουργήθηκε το σχέδιο του νόμου μέχρι σήμερα, κύλησε αρκετό νερό στο ποτάμι αυτό…

Ενώ δηλαδή το τραπεζικό σύστημα απελευθερωνόταν και ξεκινούσε να στήνει την απίστευτη φούσκα ευημερίας στην παγκόσμια αγορά η οποία οδήγησε στην παρούσα οικονομική κρίση, την ίδια εκείνη περίοδο, κάποιοι δημιουργούσαν ένα άλλο παράλληλο σύστημα (το NESARA) το οποίο θα αντικαθιστούσε το πρώτο…  Πως είναι δυνατόν όμως, να δημιουργήσουν συγχρόνως, (τη χρονική περίοδο πριν το κτύπημα στους δίδυμους πύργους) ένα σύστημα το οποίο θα ακυρώνει το προηγούμενο με τόσο δραστικό τρόπο;  Πως γνώριζαν ότι οι πολίτες θα υπερχρεωθούν τόσο, ώστε δεν θα μπορούν να πληρώσουν τα δάνεια που τους έδιναν αφειδώς όλες οι τράπεζες παγκόσμια; Και αφού το γνώριζαν ότι η απελευθέρωση του τραπεζικού συστήματος υπήρχε περίπτωση να δημιουργήσει παγκόσμια οικονομική κρίση γιατί προχώρησαν στην υλοποίησή της; Πολύ απλό… Ο νόμος NESARA είναι στην πραγματικότητα «η τελική λύση» στην παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση… Ένας παράλληλος νόμος, ο οποίος παραμένει στη σκιά μέχρι τη στιγμή που θα ετοιμαστεί το έδαφος της εφαρμογής του… Ένα έδαφος που προετοιμάστηκε με πολύ προσοχή, διογκώθηκε, έσκασε σαν φούσκα και παρέσυρε τους πάντες μέσα στη δύνη της παγκόσμιας οικονομικής κατάρρευσης… Ένας Αμερικάνικος νόμος, παραμένει στη σκιά μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες και να γίνει παγκόσμιος… Ένας νόμος που χρειάζεται μια μεγάλη οικονομική κρίση για να εδραιωθεί…

2. Εξωγήινοι και Blue Beam

Όμως τα περίεργα και σκοτεινά σημεία που σχετίζονται με αυτή την κατάσταση δεν είναι μονάχα αυτά… Και ο λόγος, η άμεση συσχέτισή του από την πρώτη στιγμή με «εξωγήινη» βοήθεια...  Αμέσως μετά το κτύπημα στους δίδυμους πύργους (από το 2001 ακόμη), όλες οι οργανώσεις που είχαν σχέση με την έλευση των εξωγήινων γενικότερα, άρχισαν να αναφέρουν ότι οι εκπρόσωποι τους, πρότειναν στις κυβερνήσεις της Γης, την εφαρμογή του Νόμου NESARA, ώστε να βοηθηθούν οι άνθρωποι που πρόκειται να πληγούν οικονομικά από την επερχόμενη κρίση (!)… Σχεδόν 12 χρόνια πριν από τις μέρες μας, οι άνθρωποι που προετοίμαζαν το έδαφος για την τελική λύση, οργάνωναν τις τελευταίες λεπτομέρειες όλων των εναλλακτικών σεναρίων για την ολοκλήρωση της εγκαθίδρυσης της παγκόσμιας κυβέρνησης και της νέας τάξης πραγμάτων… Διότι το να οδηγήσεις τον πληθυσμό ενός ολόκληρου πλανήτη (τουλάχιστον τη πλειοψηφία του) προς ένα ολοκληρωτικό σύστημα, δεν είναι και εύκολο…

Για να το κατορθώσεις χρειάζεται να ενεργοποιήσεις όλους τους φόβους και όλες τις ελπίδες των λαών που θα συμμετέχουν στο σχέδιό σου… Διογκώνεις τους φόβους και τους κάνεις άλυτους και ανίκητους, ικανούς μονάχα να αντιμετωπιστούν από υπερφυσικά όντα πέρα από τον άνθρωπο… Για να ολοκληρώσεις μια παγκόσμια δικτατορία, σε μια εποχή υπερπληροφόρησης, χρειάζεσαι να δημιουργήσεις ένα παγκόσμιο σωτήρα, ικανό να νικήσει και να καταλαγιάσει τους φόβους ολόκληρης της ανθρωπότητας… Αυτό και έκαναν… Δημιούργησαν το θρύλο των εξωγήινων, και ξεκίνησαν το τελικό εναλλακτικό σενάριο της έλευσης της βοήθειας από τα αστέρια μέσα από το πρόγραμμα Blue Beam… Μια υπερπαραγωγή με εικονικά εφέ συμβατά με την τεχνολογία ολογράμματος, σύμφωνα με την οποία θα παρουσιάσουν σε εικονική τρισδιάστατη μορφή, το ολόγραμμα του νέου κυβερνήτη ο οποίος θα κατέβει από το διάστημα… πλαισιωμένος από διαστημόπλοια και εξωγήινους ώστε να εγκαθιδρύσει τη νέα τάξη πραγμάτων, τη νέα παγκόσμια κυβέρνηση και τη νέα θρησκεία… Τα έχω ξαναπεί, όμως σήμερα βρισκόμαστε στην τελική φάση πριν την ολοκλήρωσή του… Μια ολοκλήρωση που το τελευταίο της στάδιο ξεκίνησε μερικά χρόνια πριν…

3. Η απελευθέρωση του χρήματος

Για να μπορέσει να εφαρμοστεί ένας νόμος όπως ο NESARA, χρειάζεται να οργανωθεί μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια από την αρχή… Ποιο είναι το σχέδιο; Να οδηγήσουν όλους τους πολίτες του πλανήτη, σε μια τράπεζα την οποία θα ελέγχουν λίγοι και εκλεκτοί… Πως θα το κάνουν αυτό τόσο ήρεμα και ομαλά ώστε να μην υπάρξει αντίδραση αλλά αντίθετα να θεωρηθεί ως δώρο «από τον ουρανό»; Έπρεπε στην αρχή να δανειστούν άπαντες χρήματα τα οποία δεν θα μπορούσαν ποτέ να ξεπληρώσουν… και αυτό έπρεπε να φανεί σαν παροχή προς όλους… Όμως τα χρήματα αυτά που απαιτούντο για να δανειστεί ολόκληρος ο πλανήτης δεν υπήρχαν, ούτε θα υπάρξουν ποτέ… Πως θα το έκαναν; Σαν πρώτη κίνηση απελευθέρωσαν το τραπεζικό σύστημα χρυσού και δημιούργησαν νέο σύστημα δημιουργίας χρήματος μέσω δανεισμού…

Τα χρήματα δηλαδή που δάνειζαν οι τράπεζες, δεν υπήρχαν αλλά με ένα λογιστικό τρόπο «δημιουργούνταν εικονικά» τη στιγμή της υπογραφής των συμβολαίων… Για να το κάνουν αυτό, έπρεπε να δημιουργήσουν μικρές τράπεζες παντού στον πλανήτη, οι οποίες να δημιουργήσουν προϊόντα δανείων τα οποία να δώσουν με κάθε τρόπο στις μάζες…Οι πολίτες θα «τσιμπούσαν», θα τα έπαιρναν και θα τα κατανάλωναν αγοράζοντας προϊόντα που παρήγαγαν οι ίδιοι εκείνοι που δημιούργησαν αυτό το σχέδιο… Οι επονομαζόμενες ελίτ… Το ιστορικό κομμάτι, του πως δημιουργήθηκαν οι ελίτ μέσα από τις πολυεθνικές και τις μεγάλες εταιρίες το γνωρίζετε περίπου… Λίγο πριν τη Γαλλική επανάσταση, μια μικρή ομάδα ανθρώπων, αποφάσισε να αλλάξει τη ροή της ιστορίας και να κυριαρχήσει σε ολόκληρο τον πλανήτη… Σήμερα η ομάδα αυτή ελέγχει (αφορολόγητο σχεδόν) περίπου το 80-90% του διακινούμενου χρήματος παγκόσμια, ελέγχοντας συγχρόνως, σχεδόν όλες τις κυβερνήσεις και μαζί με αυτές και τους λαούς τους…

4. Δάνεια «όλα σε ένα»

Οι πολίτες που πήραν τα δάνεια όμως, αδυνατούσαν να τα αποπληρώσουν… Αυτό ήταν αναμενόμενο… Έτσι οι μικρές τράπεζες που τα προμήθευσαν, άρχισαν να προωθούν  το χρηματοπιστωτικό κόλπο «όλα σε ένα», το οποίο μέσα σε λίγο διάστημα συγκέντρωσε όλα τα διάσπαρτα μικρότερα δάνεια που υπήρχαν μέχρι εκείνη τη στιγμή σε ένα πιστωτή, σε μία τράπεζα, σε ένα χρηματοδότη… Όμως αυτός ο χρηματοδότης, μετατράπηκε μέσα σε μια νύχτα σε απρόσωπες «αγορές» οι οποίες απαιτούν την αποπληρωμή των δανείων εδώ και τώρα, ορίζοντας εκείνες τον τρόπο και το χρόνο της εξόφλησής τους… Το κόλπο αυτό «όλα σε ένα», μέσα σε λίγο διάστημα διόγκωσε ακόμη περισσότερο το πρόβλημα και τώρα οι μικρές τράπεζες κινδυνεύουν με χρεοκοπία… και άρα μεγάλο πρόβλημα για όλους μας… Οι φόροι αυξήθηκαν δυσανάλογα, τα σπίτια αρχίζουν να βγαίνουν σε πλειστηριασμούς, και όλο αυτό το σκηνικό της ύφεσης που ακολουθεί, επιδεινώνει ακόμη περισσότερο την ψυχολογία και την τσέπη όλων μας…Έτσι ξεκινήσαμε στην αρχή… «όλα τα δάνεια σε ένα πιστωτή» και ολοκληρώσαμε τώρα (με το NESARA) «όλοι οι πιστωτές σε μία τράπεζα»…

Κι όπως δεν το κατάλαβε κανένας τότε, το ίδια το αγνοούν και σήμερα όλοι … Όταν εμφανίστηκαν οι λύσεις της απελευθέρωσης των δανείων και της συγκέντρωσης όλων των μέχρι τότε ποσών σε «ένα», κανένας δεν «ψυλλιάστηκε» τον κίνδυνο της κατάρρευσης του συστήματος… Κι όμως έγινε… Όλοι θαύμασαν τις παροχές χρήματος της επίπλαστης ευημερίας, έτρεξαν, δανείστηκαν και τώρα που ήρθε η στιγμή να πληρώσουν καταλαβαίνουν ότι τα χρήματα που πήραν, είναι αδύνατον να τα βρουν για να τα αποπληρώσουν… Για τον απλούστατο λόγο ότι τα χρήματα αυτά (παγκόσμια) δεν υπάρχουν… ούτε υπήρξαν ποτέ… Δεν υπολόγισαν ποτέ ότι το σύστημα αυτό κάποια στιγμή θα σκάσει και θα καταρρεύσει… Δε διερωτήθηκαν ποτέ «αφού το χρήμα που δανείζουν οι τράπεζες, δεν υπάρχει πραγματικά, τότε από πού θα το βρω εγώ να το δώσω; Αν οι τράπεζες δεν έχουν το χρήμα που μου δανείζουν και ούτε εγώ έχω το χρήμα για να το δώσω, όταν καταρρεύσει η τράπεζα που μου έδωσε το δάνειο, τι θα γίνει;» Ο κάθε ένας θεώρησε ότι σε μια τέτοια περίπτωση όλοι θα πάνε σπίτι τους, όλα θα ξεχαστούν και ούτε γάτα ούτε ζημιά και όλα όμορφα και χαρωπά… Όμως δεν είναι καθόλου έτσι…

5. Τράπεζα «όλα σε μια»

Θυμάστε το Zeitgeist; Μιλάμε για το κίνημα που ξεκίνησε από ένα φιλμάκι-κατηγορητήριο στο τραπεζικό (και όχι μόνο) σύστημα… Ένα από τα κατηγορώ του κινήματος αυτού, ήταν εναντίων των τραπεζιτών και της ελίτ… Κάποιοι τότε θαύμασαν την επαναστατικότητα ενός κινήματος που εναντιωνόταν στον τρόπο που οι «εταιρίες» δημιούργησαν ένα κόσμο ο οποίος καταρρέει… Η ανθρώπινη μάζα όμως, δεν μπορεί να κατανοήσει, πως είναι δυνατόν πίσω από το κίνημα του Zeitgeist να είναι οι ίδιοι οι τραπεζίτες… Όχι κρυφοί… Φανεροί χορηγοί και ομιλητές… Το 90% των εταιριών που παράγουν τη λεγόμενη «ατμοσφαιρική μόλυνση» ανήκουν στους ίδιους… Όμως το φόρο άνθρακα τον πληρώνετε εσείς κι εγώ ενώ οι δικές τους εταιρίες δρουν σε αφορολόγητο καθεστώς, προφυλαγμένες ακόμη και με δικό τους σύνταγμα (βλέπε London city και Columbia).;.. Σήμερα όμως όλοι γνωρίζουμε τη σχέση που είχαν οι εταιρίες αυτές με όλο αυτό το παιχνίδι πληροφόρησης… και αντιλαμβανόμαστε ότι η εικονική αυτή πραγματικότητα που έχουν δημιουργήσει είναι τουλάχιστον για ανόητους αποδέκτες… Κι όμως οι ίδιοι αποδέκτες που βλέπουν σήμερα αυτή την εικονικότητα, αδυνατούν να κατανοήσουν τι είναι αυτό που κρύβεται πίσω από τον NASARA… Αδυνατούν να συσχετίσουν τις πληροφορίες και να βγάλουν συνολικό συμπέρασμα… Διότι διαβάζουν μεν αυτά που εμφανίζει ο νόμος, αλλά δεν μπορούν να διακρίνουν πως θα λειτουργήσει όλο αυτό… Βλέπουν το τυρί, αλλά δεν βλέπουν τη φάκα…

Και η φάκα σε αυτή την περίπτωση είναι πολύπλευρη… Κατ αρχάς, ο νόμος προβλέπει ότι θα κλείσουν οι τράπεζες και θα δημιουργηθεί μία νέα (καλή και αγαθή), με την οποία έπειτα θα συναλλάσσονται μαζί της άπαντες οι πολίτες… Πριν κλείσουν δηλαδή όλες οι μικρότερες τράπεζες που έχουν στα χέρια τους τα απλήρωτα δάνεια, θα τα φορτώσουν σε ένα καινούργιο οργανισμό-τράπεζα η οποία θα αναλάβει αυτά τα χρέη (αυτό που ήδη συμβαίνει σήμερα…)… Η νέα τράπεζα αυτή δηλαδή, στην ουσία θα «αγοράσει» όλα τα δάνεια που δεν μπορούν να πληρωθούν από τους πελάτες των τραπεζών που θα εξαγοράσει… Στη συνέχεια θα προχωρήσει σε διαγραφή των χρεών… Πως θα γίνει αυτό; Θα πάρει τα συμβόλαια και θα τα σκίσει; Όχι φυσικά… Θα καλεί κάθε έναν τους δανειολήπτες και θα τους ανακοινώνει, ότι το χρέος που υπήρχε μέχρι εκείνη τη στιγμή, αναλαμβάνεται να αποπληρωθεί από την ίδια, τη νέα τράπεζα-σωτήρα… Ο δανειολήπτης έτσι, δεν χρωστάει πλέον τίποτα από το παλιό του χρέος και η τράπεζα που ήξερε μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν υπάρχει πλέον αλλά εξαγοράστηκε από τη νέα… Στη θέση της παλιάς, υπάρχει πια η καινούργια, η οποία ανάλαβε το χρέος του, το μηδενίζει και ξεκινά μια νέα συνεργασία μεταξύ τους τώρα από την αρχή… Τώρα ο χαρούμενος πρώην δανειολήπτης θα έχει να κάνει με μια τράπεζα μόνο… Όχι μόνον αυτός… Όλοι οι πολίτες του κόσμου, θα έχουν να κάνουν με την ίδια τράπεζα…

6. Μια τράπεζα, μια κάρτα, ένας λογαριασμός

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι «αναμορφώνεται» το σύστημα χρήματος, που υπήρχε μέχρι εκείνη τη στιγμή και τη θέση του παλαιού παίρνει ένα «ολοκαίνουργιο» σχεδιασμένο όμως εδώ και ένα αιώνα πριν… Το παλιό σύστημα ήταν «κακό» και οδήγησε σε φοροδιαφυγή, υπερκέρδη των κακών «σκοτεινών» και μια τεράστια φούσκα στην αγορά η οποία οδήγησε στην οικονομική κρίση… Για το λόγο αυτό, το σύστημα θα πρέπει να αλλάξει, για να ελεγχθεί η αισχροκέρδεια και η φοροδιαφυγή όλων αυτών που οδήγησαν τους πολίτες στην εξαθλίωση… Έτσι, κάθε πολίτης θα εφοδιαστεί από την νέα αυτή τράπεζα-σωτήρα, με μια νέα ατομική κάρτα, η οποία θα έχει ισχύ ταυτότητας και χρήματος και με την οποία θα μπορεί να συναλλάσσεται με όλους και με όλα… Να προσθέτει χρήματα στο λογαριασμό του και να αφαιρεί… Να λαμβάνει το μισθό του ή να πληρώνει για τις αγορές σε ότι του χρειάζεται για να ζήσει… Να αγοράζει και να πουλάει, να προμηθεύεται για την επιχείρησή του, να πληρώνει τους υπαλλήλους του, να δωρίζει σε φιλανθρωπικά ιδρύματα ή ότι άλλο μπορείς να κάνεις με το χρήμα… Τα πάντα, τώρα που το Οικονομικό Σύστημα Αναμορφώνεται, θα λειτουργούν μέσα από αυτή τη «Μοναδική Κάρτα Παγκόσμιων Συναλλαγών»… Το σύστημα «όλα με μία» επεκτείνεται…

Μήπως τώρα αρχίζετε να αντιλαμβάνεστε για τι πράγμα μιλάμε; Δεν μιλάμε για θρησκεία –αν και τα είπαν και από εκεί κάποιοι-… Μιλάμε για ένα Ολοκληρωτικό Παγκόσμιο Οικονομικό Σύστημα… Μιλάμε δηλαδή, για τον χαρούμενο πρώην δανειολήπτη και (από ανέχεια) φοροφυγά, ο οποίος μέσα σε μια νύχτα μετατράπηκε σε λυπημένο τωρινό παγκόσμιο υπηρέτη… Σώθηκε όμως… Δεν χρωστάει πια σε κανέναν… Η κακιά τράπεζα που του ζητούσε τα χρήματα που δεν είχε, εξαγοράστηκε από την τράπεζα-σωτήρα και χάθηκε από μπροστά του… Η εφορία που τον έστελνε στην τράπεζα να πληρώσει τους φόρους του τώρα δεν του ζητάει τίποτε… Η νέα τράπεζα κρατάει τους φόρους χωρίς να τον ρωτήσει… Η εφορία πια δεν παίρνει χρήματα… απλώς υπολογίζει τα χρήματα που θα κρατήσει αυτόματα από το λογαριασμό του η νέα τράπεζα-σωτήρας… Συμβαίνει ήδη τις μέρες που γράφονται αυτές οι γραμμές… Τα χρήματα που υπολογίζει η εφορία, πληρώνονται στην τράπεζα η οποία τα οδηγεί σε ειδικό λογαριασμό… Κι αν δεν πληρώσεις τα αφαιρούν αυτόματα από το δικό σου…  Η νέα τράπεζα «όλα σε ένα», τράπεζα και εφορία μαζί… είναι ήδη εδώ αλλά εμείς μάλλον λείπουμε… Εσύ, συνεχίζεις ακόμη να ονομάζεσαι «φορολογούμενος πολίτης» αλλά είναι αμφίβολο αν γνωρίζεις ποια είναι η πολιτεία σου... Διότι και η τράπεζα και η εφορία και η κυβέρνηση και η πολιτεία πλέον χαρούμενε ξεχρεωμένε δανειολήπτη, «όλες σε μια» είναι…

7. Η χειραγώγηση της μάζας

Μερικές φορές, όταν με πλησιάζουν στιγμές, όπου αντιλαμβάνομαι βαθιά μέσα μου αυτή τη μιζέρια της ανθρώπινης μάζας, αυτή την αδυναμία της να υπάρξει χωρίς ηγέτη, σωτήρα, καθοδηγητή… χωρίς να μπορεί να αντιληφθεί την εικονικότητα γύρω της και αντιδρά σαν κοπάδι, φτάνω στο σημείο της απόρριψης… Αγγίζω το χαμηλότερο σημείο της ανθρώπινης ύπαρξης, να απορρίψω ολόκληρο το σώμα της ανθρωπότητας… Όμως μου είναι αδύνατον… εγώ ένα κύτταρο να απορρίψω ολόκληρο το σώμα στο οποίο ανήκω… Αν το κάνω, στην ουσία θα απορριφθώ εγώ από αυτό… Όσοι δημιούργησαν αυτή την επονομαζόμενη ελίτ, αυτό έκαναν… Κατάλαβαν την αδυναμία των μαζών και απορρίπτοντας ολόκληρη την ανθρωπότητα ως σώμα, έθεσαν τον εαυτό τους εκτός… Το City of London όπως πρώτα το Βατικανό και αργότερα η Columbia των ΗΠΑ, είναι ανεξάρτητα κρατίδια, εντελώς ανεξάρτητα, με δικό τους σύνταγμα, δικιά τους σημαία και μηδενική φορολογία, διοικούμενα από τις εταιρίες που κυριαρχούν στον πλανήτη ως ελίτ. Ένα κύτταρο της ανθρωπότητας αποφάσισε να ανεξαρτητοποιηθεί από το σώμα της και να κυριαρχήσει πάνω της μέχρι το θάνατό της… Ο καρκίνος της ανθρωπότητας, έχει όνομα και βρίσκεται σε φάση μετάστασης, εξαπλούμενος σε όλο τον πλανήτη μέσα από ένα τεχνητό γονίδιο που ονομάζεται NESARA. 

Από την άλλη όμως, ολόκληρη η ανθρωπότητα έχει ήδη αναπτύξει μια δυναμική τέτοια η οποία οδηγεί με ακρίβεια στη χειραγώγηση και την ανάγκη για ανάδειξη ενός ηγέτη… Όσο και να μη θέλω να το δεχθώ αυτό, το βλέπω συνεχώς μπροστά μου στα «σημεία»… Η άρνηση ή η προσπάθεια συγκάλυψης μιας τέτοιας διαπίστωσης μονάχα δυσλειτουργία μπορεί να φέρει… Ο κάθε ένας θέλει να απεγκλωβιστεί από τα δεσμά της καθοδήγησης και να αφυπνιστεί αλλά την ίδια στιγμή όλοι διασπώνται και κατακερματίζονται σε μικρές ή μεγαλύτερες ομάδες, οι οποίες αυτόματα δημιουργούν διαχωρισμό και αναδεικνύουν τυπικά ή άτυπα την ανάγκη για έναν αρχηγό… Θεωρώ δηλαδή ότι ενώ πλησιάζουμε στο τέλος του παιχνιδιού, απουσιάζει η μεγάλη εκείνη κοινή δυναμική η οποία είναι ικανή να κάνει την ανατροπή όλης αυτής της εικονικής κατάστασης… Κύρια διότι στο μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων υπάρχει μια σύγχυση και μια αβεβαιότητα η οποία τους εμποδίζει να πάρουν απόφαση να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους… Αντίθετα μένουν καθηλωμένοι, αυξάνοντας απλά τον όγκο της πληροφόρησής τους η οποία τους αναγκάζει να άγονται και να φέρονται από το μικρόκοσμό τους… Όμως ο καιρός έχει κάνει τον κύκλο του… Ότι ήταν να μάθουμε σχετικά με την κατάσταση που βιώνουμε το έχουμε μάθει πια… Κι αντί να κάνουμε ένα βήμα και να βγούμε από τον φαύλο κύκλο, μένουμε μέσα και τον ξεκινούμε από την αρχή…

8. Η τελική λύση

Η πληροφόρηση που υπάρχει όμως πλέον γενικότερα, μαζί με την υπάρχουσα κοινωνική και οικονομική κατάσταση, αρχίζει και δημιουργεί πολύ έντονες διαχωριστικές τάσεις από όλους και για όλους… Κάθε μέρα παγκόσμια, ξεφυτρώνει και κάτι νέο το οποίο διασπείρεται παντού ταχύτατα… Σε λίγο καιρό θα είναι αδύνατον στον απλό, καθημερινό πολίτη αυτού του πλανήτη να αναγνωρίσει αυτό που θέλει πραγματικά ανάμεσα σε όλα όσα συμβαίνουν… Η υπάρχουσα γνώση και εμπειρία του κάθε ένα, αρχίζει πλέον και συγκρούεται δυναμικά με κρυμμένες πεποιθήσεις και ενεργοποιημένους φόβους επιβίωσης… Ένας συνδυασμός που επιβάλει περισσότερο τη σιωπή παρά την αντιπαράθεση… Και τι θα γίνει δηλαδή; Αν όλος ο πλανήτης ακολουθήσει την εφαρμογή αυτού του σχεδίου, σε λίγο θα μετατραπεί σε μια τεράστια φυλακή… Η στιγμή αυτή όμως υπάρχει και είναι εδώ… πλησιάζοντάς μας συνεχώς και αναγκάζοντάς μας να πάρουμε κάποιες αποφάσεις… Αποφάσεις που δεν επηρεάζουν μονάχα εμάς τους ίδιους αλλά και τις επόμενες γενιές… Οι πιθανότητες δείχνουν το παρακάτω σενάριο…

Λαμβάνοντας υπ όψη τις υπάρχουσες περιστάσεις, το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας που επηρεάζεται από το υπάρχον σύστημα θα υπακούσει… Η μία πολιτεία μετά την άλλη, η μία χώρα μετά την άλλη, η κάθε κυβέρνηση, τράπεζα, οργανισμός, επιχείρηση, πολίτης, θα αναγκαστεί στο τέλος να συνεργαστεί με την νέα αυτή κατάσταση και να ακολουθήσει την ολοκλήρωση του σχεδίου… Όλα θα πάρουν το δρόμο τους… Η τεχνολογία του ολογράμματος Blue Beam θα παρουσιάσει μια μέρα τον νέο παγκόσμιο ηγέτη, οι κλώνοι θα παρουσιαστούν σαν εξωγήινοι και θα αρχίσουν να εμφανίζονται σαν κάτοικοι του πλανήτη μας και οι εταιρίες οι οποίες ελέγχουν το στρατό θα εμφανίσουν τις τεχνολογικές επιτεύξεις που τις ονομάζουν ιπτάμενους δίσκους ώστε να δικαιολογήσουν την ισχύ τους και να διατηρήσουν αόρατα την εξουσία τους… Όλοι θα παραμείνουν φυλακισμένοι εντός των πυλών του συστήματος και σε εκείνους που θα ασπαστούν τη νέα θρησκεία, θα τους δωριθεί η ευκαιρία της «ανέλιξης» με σύγχρονο τρόπο (μιας και τα κρεματόρια πια είναι ξεπερασμένα)… Όλοι θα υποταγούν στη αλλαγή και την αναμόρφωση, εκτός εκείνων που θα αρνηθούν να υπογράψουν τη σύμβαση συνεργασίας με τον οργανισμό που θα φέρει ο νόμος NESARA… Διότι κάποιοι, έχουν πάρει ήδη τις αποφάσεις τους και απλά παρατηρούν αυτά που συμβαίνουν ατάραχοι… Θα μπορούσε να είναι διαφορετικά αλλά οι άνθρωποι αυτοί είναι πολλοί λίγοι.. Λίγοι σχετικά με το συνολικό αριθμό της ανθρωπότητας…Για αυτούς θα δημιουργηθεί ένας «κλειστός» χώρος έξω από το σύστημα, -κάτι σαν εξορία κάπου- όπου θα μεταφερθούν σαν μετανάστες για να ζήσουν μακριά από τον «πολιτισμό» και την «ευημερία»…

9. Η «εξορία» του πνεύματος

Όλοι οι αρνητές του συστήματος που θα ακούσουν τελικά την εσωτερική φωνή του ιερού ή αξιακού τους κέντρου, όλοι όσοι αποφασίσουν τελικά να πουν όχι στην υποταγή και χειραγώγησή τους, όσοι δεν υποκύψουν στην επίπλαστη ευημερία και δεν υπογράψουν τη νέα σύμβαση που θα ορίζει ο νόμος NESARA, θα εκτοπιστούν τελικά σε ένα χώρο «έξω» από το «σύστημα ελέγχου» που θα δημιουργηθεί από το σχέδιο της ελίτ… Οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι φυσικά θα προέρχονται από όλο τον κόσμο, όλα τα επαγγέλματα, τις κοινωνικές τάξεις και το πολιτισμικό και μορφωτικό επίπεδο… θα φορτωθούν σε τρένα, αεροπλάνα, πλοία και θα μεταφερθούν στο χώρο της «εξορίας», έξω δηλαδή και μακριά από τους «πιστούς» υπηρέτες του συστήματος… Ο χώρος αυτός θα είναι εντελώς αποκομμένος από τον άλλον και οι κάτοικοί του θα αναγκαστούν να ζήσουν με ένα δικό τους εντελώς ανεξάρτητο σύστημα το οποίο όμως, κανένας ίσως ακόμη δεν έχει σχεδιάσει ή οραματιστεί τη λειτουργία και οργάνωσή του…

Αλήθεια, πόσοι από τους πνευματικούς διδασκάλους και ηγέτες του τόπου μας, ετοιμάζονται να αποδεχθούν το σύστημα του νόμου NESARA και πόσοι την ελεύθερη βούληση και την εσωτερική τους προσταγή; Υπάρχει κάποιος ανάμεσά τους, που έχει ήδη αποφασίσει και επιλέξει να ζήσει την υπόλοιπη ζωή του αλλά και των απογόνων του, σε αυτή την «εξορία» της ελευθερίας του πνεύματος, μαζί με τους προερχόμενους από ολόκληρο τον πλανήτη -υπόλοιπους αρνητές του συστήματος-; Πόσοι από όλους αυτούς που ηγούνται πνευματικών ή και πολιτικών ακόμη ομάδων σήμερα στον τόπο μας, προετοιμάζονται, να ζήσουν και να συμβιώσουν στην (ίδια) χώρα που θα οριστεί σαν «εξορία»; Πόσοι από τους οραματιστές του τόπου μας και ταγούς της πνευματικής ελευθερίας, έχουν αρχίσει να σχεδιάζουν την οργάνωση και λειτουργία μιας χώρας «πέρα από το σύστημα»; Έχουν σκεφτεί όλοι αυτοί, ότι αυτή η «κλειστή και ξεκομμένη εξορία», μπορεί να λέγεται Ελλάδα; Αν δεν το έχουν κάνει ήδη, είναι καιρός να το κάνουν, διότι η στιγμή αυτή βρίσκεται Εδώ και Τώρα…

Αλκιρέας

Εις το ΕπανΟιδείν

 http://eistoepanoidein.blogspot.com

Παρατήρηση. Η επίγνωση της εικονικότητας του κόσμου

Μέσα από την συνεχή επικοινωνία με όλους  -κυρίως λόγω της συγγραφής αυτών των άρθρων όλο αυτό το διάστημα εδώ-, αρκετά από τα μηνύματα που λαμβάνω είναι σχετικά με την προσωπική αντιμετώπιση του κάθε ενός πάνω στις καταστάσεις της ζωής… και ειδικότερα στην «κρίση»… Πώς να βιώσουν τον κόσμο στην καθημερινότητα τους και πώς να ζήσουν τα μεγάλα κοινωνικά και οικονομικά θέματα της εποχής μας… Ζητούν σχεδόν απεγνωσμένα πληροφορίες σχετικά με την αντιμετώπιση των ίδιων θεμάτων από άλλους ανθρώπους που θεωρούν ότι ασχολούνται με το πνευματικό πεδίο…

Και αυτό διότι -σύμφωνα με τα μηνύματα πάντα- η αντίληψη που έχουν από πνευματικούς ανθρώπους είναι μια φαινομενική ηρεμία την οποία οι περισσότεροι δεν κατανοούν και δεν μπορούν να αποδεχθούν μέσα στα τόσα προβλήματα που μαστίζουν τους υπόλοιπους… Όλο αυτό το διάστημα απόφευγα να μιλήσω για τα θέματα αυτά μιας και δεν είχε ολοκληρωθεί ο κύκλος των απαραίτητων πληροφοριών που απαιτούνταν για μια τέτοια συζήτηση. Τώρα όμως πια, θεωρώ ότι έχει έρθει ο καιρός που μπορούμε να θίξουμε θέματα όπως αυτό της καθημερινής πρακτικής και αλληλεπίδρασης μας με την εικονικότητα του κόσμου γύρω μας…

1. Μέσα στη ζωή

Οι περισσότεροι από τους αναγνώστες του blog αυτού, έχουν ακούσει ή διαβάσει για τουλάχιστον μία φορά, τη φράση «ο εικονικός κόσμος», όμως πόσοι από αυτούς έχουν καθίσει να αισθανθούν βαθιά, το νόημα αυτής της φράσης; Το λέω αυτό διότι είναι αδύνατον να προχωρήσει κάποιος στην πνευματική αναζήτηση, αν αφήσει πίσω του τέτοια θέματα χωρίς να τα κατανοεί, διότι τότε απλά κοροϊδεύει τον εαυτό του… Διότι μερικοί θεωρούν ότι το να δαπανήσουν κάποιο χρόνο από τη ζωή τους κάθε μέρα σε διαλογισμό, θα τους βοηθήσει στην πνευματική οδό της αναζήτησης… Η απάντησή μου όμως είναι «όχι»… Ο διαλογισμός, σε «βγάζει» απλά από αυτόν τον κόσμο, χωρίς να είναι σίγουρο ότι θα σου δώσει πληροφορίες για τον τρόπο που θα πρέπει να τον αντιμετωπίσεις στην καθημερινότητά σου…

Υπάρχουν άνθρωποι που εξασκούν τον διαλογισμό μέχρις σημείου μηδενικού μεταβολισμού, το οποίο σημαίνει ζουν χωρίς να μιλάνε, να τρώνε, να πίνουν, να κινούνται… Οι άνθρωποι αυτοί απλά είναι σε «παύση»… Δεν ζουν… Δεν συμμετέχουν στην καθημερινότητά μας… Απλά έχουν τα σώματά τους σε φάση «αναμονής» αποφεύγοντας τις διαδοχικές γεννήσεις και ενσαρκώσεις και «φεύγουν», για να επανέλθουν όταν και εάν το θελήσουν… Τα σώματά τους «φαίνεται» ότι ζουν για πάνω από 150 ή 200 χρόνια αλλά στην ουσία, το διάστημα που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση, αν πιάσει φωτιά ο χώρος που βρίσκονται (το λέω σαν παράδειγμα) αυτοί δεν μπορούν να «επανέλθουν», να σηκωθούν και να φύγουν έτσι ξαφνικά, αλλά θα πρέπει κάποιοι να τους μεταφέρουν σε άλλο ασφαλές μέρος…

2. Διαλογισμός και παρατήρηση

Δεν χρησιμοποιούμε το διαλογισμό σαν μέσο αντίληψης της καθημερινότητάς μας… παρά μόνο ελάχιστα όταν θέλουμε να αντιληφθούμε τις πληροφορίες για την «εικονικότητά» του… Δηλαδή στην αρχή, όταν ζητάμε βασικές απαντήσεις… Όταν τις απαντήσεις αυτές τις λαμβάνεις από ένα κείμενο, τότε δεν περιμένεις να φτάσεις σε κατάσταση διαλογισμού τέτοια ώστε να το επιβεβαιώσεις κι εσύ, αλλά περνάς στην πράξη… Ποια πράξη; Στην «παρατήρηση»… Η συνειδητή παρατήρηση του κόσμου γύρω έχει πολλαπλάσια δύναμη από τον διαλογισμό, στην αντίληψή του ίδιου του κόσμου αλλά και του Εαυτού μας μέσα του… Προσέξτε… Ο διαλογισμός σε βοηθάει να πάρεις απαντήσεις οι οποίες «έρχονται» από το αόρατο… ενώ η παρατήρηση να «δεις» το παρόν εικονικό… Πόσοι από σας παρατηρείτε τον κόσμο; Πόσοι δοκιμάζετε τον εαυτό σας να «δει» την εικονικότητά του…

Πόσοι διερωτάστε ποια είναι η εικονικότητα ενός σύννεφου, μιας γάτας που περπατά στην άκρη το πεζοδρόμιο, ενός ποτηριού με δροσερό νερό σε ένα τραπέζι, της επίδρασης της ζέστης στο σώμα σας… απλές σκηνές της καθημερινότητάς σας… Δεν δέχομαι το «δεν έχω χρόνο»… Αν δεν υπάρχει χρόνος για παρατήρηση τότε τι νόημα έχει η αναζήτηση; Μερικοί θεωρούν το άγνωστο, σαν κάτι που μπορεί να το αντιληφθεί κάποιος με λόγια ή μόνο με μελέτη ή ακόμη και διαλογισμό… Γνωρίζω ανθρώπους που υποκρίνονται τους ήρεμους ώρες ολόκληρες σε στάση λωτού, χωρίς να μπορούν να παρατηρήσουν ούτε λεπτό τον Εαυτό τους… Να του κάνουν απλές ερωτήσεις… -Που είμαι τώρα; Τι βλέπω γύρω μου;  -Τι αισθάνομαι; Γνωρίζω τις αισθήσεις μου; -Μπορώ να αντιληφθώ ότι είμαι μέσα σε μια μπουρμπουλήθρα από ύλη και κοιτάζω κάτι που δεν υπάρχει πραγματικά; -Πως μπήκα μέσα στο σώμα μου; Στο σκάφανδρό μου από δέρμα και κόκαλα; -Ποιος σκέφτεται και συναισθάνεται; Αν συναίσθημα είναι το σήμα που δίνουν οι σκέψεις μου στο σώμα μου, ποιος κλαίει, ποιος θυμώνει, ποιος χαίρεται και ποιος γελάει;

3. Παρατηρώντας το παρόν

Οι ερωτήσεις αυτές θα σε φτάσουν να κάνεις την τελευταία ερώτηση… Ποιος βιώνει την «κρίση»;… -Το σώμα μου βιώνει κρίση… Πως τη βιώνει; -Μέσα από σκέψεις… Ποιος τις δημιουργεί τις σκέψεις; -Το εγώ τις δημιουργεί που φοβάται μην πεθάνει… Τι είναι ο φόβος; -Συναίσθημα… Πως δημιουργείται; -Οι σκέψεις μου δίνουν σήμα στο σώμα μου… Κι ο κύκλος έκλεισε… Το σώμα μου βιώνει την κρίση… κι εγώ θα έπρεπε να την έχω παρατηρήσει να πλησιάζει εδώ και μια δεκαετία… Τότε υπήρχε κρίση, σήμερα υπάρχει κάθαρση κι ας πιέζει συναισθηματικά κάποιους αυτή η παραδοχή… Όμως δεν έχω μάθει να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου, διότι είμαι απορροφημένος από τις σκέψεις μου… Τι σκέψεις κάνεις; -Σκέφτομαι το παρελθόν μου και κάνω πλάνα για το μέλλον μου… Μα η παρατήρηση που σου λέω να εφαρμόσεις, αφορά το «τώρα» μονάχα… Πόσοι γνωρίζουν ότι ο άνθρωπος ζει μονάχα στο χώρο που λέγεται «τώρα»; Το «μετά» δεν έχει έρθει ακόμη και το «πριν» μόλις πέρασε…

Είναι και τα δύο αόρατα σε μας και το μόνο που μπορούμε να επηρεάσουμε είναι μονάχα το «μετά», δηλαδή το μέλλον μας… Πόσοι γνωρίζουμε ότι το μέλλον μας έρχεται από «μέσα» μας; Το έχετε διαβάσει εδώ στα άρθρα μου αρκετές φορές… Ίσως κάνατε και κάποια σχόλια τότε… Όμως πόσες φορές το σκεφτήκατε μετά; Πόσες φορές το παρατηρήσατε πάνω σας… Θα ήθελα να σκεφτείτε τώρα και να παρατηρήσετε τον εαυτό σας… το σώμα σας… να παρατηρήσετε πως πηγάζει από μέσα σας όλος ο κόσμος που βλέπετε; Δεν σας κάνει εντύπωση όλο αυτό; Πως είναι δυνατόν να μην καθίσετε να το παρατηρήσετε να υλοποιείται γύρω σας; Κάντε το τώρα… τι περιμένετε; Ρωτήστε «ποιος είναι αυτός που βλέπω δίπλα μου»; Την ώρα που το ρωτάτε, στροβιλίζεστε μαζί του στον χώρο που και στους δύο σας παραμένει αόρατος και το μόνο που αντιλαμβάνεστε είναι τα αγγίγματα του ενός στον άλλον, στα σημεία που «πονάτε»… Οι πεποιθήσεις σας είναι ενεργές και κάνουν αισθητή την παρουσία τους… Οι πεποιθήσεις σας πηγάζουν από αυτό που λέτε ψυχή σας… Δεν πρέπει να το παρατηρήσετε όλο αυτό; Αν δεν το κάνετε εσείς ποιος θα το κάνει για εσάς;

4. Παρατηρώ σημαίνει «μου κάνω ερωτήσεις»

Κάντε όσες ερωτήσεις θέλετε… Όχι σε μένα… Σε σας… Οι ερωτήσεις που κάνετε σας βοηθούν να παρατηρείτε… Αγγίξτε το σώμα σας και μιλήστε του… Αν δεν μπορείτε να κάνετε αυτή την απλή άσκηση, να διαχωρίσετε αυτόν που κάνει τις ερωτήσεις από αυτόν που απαντάει, είναι αδύνατον να αντιληφθείτε τι συμβαίνει στο αόρατο… Δεν σας ενδιαφέρει το αόρατο αν δεν έχετε εναρμονίσει τη ζωή σας πρώτα στο ορατό… στο εικονικό… Ξαναρωτάω… Ποιος βιώνει την κρίση; -Το σώμα σας… Ποιος φοβάται; -Το σώμα σας… Ποιος είναι φτωχός; -Το σώμα σας… Γιατί το κάνει; -Διότι έχει ανάγκες, σε τρόφιμα, ενέργεια, χρήμα, ρούχα, σχολεία, εργασία, αυτοκίνητο, εξοχικό, ταξίδια…

Υπάρχουν όμως κάποιοι ανάμεσά μας, που εδώ και μερικά χρόνια, το μόνο που έκαναν στον ελεύθερο χρόνο τους ήταν να παρατηρούν τον κόσμο και να κάνουν ερωτήσεις για αυτόν… Χωρίς δάσκαλο δίπλα τους… Δεν βιώνουν κρίση διότι παρατήρησαν ότι όλες οι ανάγκες, ήταν μονάχα της μπουρμπουλήθρας που είχαν για σκάφανδρο… Αυτή ήθελε πλούτη, δόξα και μεγαλεία… Αυτή η μπουρμπουλήθρα από σάρκα και κόκαλα… Σέβομαι το σώμα μου αλλά δοξάζω τον Εαυτό μου… και για αυτό μπορείτε να με πείτε φιλόδοξο… Αναγνωρίζω τις σημαντικές ανάγκες του σώματός μου και τις ικανοποιώ όλες… και για αυτό μπορείτε να με πείτε πλούσιο… ή απλά αυτάρκη…

5. Η παρατήρηση των φόβων μου

Αναγνωρίζω ότι ένα μέρος του κόσμου γύρω μου, δημιουργείται από μέσα μου… Αναγνωρίζω ότι το άλλο μέρος του ίδιου κόσμου, δημιουργείται από τη δική μου αλληλεπίδραση με όλους τους άλλους που υπάρχουν γύρω μου… Άρα, ένα μέρος του φόβου μου παράγεται από μένα τον ίδιο… κι εγώ με τη σειρά μου, παράγω ένα μέρος του φόβου των άλλων… Λέω και τις δύο φορές Εγώ, διότι αναγνωρίζω ότι μόνο εγώ μπορώ να το αποδεχθώ αυτό και μονάχα εγώ να το ακυρώσω και στις δύο περιπτώσεις… Μονάχα εγώ μπορώ να αποδεχθώ ασυνείδητα τους δικούς μου φόβους και μονάχα εγώ συνειδητά να τους ακυρώνω… Μονάχα εγώ μπορώ να συμμετέχω το ίδιο ασυνείδητα στη δημιουργία των φόβων των άλλων γύρω μου και μονάχα εγώ μπορώ μόνο συνειδητά να το ακυρώνω…

Αποδέχομαι και ακυρώνω τους φόβους μου δεν σημαίνει ότι είμαι ήρωας…  Σημαίνει ότι αντέχω να στέκομαι να παρατηρώ τα σώματα των άλλων που έχουν κυριεύσει το πνεύμα τους… Σημαίνει ότι αντέχω να αλληλεπιδρώ μαζί τους χωρίς να αποδέχομαι τη μιζέρια των σωμάτων τους… Τι είμαι; Γκουρού; Όχι ζω στο «τώρα» και αρνούμαι να δεχθώ αυτό που το σώμα μου με πιέζει να βιώσω… Πόνο και κρίση… Αρνούμαι… Μα πως μπορείς και το λες αυτό σε ένα κόσμο που καταρρέει; Δεν βλέπω κανένα κόσμο να καταρρέει… Γνωρίζω πως κάποια στιγμή, η μιζέρια των σωμάτων των ανθρώπων, είναι ικανή να κατορθώσει να διαβρώσει ακόμη και τον κόσμο των παιδιών και των ζώων ώστε να τα κάνει να βλέπουν κρίση κι εκείνα… για αυτό συνεχίζω να τους χαμογελώ σε κάθε ευκαιρία…

6. Η κρίσιμη μάζα

Για μερικούς ο νους τους δεν είναι εστιασμένος στην κρίση… Είναι  στην κρίσιμη μάζα… Μια μικρή μάζα της ανθρωπότητας, η οποία να κατορθώσει να κάνει αποτελεσματικά, αυτό που πασχίζει χρόνια… Να παρατηρήσει… Έχετε ίσως ακούσει για αυτή την «κρίσιμη μάζα» και στο παρελθόν… Είναι το ελάχιστο ποσό συνειδήσεων οι οποίες θα πρέπει να καταγραφούν ταυτόχρονα στη συνειδητότητα με ένα ελάχιστο αριθμό επαναλήψεων, ώστε να αρχίσει να καταγράφεται η πληροφορία για όλους… Να υπάρχει σαν «σπόρος» προς ανάπτυξη… Ίσως οι παραπάνω λέξεις φαίνονται σε κάποιους δύσκολες σαν έννοιες ή ακατανόητες, όμως η αλήθεια είναι πολύ περισσότερο απλή… Διότι η μάζα αυτή των ανθρώπων το μόνο που οφείλει να κάνει είναι να παρατηρεί…

Όχι να παρατηρεί και να σχολιάζει με τους γύρω της, αλλά να παρατηρεί και να ρωτάει τον Εαυτό της… Αντίθετα με το αόρατο μέρος του κόσμου, ο εικονικός και ορατός είναι εύκολο να τον αντιληφθείς διότι τον αισθάνεσαι, τον βλέπεις, τον ακουμπάς… Είναι γύρω σου και μπορείς να τον μετρήσεις και να αντιληφθείς τους φυσικούς νόμους που τον διέπουν… Είναι εκεί μπροστά σου και περιμένει να αποκαλύψεις τα μυστικά του… Είναι η μοναδική είσοδος για να κατανοήσεις τα υπόλοιπα… Κι αυτό, αυτή η μικρή μάζα ανθρώπων το έχει κατανοήσει από καιρό… το έχει εντάξει στην καθημερινότητά της… Έχει σταματήσει να ασχολείται με άλλες πρακτικές όπως διαλογισμό και προσπαθεί αν αποκρυσταλλώσει μέσα βαθιά στο είναι της, την ουσία του εικονικού κόσμου και πως αλληλεπιδρά μαζί του

7. Η αύξηση της εικονικότητας

Αυτός που εκπαιδεύεται να παρατηρεί, θα αντιληφθεί πρώτος, τη διαφορά στην αλλαγή της συνειδητότητας… Η κρίση ξεκίνησε με μια διαφορά στην ροή της πληροφορίας μέσα στη συνειδητότητα που δεν την είδε σχεδόν κανένας… Πως έγινε αυτό; Άρχισε να αυξάνεται το «εικονικό» των πραγμάτων γύρω μας… Δημιουργήθηκε εικονική ανάγκη μέσω της μόδας και του τρόπου ζωής, εικονική παροχή ενέργειας μέσω του δανεισμού, εικονική αποταμίευση μέσω της κατάργησης του χρυσού, εικονική στέγαση και ιδιοκτησία μέσω της υποθήκευσης, εικονική παραγωγή τροφίμων μέσω των μεταλλάξεων, εικονική εργασία μέσω της μηδενικής τοπικής παραγωγής, εικονική κοινωνία μέσω των δικτύων, εικονικός φόβος μέσω της συνεχούς τρομοκρατίας και εικονική διακυβέρνηση μέσω των «μη κυβερνητικών οργανώσεων»…Τι υπάρχει γύρω σου που θεωρείς πραγματικό και ικανό να σε φοβίσει; Ένα και μόνο… Η ξαφνική συνειδητοποίηση όλου του παραπάνω εικονικού περιβάλλοντος στο οποίο αφέθηκες…

Ποιος αφέθηκε; Πάλι τα ίδια με το σώμα αρχίσαμε; Φυσικά διότι όλο αυτό που μόλις διάβασες, είσαι έτοιμος να το εξαργυρώσεις με την εικονική εξασφάλιση που σε πλησιάζει… Διότι όλο αυτό το εικονικό πανηγύρι που σε ξεμυάλισε για μια δεκαετία, ξαφνικά τραβήχτηκε σαν χαλί κάτω από τα πόδια σου, ώστε να μεταφερθείς ξαφνικά στον «πραγματικό κόσμο» των υποχρεώσεων… Κι όλα αυτά που είχες και που μόλις τώρα αναγνώρισες σαν εικονικά, είσαι έτοιμος να τα χάσεις… Για όλα αυτά που αντιπροσωπεύουν τη δική σου «εικονική» ασφάλεια, είσαι έτοιμος να «παραδώσεις» την ψυχή σου για να τα κρατήσεις… Η εικονική εξασφάλιση σε πλησιάζει και βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής κι αν όλο αυτό που διάβασες πιο πάνω σου φάνηκε πολιτικό, σε πληροφορώ ότι δεν είναι τίποτε άλλο από βαθιά πνευματικό και μόνο…

8. Η κατάρρευση της εικονικότητας

Είναι αδύνατον να αντέξουν όλοι σε αυτή την εικονική μάχη… Μόνο ίσως κάποιοι… Κάποιοι που θα καταφέρουν να αντέξουν να σταθούν μπροστά στην εικονικότητα, να την παρατηρήσουν, να την αντιληφθούν σαν τέτοια και να την αποδεχθούν… Σε αυτούς, η εικονική πραγματικότητα θα χαθεί, θα καταρρεύσει… Αυτή τη φράση όμως θέλω να την διαβάσετε τόσο ώστε να αισθανθείτε το νόημά της… Αλλιώς είναι αδύνατον να χαθεί για εσάς… Κάπως θα πρέπει να εκπαιδεύσετε τον εαυτό σας να το καταφέρει… Κάποιοι από σας θα τα καταφέρετε, είναι σίγουρο… Χωρίς να είναι αρνητικό, είναι αμφίβολο αν από μόνες τους πρακτικές όπως ο διαλογισμός ή ότι άλλο, να μπορέσουν να δώσουν απαντήσεις σε όλο αυτό το εικονικό παιχνίδι… Το σίγουρο όμως είναι ότι  κάποιοι τις χρησιμοποίησαν στα δικά τους μέτρα, σαν εργαλείο μέσα σε όλα τα τόσα εργαλεία που χρησιμοποίησαν στην ανάπτυξη τούτου τους εικονικού κόσμου.

Είναι αλήθεια ότι η διαδικασία του διαλογισμού και το κλείσιμο των ματιών, κάνει τον κόσμο περισσότερο ασταθή, όμως αυτό δεν αρκεί… Δεν ζούμε στο αόρατο… Για κάποιο λόγο που δεν μπορούμε να θυμηθούμε, αποφασίσαμε να γεννηθούμε εδώ… Να εισέλθουμε στο πεδίο της Γαίας και να λάβουμε μορφή ανθρώπου μέσα σε τούτο τον εικονικό κόσμο… Αυτό που έχουμε επιλέξει πριν ακόμη γεννηθούμε έχει σχέση με τον εικονικό αυτό κόσμο που αποκαλούμε «πραγματικότητα» και όχι με το αόρατο… Το ταξίδι μας περνά από την σε βάθος αντίληψη, αυτής της «εδώ πραγματικότητας» και της «εσωτερικής» επίγνωσης της κατάρρευσής της…

9. Το αξιακό μας κέντρο

Σας ξαναλέω ότι σε άλλες εποχές, όλο αυτό μπορεί να σας ακουγόταν σαν πολιτικός λόγος, αλλά το μόνο που είναι –το ξαναλέω- είναι πνευματικό… Σε λίγο καιρό ίσως κάποιοι από μας θα είναι πνευματικοί πρόσφυγες και κάποιοι άλλοι πνευματικοί κρατούμενοι σε ένα χώρο όμως που για αυτούς θα έχει καταρρεύσει… Όλοι και κάθε ένας από μας, έχει μέσα του φυλαγμένη μια έννοια, μια εικόνα, μια ιδέα ή μια κατάσταση που αποτελεί το αξιακό του κέντρο… Θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε ιερό αλλά με τη λέξη αυτή μπορεί να υπάρξουν παρανοήσεις, διότι δεν μιλάμε για θρησκεία… Μιλάμε για αυτό που ο κάθε ένας, είναι περισσότερο ο Εαυτός του… Ένα αόρατο εσωτερικό σημείο που αντιπροσωπεύει την υπέρτατη εσωτερική του αξία…

Την αξία για χάρη της οποία όλοι μπορούν να θυσιάσουν τα «πάντα»… Με το κέντρο του αυτό, ο κάθε ένας από μας, αλληλεπιδρά με λιγότερες πεποιθήσεις, περισσότερο ακέραιος, δίκαιος, πιστός… κι όλο αυτό το κάνει με λιγότερη πίεση, ελεύθερα, αβίαστα…Σε αρκετούς σήμερα, η αύξηση της εικονικής πραγματικότητας, έχει αντικαταστήσει τις αξίες αυτές με ύλη, χρήμα, ισχύ και εξουσία… Σε αρκετούς από μας, η αυξημένη εικονική πραγματικότητα έχει καλύψει το αξιακό μας κέντρο με τμήμα του εικονικού κόσμου… Η διαδικασία για να αποβάλουμε από πάνω του όλη αυτή τη «σαβούρα» που ασυνείδητα εναποθέσαμε, είναι η συνειδητή παρατήρηση γύρω μας… Η επαναφορά μας στη ζωή του «τώρα»… Η επαναφορά μας στο παρόν…

10. Απενεργοποιώντας το φόβο μας

Ο εικονικός κόσμος δυναμώνει μόλις «κλειστείς» μέσα στο πριν και στο μετά… Αναλογίζεσαι το παρελθόν σου με τα λάθη που πιθανόν έκανες και τα «γεγονότα» που κάποιοι γιγαντώνουν μέσα σου συνεχώς και κάνεις υποθετικά σενάρια για το μέλλον σου… Ένα μέλλον που οι ίδιοι έχουν φροντίσει να το γεμίσουν με κάθε λογής φόβο… Όλη αυτή η διαδικασία, σε κρατάει δεσμευμένο μέσα στον εικονικό κόσμο χωρίς να μπορείς να κατανοήσεις τι ακριβώς συμβαίνει…  Πολλοί κοιτάζοντας γύρω τους, θεωρούν ότι το παρόν τους αποτελείται από σκηνές βίας, μιζέριας και αυξανόμενης φτώχειας, διότι όπου και να κοιτάξουν βλέπουν εικόνες φρίκης… Ποιος κοιτάζει; Μπορεί να σας φαίνεται χαζή ερώτηση αλλά αυτός που κοιτάζει λέγεται «σώμα» και «Εγώ» και οι δύναμη που το κάνει να κοιτάζει λέγεται «πεποιθήσεις»… Κοιτάζει εκείνο το μέρος του εικονικού κόσμου που συμμετέχει στο δράμα… Το σώμα και το Εγώ εκστασιάζεται για δράμα… Αν αυτό σου φαίνεται απλή  φιλοσοφία ανίκανη να σε βοηθήσει, απλά βρίσκεσαι σε λάθος κείμενο…

Ο εικονικός κόσμος είναι τόσο τεράστιος που σε χωράει μια χαρά… γιατί χάνεις το χρόνο σου με τέτοια γραπτά σαν αυτό εδώ; «Και τότε που να κοιτάξω αφού παντού γύρω μου αυτά βλέπω;»… Εκεί θα κοιτάξεις… αλλά θα κοιτάξεις Εσύ, από «μέσα» κι όχι το σώμα σου… Τότε θα δεις τα ίδια πράγματα, αλλά ξαφνικά θα παραξενευτείς με αυτό που κάνουν… Και όπως θα παραξενευτείς με τους άλλους, το ίδιο θα παραξενευτείς και με το δικό σου σώμα και το μερίδιο συμμετοχής του στο κόσμο γύρω σου… Η παρατήρηση του κόσμου με αυτό τον τρόπο, σταματά τις σκέψεις σου χωρίς να σταματά την αντίληψή σου… Η απουσία από το θόρυβο των σκέψεών σου μειώνει το φόβο σου διότι ο φόβος βρίσκεται μέσα στις σκέψεις σου… Η μείωση του φόβου σου σε βοηθά να «βλέπεις» διαφορετικά τη ροή της ζωής… Λιγότερο δραματικά…

11. Κοίτα την διέξοδο, όχι τον κίνδυνο

Θα σου δώσω ένα παράδειγμα: Ξαφνικά βρίσκεσαι μπροστά σε μια πινακίδα που σε πληροφορεί ότι σε ένα λεπτό θα πεθάνεις… Ποια θα είναι η αντίδρασή σου; Αμέσως θα αρχίσεις να σκέφτεσαι τι δεν πρόσεξες, το οποίο θα μπορούσε να κρύβει αυτό που θα σε σκοτώσει και συγχρόνως θα θυμηθείς ταχύτατα όλα αυτά που θα χάσεις πεθαίνοντας… Το σώμα σου θα αντιδράσει αστραπιαία, θα αρχίσεις να φωνάζεις δείχνοντας προς την πινακίδα, θα βρίζεις που δεν προνόησε κάποιος να σε ειδοποιήσει, θα με κοιτάς λες και βλέπεις ούφο «άσε μας ρε φίλε με τις φιλοσοφίες σου, εδώ σε ένα λεπτό πεθαίνω κι εσύ μου ζητάς να παρατηρώ τον κόσμο, μα τρελός είσαι δεν βλέπεις την πινακίδα μπροστά μου;»  κι ο πανικός είναι προ των πυλών… Το μόνο που χρειάζεσαι κάποιον να σε σώσει… Σταμάτα…

Χαλάρωσε και κοίτα πάλι την πινακίδα… Σε ποιόν το λέει; Σε όποιον το δει, ή σε όποιον το πιστέψει… Το μόνο που μπορεί να πεθάνει είναι το σώμα σου από το φόβο του… Όμως εδώ μιλάμε για πνευματικότητα… Δεν υπάρχει απέναντι κάποιος που πυροβολεί, αλλά απλά μια πινακίδα… Ένα μήνυμα, μια είδηση που αν την αφήσεις μπορεί να γίνει μέσα σου συν-είδηση… Μπορείς να το δεις και να γυρίσεις ήρεμα προ της έξοδο διαφυγής από εκείνο το σημείο ή μπορείς να το αποδεχθείς και να αρχίσεις να το αναπαράγεις μολύνοντας τις συνειδήσεις όλων γύρω «σε ένα λεπτό πεθαίνουμε…». Χάος… Εύγε μάζα… Δεν είναι η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα έφτασε σε κομβικό σημείο… ούτε είναι ίσως η τελευταία… Οι καταστάσεις της ζωής δημιουργούνται από την αλληλεπίδραση όλων μας… Μέσα σε όλο αυτό που συμβαίνει, συμμετέχουμε όλοι μας… Άλλοι με τα οράματά τους και άλλοι με τους φόβους τους…

12. Η έξοδος

Για να βγεις, ακολούθα τον ίδιο δρόμο που μπήκες… Η εικονικότητα εξουδετερώνεται με εικονικότητα… Δεν μπορείς να πεις «βγες από την εικονικότητα και έλα στον πραγματικό κόσμο»… Ποιος είναι ο πραγματικός κόσμος; Αφού τα πάντα γύρω είναι εικονικά… Από τη στιγμή που θα το πεις αυτό πέφτεις σε άλλη παγίδα πάλι… Η αδυναμία του ανθρώπου, ξεκινά και τελειώνει στην αποδοχή του κόσμου γύρω του ως στέρεου, μόνιμου και πραγματικού. Η παράλληλη συνειδητή δημιουργία μιας εικονικής πραγματικότητας με σκοπό να την εξουσιάσει, αυτόματα τον εκπαιδεύει στην ολοκληρωτική αντίληψη του σύμπαντος…

Για να πάψεις να εξουσιάζεσαι συνειδητά από την εικονικότητα, πρέπει συνειδητά να δημιουργήσεις μια παράλληλη δίπλα της… Συνειδητά να δημιουργήσεις ένα ομοίωμά της… έναν εναλλακτικό κλώνο της κατά κάποιο τρόπο και να τον εξουσιάσεις… Μονάχα η ολοκληρωτική ενασχόλησή σου με τη δημιουργία ενός παράλληλου δικτύου, όμοιου με αυτό που βρίσκεσαι εσύ μέσα, θα μπορέσει να σε κάνει να αποδεχθείς όσα σήμερα αρνείσαι να αντιληφθείς… Και ίσως τότε από θύμα, γίνεις θηρευτής των κυνηγών σου…

Αλκιρέας

Εις το ΕπανΟιδείν  http://eistoepanoidein.blogspot.com

Επίσης μπορείς να δεις σχετικά άρθρα: http://codepetalouda.blogspot.com/

Έξωδιαστασιακός χώρος. Ο "κόσμος" πέρα απ’ τις"αισθήσεις"

Αυτοΐαση και κβαντική υλοποίηση. Ζωή κόντρα στο θάνατο

Σπειροειδής διάσταση, κάρμα και γωνιώδης πορεία ζωής

Γνωρίζουμε όλοι -ή τουλάχιστον όσοι βρίσκονται ως αναγνώστες στο παρόν blog-, ότι σε περίπτωση κινδύνου ο άνθρωπος έχει δύο δυνατότητες… της μάχης ή της φυγής… Αυτό συμβαίνει στο υλικό, σωματικό επίπεδο της μορφής, όπου το Εγώ πάντοτε σε εγρήγορση ως φρουρός του σώματος και της ύλης, ενημερώνει τους υπάρχοντες μηχανισμούς, ανακαλεί από την μνήμη και την εμπειρία του ανάλογες πρακτικές και λύσεις και τελικά αντιδρά θέτοντας το σώμα σε κατάσταση μάχης ή στρέφοντάς το σε θέση φυγής και απομακρύνοντάς το από το επικίνδυνο σημείο… Στο πνευματικό επίπεδο όμως τι συμβαίνει στις ανάλογες περιπτώσεις; Τι συμβαίνει δηλαδή εσωτερικά, ενεργειακά σε επίπεδο Εαυτού, στις περιπτώσεις που το σώμα βρίσκεται σε μια χρονική στιγμή όπου αντιλαμβάνεται μέσω των αισθήσεών του κίνδυνο για την επιβίωση και διατήρησή του; 

1. Εναρμόνιση με τη ζωή

Είναι πράγματι πολύ ωραίο να συζητάμε για πνευματικά, φιλοσοφικά θέματα και να ασχολούμαστε με το υπερβατικό, όμως θα πρέπει κάθε τόσο να το εναρμονίζουμε με την τρέχουσα «πραγματική» μας ζωή… Να προσπαθούμε δηλαδή να εξετάσουμε, αν μπορούμε κάποια από αυτά που αποφασίσαμε να γνωρίσουμε, να τα κάνουμε πράξη και να τα εφαρμόσουμε στον αισθητό κόσμο που ζούμε… Όσο μπορούμε φυσικά… Αλλιώς δεν έχει νόημα να ασχολούμαστε… Διότι τότε το θεωρούμε κάτι μακρινό και άπιαστο για μας… Το Εγώ μας, παρακάμπτοντας τη εσωτερική βούλησή μας, το παρακάμπτει υπερτονίζοντάς το ή υποτιμώντας τις προσπάθειές μας, με μοναδικό σκοπό την διατήρηση της ηγεμονίας του επάνω μας… Έτσι λοιπόν σε αυτό το άρθρο, αποφάσισα να πούμε μερικά λόγια για κάτι πιο πολύπλοκο αλλά και συγχρόνως πολύ πρακτικό και καθημερινό… Την σπειροειδή 6^η διάσταση, το κάρμα και την γωνιώδη ενεργειακή πορεία των επιλογών της ζωής μας…

2. Μια σπειροειδής κίνηση
Πριν ξεκινήσω την ανάλυση των όσων θέλω να περιγράψω, θα πρέπει να πω ότι η 6^η διάσταση είναι ένας ενεργειακός χώρος υπερβολικά δύσκολος στην περιγραφή του με λέξεις. Διότι εκτός του ότι είναι ενεργειακός, συμπεριλαμβάνει πολλαπλές κινήσεις μέσα του, οι οποίες είναι σχεδόν αδύνατον να περιγραφούν με όρους τριών διαστάσεων που γνωρίζουμε… Για το σκοπό αυτό έψαξα στο διαδίκτυο και βρήκα ένα βίντεο το οποίο θα βοηθήσει τον κάθε αναγνώστη να αντιληφθεί καθαρότερα αυτά που θα περιγράψουμε πιο κάτω. Διότι για να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε την διαδικασία που συμβαίνει στην 6^η διάσταση και την δημιουργία αυτού που έχουμε μάθε να ονομάζουμε «κάρμα», θα πρέπει πρώτα να πούμε μερικά λόγια για την σπειροειδή κίνηση… Την κίνηση δηλαδή που δημιουργεί «δύνη»… Όπως βλέπετε στο βίντεο, ενώ για μας που κατοικούμε μέσα στο ηλιακό μας σύστημα, αυτό μας φαίνεται ακίνητο, με τους γνωστούς πλανήτες του να έρχονται γύρω από τον ήλιο ακολουθώντας μια κυκλική (ή ελλειπτική) τροχιά, αυτό δεν συμβαίνει σε κάποιον ο οποίος μας παρατηρεί έξω από αυτό…

Εκεί ο παρατηρητής, βλέπει στους πλανήτες μια διπλή κίνηση, η οποία διαμορφώνει στο σύνολο των πλανητών μια συνολική σπειροειδή πορεία… Μια πορεία δηλαδή η οποία αποτελείται από τις «κυκλικές» πορείες τους γύρω από τον Ήλιο μας, αλλά και μια συνολική διαφορετική πορεία όλου του συστήματος μαζί… Διότι ο Ήλιος μας, ενώ σε μας φαίνεται σταθερός δεν είναι… Κινείται μέσα στο σύμπαν μας με μια ταχύτητα που πλησιάζει τα 70.000 Χλμ την ώρα Η κίνηση αυτή είναι επίσης σύνθεση αλλά εμείς για το παράδειγμά μας θα τη θεωρήσουμε ευθεία για να μην το κάνουμε ακόμη πιο δύσκολο το όλο θέμα… Έτσι λοιπόν, έχουμε τον Ήλιο ο οποίος διαγράφει μια ευθύγραμμη πορεία, γύρω από τον οποίο όμως γυρίζουν κυκλικά οι πλανήτες του… Έτσι λοιπόν, ο ίδιος μοιάζει με κομήτη ο οποίος ακολουθείται από διάφορα σώματα τα οποία περιστρέφονται γύρω από αυτόν… Και ενώ ο ήλιος διαγράφει μία κίνηση –την ευθύγραμμη-, οι πλανήτες που βρίσκονται γύρω του διαγράφουν δύο κινήσεις… Μία ευθύγραμμη (μαζί με τον ήλιο) και μια κυκλική (γύρω από αυτόν)… Η διπλή όμως κίνηση αυτή, σχηματίζει τελικά έλικα… Έναν έλικα ο οποίος περιστρεφόμενος συνεχώς, σχηματίζει με της σειρά του μια νοητή σπειροειδή πορεία δύνης, η οποία είναι και το σημερινό μας ενδιαφέρον…

3. Όπως "έξω" έτσι και "μέσα"
Γιατί ενδιαφέρον; Πριν σας το πω θα ήθελα να φανταστείτε όλο αυτό το σύνολο από τους πλανήτες που είδατε στο βίντεο, αλλά με μια διαφορά. Στη θέση των πλανητών που περιστρέφονται θα βάλετε νέφη… Ενεργειακά νέφη, ίδια περίπου με αυτά που γνωρίζετε σαν νέφη ηλεκτρονίων… Βάζετε λοιπόν στη θέση κάθε πλανήτη ένα ενεργειακό νέφος και στη θέση του ήλιου ένα κεντρικό πυρήνα -σε ενεργειακή κατάσταση κι αυτόν-, και τα φαντάζεστε να κινούνται με τον ίδιο τρόπο που είδατε στο βίντεο… Διαγράφοντας μια συνολική ελικοειδή σπειροειδή πορεία μέσα σε ένα χώρο… Για να δείξετε περισσότερο ενδιαφέρον και να ασχοληθείτε περισσότερο με αυτή τη νοητική εργασία που σας περιγράφω, σας λέω κατ αρχήν, ότι αυτό το ενεργειακό σύνολο που έχετε δημιουργήσει τώρα νοητικά στη θέση του ήλιου και των πλανητών, είναι ο Εαυτός μας… Ο άϋλος, πνευματικός, ενεργειακός, υπερβατικός Εαυτό μας…

Όλος μαζί είναι ένα σύνολο, ένα Όλον, αλλά για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τα επί μέρους, σας λέω ότι στη θέση του Ήλιου θα βάλετε το κεντρικό κοσμικό κύτταρό σας –αυτό που έχουμε μάθει σαν ψυχή- και στη θέση των πλανητών, θα βάλετε τις πεποιθήσεις σας, τα χαρίσματα και τα μειονεκτήματα σας… Δηλαδή θα βάλετε τα πέντε λειτουργικά αρχεία (πεποιθήσεις) μαζί με τα αρχεία διαμόρφωσης (χαρίσματα και μειονεκτήματα) όπως τα έχουμε ξαναπεί στον α’ κύκλο περιγράφοντας τη λειτουργία της ψυχής στον αισθητό κόσμο… Αυτή η εικόνα πλησιάζει πάρα πολύ το ενεργειακό μας σύνολο… Δείτε αν θέλετε τώρα πάλι το βίντεο με διαφορετική ματιά όμως τώρα, ώστε να αντιληφθείτε την όλη κίνηση και πορεία του εαυτού μας μέσα στην 6^η διάσταση… Σε ένα χώρο δηλαδή ενεργειακό ο οποίος είναι έξω από το χρόνο και φυσικά δεν είναι χώρος με την έννοια που του δίνουμε εμείς στις τρεις διαστάσεις… Είναι ένα «ενεργειακό πεδίο» που μεσολαβεί πριν εισέλθουμε στην 5^η διάσταση και αφού έχουμε διέλθει από την 7^η όπου λαμβάνουμε τα χαρακτηριστικά της κάθε ζωής…

4. Η ενεργειακή κίνηση του Εαυτού μας
Λέω μεσολαβεί και εισέλθουμε σαν να περνάμε από τη μία διάσταση στην άλλη απλά για να κατανοήσουμε την πορεία… Είναι όροι καθαρά αισθητού κόσμου για να συνεννοηθούμε. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει διαχωρισμός των διαστάσεων από τη μία στην άλλη, αλλά αποτελούν ένα ενιαίο Όλο, άχρονο και άχωρο, αλλά ας συνεχίσουμε… Κάθε ένα λοιπόν από τα χαρακτηριστικά μας ή τις πεποιθήσεις μας, περιστρέφεται ενεργειακά γύρω από τον κεντρικό πυρήνα, όπως ακριβώς συμβαίνει και με ένα Ηλιακό σύστημα και τους πλανήτες του… αναπαράγοντας έτσι τη δομή, φύση και λειτουργία του ενεργειακού συστήματος στο οποίο εισέρχεται. Περιστρέφονται σαν νέφη, ενεργειακά, ακολουθώντας διπλή κίνηση –ευθεία και κυκλική- διαγράφοντας έτσι μια σπειροειδή πορεία… Μια πορεία σε δύνη…

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να θυμηθούμε τον τρόπο που γίνεται η υλοποίηση και τον οποίο έχουμε αναφέρει αρκετές φορές στον α’ κύκλο, περιγράφοντας την αρχή της αντιστρόφου ροής… Περιληπτικά επαναλαμβάνω ότι ολόκληρος ο κόσμος διέρχεται από το σημείο που εμείς αντιλαμβανόμαστε σαν «τώρα» και αντιστρέφεται μέσα του… ενώ εμείς αυτή την αντιστροφή τη βιώνουμε γραμμικά τη μία στιγμή μετά την άλλη… Ας πάμε όμως λίγο στην φωτογραφία –σχήμα που ακολουθεί, ώστε να δούμε καλύτερα την πορεία αυτή από τις διάφορες στιγμές μας… Το συμπαντικό ενεργειακό κύτταρό μας λοιπόν –αυτό είπαμε που στις θρησκείες το αναφέρουν ως ψυχή- αναπαρίσταται με τον ήλιο και τα χαρίσματα και οι πεποιθήσεις μας με τους πλανήτες…

5. Η γέννηση του κάρμα
Στην πορεία λοιπόν που ακολουθεί η συνειδητότητα και υλοποιεί τον κόσμο (σίγουρα στο σημείο αυτό θα πρέπει οι νέοι αναγνώστες να κάνουν μια βόλτα από τις αναρτήσεις που περιγράφω όλο αυτό που μόλις έγραψα) διέρχεται μέσα από τις στιγμές του «τώρα», τις οποίες εδώ έχω σημειώσει συμβολικά με τους αριθμούς από το 1 μέχρι το 12 στην κάτω οριζόντια γραμμή, από δεξιά προς αριστερά… Παρατηρούμε λοιπόν τον πυρήνα να διέρχεται από τις χρονικές στιγμές (στην πραγματικότητα ολόκληρη η συνειδητότητα διέρχεται από εμπρός του μέσω της δικής του παρατήρησης), με τις πεποιθήσεις, χαρίσματα και ελαττώματα (λειτουργικά αρχεία και αρχεία διαμόρφωσης) να περιστρέφονται γύρω του «κυκλικά» δημιουργώντας δύνη (τα γαλάζια ίχνη που δημιουργούν τις γαλάζιες πορείες στο σχήμα)… Τα πιο έντονα στοιχεία από αυτά διαγράφουν ένα ίχνος κύματος ενώ τα περισσότερο ασθενή μοιάζουν με ευθεία ή μεγάλη καμπύλη πάνω και κάτω από την πορεία του Ήλιου –πυρήνα…Τώρα ας επικεντρωθούμε στη χρονική στιγμή του «τώρα» με τον αριθμό 1. Την δεξιά με το κόκκινο χρώμα …

Τι παρατηρούμε εκεί; Εκεί για το παράδειγμά μας, είναι μια στιγμή που συμβαίνει στη ζωή μας ένα συνταρακτικό γεγονός, το οποίο επιδρά δραστικά πάνω σε ένα μας χαρακτηριστικό ή μια (ή περισσότερες) πεποίθηση… Χάνουμε ένα γονιό ενώ είμαστε παιδιά, μας προδίδει ή μας εγκαταλείπει ένας σύντροφος, βιώνουμε βία ή εξευτελισμό ή οτιδήποτε που μπορεί να μας συνταράξει… Σε εκείνη ακριβώς τη στιγμή, δημιουργείται μια δυνατή ενεργειακή σύναψη… Ένας ενεργειακός δεσμός ο οποίος συνδέει το πεδίο της ενεργοποιημένης από το γεγονός πεποίθησης με τη στιγμή… Μια ενεργειακή σύναψη που εμείς την θεωρούμε σύναψη μνήμης μέσα στον εγκέφαλό μας, αλλά δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας συνεχής «ενεργός» ενεργειακός δεσμός ανάμεσα στην «εικόνα» μας που δημιουργήθηκε τότε και στο συνεχές «τώρα» μας… Τι συμβαίνει δηλαδή… Ενώ ο πυρήνας συνεχίζει την πορεία του ευθύγραμμα προς τις επόμενες στιγμές μας προς τα αριστερά της εικόνας, το ενεργειακό «νέφος» της δεδομένης πεποίθησης που συμμετείχε στο συμβάν και ενεργοποιήθηκε, λόγω της ύπαρξης της σύναψης και του δεσμού που δημιουργήθηκε, επιστρέφει συνεχώς ενεργειακά στη δεδομένη στιγμή με τον αριθμό 1… Η γέννηση ενός «κάρμα» είναι γεγονός…

6. Η συνεχής "επιστροφή"
Πως γίνεται αυτό… Ένα μέρος του Εαυτού μας, μικρό ή μεγάλο, έχει σταματήσει να διαγράφει την κυκλική πορεία γύρω από τον πυρήνα συνεχώς, αλλά τη μια στιγμή έλκεται μια από τον πυρήνα και τον ακολουθεί ενώ την άλλη στιγμή έλκεται από το σημείο του συμβάντος και επιστρέφει πίσω στη χρονική στιγμή του (1)… Δηλαδή αντί για κυκλική πορεία, διαγράφει ένα συνεχές ζικ-ζακ, γεμάτο από γωνιώδεις αλλαγές πορείας μπρος- πίσω όπως φαίνεται καθαρά στο σχήμα… Ενώ δηλαδή ο Εαυτός έχει φτάσει σε μια χρονική στιγμή 10, ένα τμήμα του (μικρό ή μεγάλο) επιστρέφει ακόμη συνεχώς ενεργειακά στη στιγμή 1 διαγράφοντας όλο και μεγαλύτερες αποστάσεις ώστε να προφταίνει τα δύο του άκρα… Βρισκόμαστε πλέον σε αυτό που είπαμε στην αρχή… δημιουργούμε κάρμα…

Δηλαδή τι γίνεται και πως… Αυτό το ενεργειακό ζικ-ζακ το οποίο προέρχεται από τις γωνιακές διαδρομές, δημιουργεί μια σημαντική ενεργειακή απώλεια, η οποία οφείλεται στη «σύναψη του συμβάντος» με τον Εαυτό. Έτσι ο Εαυτός, (ή αν θέλετε η ψυχή) αρχίζει να έχει ανάγκη από μεγαλύτερες ποσότητες ενέργειας, έτσι ώστε να ανταποκριθεί στην ζήτηση αυτή. Δημιουργείται δηλαδή ένα «αρνητικό» ενεργειακό φορτίο το οποίο συνεχώς μεγαλώνει, αρχίζοντας να έχει αντίκτυπο στον ψυχισμό του ατόμου… Το ενεργειακό αυτό φορτίο τώρα, ο Εαυτός αρχίζει την προσπάθεια να το εξουδετερώσει στη διάρκεια της ζωής που του απομένει… Τις περισσότερες φορές όμως δεν το καταφέρνει και έτσι τη στιγμή του υλικού θανάτου περνάει στο υπερβατικό φορτισμένος με ένα ενεργειακό αρνητικό «βάρος»…

7. Η γωνιακή διαδρομή
Ποιος είναι ο τρόπος για να απαλλαγούμε από αυτό το γεγονός και πως μπορούμε να προφυλαχτούμε στο μέλλον λοιπόν; Στο γεγονός που είπαμε ότι αποτελεί την εκκίνηση της όλης αυτής κατάστασης, μπορεί να εμπλεκόμαστε μονάχα εμείς ή μπορεί να υπάρχει στην εμπλοκή αυτή και άλλο άτομο, ένα ή περισσότερα… Άτομα, ομάδες, έθνη κλπ… Ο δεσμός αυτός το αναγκάζει να σταματήσει την «κυκλική» πορεία και να τη μετατρέψει σε «γωνιακή» διαδρομή. Για να σταματήσει αυτό και να επανέλθει η πορεία μας σε κυκλική ακολουθώντας το σύνολο του Εαυτού μας, πρώτα θα πρέπει να κατανοήσουμε αυτή τη γωνιώδη διαδρομή του αδιάκοπου πήγαινε-έλα από ένα σημείο γεγονότος. Για να το κατανοήσουμε όμως αυτό, θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι στο δεσμό- σύναψη αυτό, έχει εμπλακεί με το γεγονός, κάποιο δικό μας «εικονικό» ενεργειακό συστατικό  και όχι ολόκληρο το σώμα μας ή ο νους μας…

Για να θυμηθούμε επαναλαμβάνω ότι οι πεποιθήσεις είναι το εικονικό αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης μας με τη συνειδητότητα όπως είπαμε στον α’ κύκλο… Και αυτό το λέω διότι ο νους (με την υλική έννοια της μυαλού που παράγει σκέψεις), αφομοιώνει το γεγονός σαν δική του υπόθεση, χωρίς να λαμβάνει υπ όψη τον Εαυτό… Κι αυτό διότι το ενεργειακό αυτό συστατικό που έχει εμπλακεί (πεποίθηση), είναι συνδεδεμένο με ένα τμήμα του Εγώ μας… Της εικονικής μας προσωπικότητας που ζει και τρέφεται με τις πεποιθήσεις μας… Άρα η πεποίθηση που ενεπλάκη στο συμβάν, «δένει» κατά κάποιο τρόπο εκεί μαζί της και το τμήμα του Εγώ που ελέγχεται από αυτή… Έτσι για παράδειγμα η πεποίθηση του ελέγχου, σε συμβάν που υπάρχει «προδοσία», το Εγώ ενεργοποιούμενο για μάχη, δημιουργεί τις προϋποθέσεις της καλλιέργειας συνθηκών «εκδίκησης»… Ένα γεγονός που συνέβη κάποια στιγμή, τρέφεται από την ενέργεια που παράγει όλο αυτό το συνεχές ζικ-ζακ και οργανώνει το Εγώ να εκδηλώσει δράση εκδίκησης… Σε όλο αυτό όμως, ο Εαυτός είναι εντελώς εξουδετερωμένος και κυριαρχείται πλήρως από το Εγώ…

8. Το ενεργειακό φορτίο μας
Και τι συμβαίνει χρονικά; Κάθε ζικ-ζακ που δημιουργείται από την γωνιώδη πορεία, διαγράφει άτυπα ένα κύκλο στο ίδιο σημείο… Όλο το ενεργειακό σώμα του Εαυτού προχωράει μαζί με τη συνειδητότητα και εξελίσσεται και συγχρόνως ένα τμήμα του μένει πίσω εισερχόμενο σε νέους κύκλους οι οποίοι γίνονται τοπικά γύρω από το τότε συμβάν… Κάθε τέτοιος όμως κύκλος, μας επιστρέφει στο ίδιο σημείο… Ξανά και ξανά και ξανά ενώ το εξωτερικό σκηνικό του αισθητού κόσμου- αλλάζει, εμείς βρισκόμαστε σε μια σειρά από κύκλους που μας επιστρέφουν κάθε φορά στο ίδιο σημείο… Ποιο σημείο; Στο ίδιο σημείο «εσωτερικού πόνου»… Αυτό που γίνεται αντιληπτό σε μας είναι ο «εσωτερικός σωματικός πόνος ψυχής»… Όπως συνέβη την πρώτη φορά στην εκκίνηση του συμβάντος… Χωρίς να κατανοούμε τι συμβαίνει και γιατί συμβαίνει σε μας αυτό, σαν να έλκουμε ξανά και ξανά ίδιες καταστάσεις στη ζωή μας, είμαστε δεμένοι σε αυτό τον κύκλο… Όχι ολόκληροι… Ένα κομμάτι του Εαυτού μας…

Ενώ δηλαδή ο υπόλοιπος μπορεί να εξελίσσεται υλικά ή πνευματικά, στην εργασία, την καριέρα, την οικογένεια, σε κάποια χαρίσματα που έχει και προχωράει «εμπρός», κάποιο στοιχείο του τον κρατάει «πίσω»… Κάποια σκιά της ψυχής του έχει μείνει πίσω και εξακολουθεί να αγωνίζεται κάνοντας γωνιακές διαδρομές, οι οποίες δημιουργούν μια ενεργειακή ρωγμή στη δύνη που κινείται ο Εαυτός του στο σύμπαν… Κι αυτή η ενεργειακή ρωγμή, όταν περάσουμε στο υπερβατικό μετά το θάνατο του σώματός μας, παραμένει εκεί… Οι εικόνες μας παραμένουν στην 4^η διάσταση… θυμάστε; Ο υλικός θάνατος του σώματος απλώς μας βγάζει από τη χρονική γραμμή και μας κάνει αόρατους σε εκείνους που ζουν ακόμη μέσα της… Η ψυχή έτσι δεν έχει ολοκληρώσει τη διαδρομή της και επανέρχεται σε άλλο σώμα… Επανέρχεται κυρίως λόγω αυτού του ενεργειακού βάρους… Να ελευθερωθεί από αυτό με νέο κύκλο ζωής… Πως θα το πετύχει αυτό; Έχουμε μιλήσει σχετικά… Με την αποδοχή του γεγονότος σαν αυτό που είναι… Σαν μια χρονική στιγμή που μας έδωσε μερικές πληροφορίες, τις οποίες εμείς αφήσαμε να τις διαχειριστεί το Εγώ μας μέσω των πεποιθήσεων μας…

9. Η απελευθέρωση
Η φράση «πάμε παρακάτω» σημαίνει αυτό ακριβώς… Απεγκλωβίζεσαι από το γεγονός και το κρατάς μονάχα ως ανάμνηση… Εδώ θα πρέπει να πω κάτι σημαντικό για τη λειτουργία της μνήμης… Μέχρι τώρα, θεωρούσαμε και θεωρούμε, ότι οι εγκεφαλικές συνάψεις είναι ηλεκτρικά σήματα που δημιουργούν τη μνήμη μέσα στον εγκέφαλό μας… Καμία σχέση… Ο εγκέφαλός μας είναι όργανο «επεξεργασίας» σημάτων και όχι «αποθήκευσης»… Οι συνάψεις δεν αποθηκεύουν μνήμη στον εγκέφαλο… Το σώμα μας δεν είναι σταθερό αλλά αναπαράγεται συνεχώς μέσα από τη ροή της συνειδητότητας… Αναπαράγεται και μετά φεύγει σαν εικονική μορφή στο μέρος του χρόνου που εμείς το ονομάζουμε παρελθόν… Οι συνάψεις λοιπόν, είναι ενεργειακοί δεσμοί ανάμεσα στο «τώρα» και σε κάθε εικονική μορφή που πέρασε στις προηγούμενες στιγμές μας τις οποίες ζήσαμε…

Κάθε στιγμή που ζούμε, απομακρύνεται από το «τώρα» μας στο παρελθόν… και ο μόνος τρόπος να την «ανακαλέσουμε» στη μνήμη μας, είναι μέσω αυτών των συνάψεων, -ενεργειακών δεσμών- που υπάρχουν μεταξύ τους… Το «πάμε παρακάτω» λοιπόν, χαλαρώνει ένα δυνατό ενεργειακό δεσμό γωνιώδους κίνησης ή κάρματος και τον μετατρέπει σε απλή σύναψη μνήμης… Μνήμης που όταν την ανακαλούμε, έχει σταματήσει πλέον να την ελέγχει το Εγώ και να τη δραματοποιεί… Το «συμβάν» έτσι, μετατρέπεται από δράμα σε μια απλή στιγμή… Η αποδοχή της πεποίθησης και της «εικονικής» κατάστασης, σταματάει να σου δημιουργεί την ανάγκη να το ξαναζήσεις… Μπορεί να το ξαναζήσεις αλλά όταν έχει καταργηθεί η ανάγκη, η συμπεριφορά σου είναι διαφορετική σε αυτό… Σταματάει να σου δημιουργεί πάλι «εσωτερικό πόνο»…

10. Η επίγνωση της "συνέπειας"
Κάθε φορά που ετοιμαζόμαστε για μάχη ή φυγή, στον πνευματικό χώρο ετοιμάζεται να αλλάξει μια κατάσταση σε γωνιώδη πορεία ή να παραμείνει κυκλική συνεχίζοντας τη ροή της συνειδητότητας ομαλή… Κάθε δική μας μάχη ή κάθε μας φυγή, μπορεί να «σώσει» ή να «τραυματίσει» το σώμα μας, εξωτερικά, ή να αλλάξει τις ζωές τις δικές μας ή των γύρω μας, δημιουργώντας νέους κύκλους που θα αργήσουν να ολοκληρωθούν… Η 6^η διάσταση είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί στον ανθρώπινο νου, διότι περιέχει τις «συνέπειες» των πράξεών μας… Συνέπειες σε μας και στους άλλους… Ο ανθρώπινος νους, αντιλαμβάνεται σαν συνέπειες μονάχα αυτές που έχει βιώσει με οποιοδήποτε τρόπο… κάνοντας αδύνατον να τις αναγνωρίζουμε αν δεν τις έχουμε βιώσει πριν… Η γνώση από μόνη της αν δεν γίνει βιωματική παραμένει άγνοια… Μια άγνοια που το Εγώ έχει μάθει πολύ καλά να χρησιμοποιεί για τις ανάγκες του…

Η αντίληψη της πιθανής γωνιώδους πορείας που θα στρέψουμε τις δικές μας ζωές αλλά και των συνανθρώπων μας είναι ένας δείκτης, ο οποίος πέρα από έννοιες όπως αμαρτία και τιμωρία, είναι ικανός να μας δώσει αρκετές πληροφορίες για τις συνέπειες που δημιουργούμε γύρω μας… Η ίδια αντίληψη αυτή, μετατρέπεται σε φάρο αν κατορθώσουμε να την εντάξουμε στους εσωτερικούς μας αγγελιοφόρους, οι οποίοι μας πληροφορούν συνεχώς για την εσωτερική μας πορεία σε τούτη τη ζωή… Μια πορεία που μπορεί να αρχίσει να αμβλύνεται και να επανέρχεται σε κυκλική τροχιά, ακολουθώντας το ταξίδι της ψυχής μας πέρα από την κάθε στιγμή αυτού του κόσμου… Ένα ταξίδι που θα μετατρέψει πάλι την εσωτερική μας οδύνη σε ενεργή κοσμική δύνη…

Αλκιρέας

Εις το ΕπανΟιδείν 
http://eistoepanoidein.blogspot.gr/2013/09/blog-post_7.html

Σχετικά άρθρα: στο blog: http://codepetalouda.blogspot.com/
Πεποιθήσεις. Το "τείχος" πριν τον Ανώτερο Εαυτό
Αυτοίαση και κβαντική υλοποίηση. Ζωή κόντρα στο θάνατο 

Η κρυμμένη φλόγα της εσωτερικής μας επανάστασης

Εδώ και αρκετά χρόνια παρατηρώ τον εαυτό μου ανάμεσα στους ανθρώπους γύρω μου, έχοντας τη βεβαιότητα πλέον πως δεν υπάρχει τίποτα που να μην γνωρίζουν. Όπου και να γυρίσω τη ματιά μου και την προσοχή μου, θα δω ή θα ακούσω κάτι που δείχνει το βαθμό αφύπνισης του παγκόσμιου «δυτικού» πληθυσμού αυτού του πλανήτη, σε πραγματικά υψηλά επίπεδα. Δείχνει, αλλά δεν είναι… Όταν πλησιάσεις πιο κοντά στον κάθε ένα από αυτούς, όλο το σκηνικό καταρρέει μέσα σε ένα φοβικό περιβάλλον γεμάτο από ερωτήσεις για την επιβίωσή τους και το μέλλον τους, χωρίς σχεδόν ίχνος από όσα με τα μανίας διαβάζουν, ακούν και συζητούνε… Γιατί; Οι λόγοι είναι αρκετοί και καλά κρυμμένοι… Κύρια όμως διότι η γνώση παραμένει αόρατη στη συνείδηση αν δεν περάσει απ τις αισθήσεις μας, αν δεν γίνει βίωμα, αν δεν μεταφραστεί σε πράξη…
 
1. Η διαφορετικότητα στην αντίληψη

Οι άνθρωποι διαχρονικά, σε ότι σχετίζεται με την αναζήτηση του βάθους της συνείδησης τους, χωρίζονται σε τρεις κύριες κατηγορίες… Ένα 10% περίπου αντιλαμβάνονται τα πράγματα διαφορετικά από τους άλλους και είναι έτοιμοι να προχωρήσουν εύκολα σε αλλαγές στη ζωή τους, ένα 80% σχεδόν δεν ασχολούνται με αυτά τα θέματα σε βάθος και άλλο ένα 10%, θεωρεί ότι ο κόσμος είναι απολύτως έτσι όπως τον αντιλαμβάνονται και άρα ο οποιοσδήποτε βρεθεί μπροστά του να λέει κάτι διαφορετικό και δυσνόητο, θεωρείται εν δυνάμει επικίνδυνος… Η πρώτη κατηγορία είναι αυτή που δημιουργεί τις αλλαγές στον κοινωνικό ιστό και η τελευταία αυτή που διατηρεί τα ήθη τα έθιμα και τις παραδόσεις με ευλαβικό και τελετουργικό τρόπο, ενώ η μεσαία προτιμά να μην ασχολείται και απλά ακολουθεί την γενική πρακτική, μη θεωρώντας ότι όλο αυτό είναι κάτι σημαντικό για το οποίο θα έπρεπε να ασχοληθεί σοβαρά περισσότερο…

2.Μετέωροι ανάμεσα στη γνώση και την απόφαση
Ανήκω στην πρώτη κατηγορία, είναι σίγουρο… Και ανήκοντας εκεί, είναι επίσης σίγουρο ότι αν βρεθώ σε μια παρέα δέκα ατόμων, στατιστικά θα είμαι ο μοναδικός που θα βλέπω έτσι τα πράγματα, ενώ σίγουρα θα υπάρχει και κάποιος άλλος εκεί, ο οποίος θα με θεωρούσε επικίνδυνο σε σημείο να σκεφτεί ακόμη και να ασκήσει εναντίον μου βία. Οι άλλοι οκτώ, θα ακούσουν, θα σκεφτούν, θα σχολιάσουν, θα διαρωτηθούν ή θα χαμογελάσουν ευγενικά και θα απομακρυνθούν… Φυσιολογικά πράγματα… Φυσιολογικά όμως, για οποιαδήποτε άλλη εποχή, εκτός από τη δική μας σήμερα… Διότι σήμερα, ζούμε σε μια αρκετά ιδιαίτερη χρονική στιγμή, η οποία παρουσιάζει τουλάχιστον αρκετές διαφορές με το παρελθόν και για την οποία όμως έχει γίνει λόγος δεκάδες χρόνια πίσω… Ζούμε δηλαδή σε μια εποχή, που όλοι μίλαγαν για αυτή εδώ και χρόνια… Άλλος λίγο άλλος πολύ, για ένα περίεργο τρόπο κα λόγο, αρκετοί είναι αυτοί που προέβλεψαν την εποχή μας, μερικοί από τους οποίους με αρκετές λεπτομέρειες, πράγμα το οποίο –ως φαίνεται - αποτελεί πια αστείο ή φάρσα της ιστορίας σε μεγέθυνση πλανήτη…

Κι όμως, όσο κι αν μιλάμε για όσα συμβαίνουν, όσο κι αν διαβάζουμε, σχολιάζουμε ή ακούμε, δείχνουμε σαν να μην ιδρώνει και πολύ το αυτί μας από όσα γίνονται… Μέχρι τώρα τουλάχιστον… τα δεδομένα που υπάρχουν, δείχνουν περισσότερο να τρομοκρατούν τον κόσμο παρά να τον ωθούν να κάνει κάτι… Οτιδήποτε και προς οποιαδήποτε κατεύθυνση… Μερικοί μιλάνε για επανάσταση, κινητοποίηση, εξέγερση, πνευματική, κοινωνική ή ότι άλλο αλλά όλοι καταλαβαίνουν ότι, αν και η κατάσταση κοινωνικά σε όλο τον πλανήτη έχει φτάσει σε κομβικό ίσως σημείο, κανείς δεν κινείται προς μια όμοια κατεύθυνση με τον διπλανό του κι έτσι όλοι παραμένουν ακίνητοι… Ίσως επίσης καταλαβαίνουν ή συνειδητοποιούν μερικοί, ότι επανάσταση χωρίς καθαρό στόχο απλά θα δημιουργήσει καταστροφές και χάος χωρίς αύριο… Ή μάλλον χωρίς γνωστό αύριο, μιας και δεν έχουν σχεδιάσει κάτι να βάλουν στη θέση του κατεστραμμένου… Ίσως ακόμη διότι οι περισσότεροι κατανοούν ότι στην πραγματικότητα δεν θέλουν να καταστρέψουν κάτι, αλλά απλά ζητούν να πάρουν πίσω αυτά που έχασαν έτσι ξαφνικά…

3. Ψάχνοντας τον κόσμο, μέσα μας
Το ίδιο όμως με τους γύρω μας συμβαίνει και μέσα μας… Στον κάθε ένα ξεχωριστά, μιας και μέσα μας μπορούμε να δούμε την αντανάκλαση του γύρω κόσμου μας και αντίστροφα… Έτσι σε μια προσπάθεια να γνωρίσω τι συμβαίνει εκεί έξω, γύρισα και κοίταξα μέσα μου με προσοχή και χωρίς σχόλια και κριτική… Απλά παρατηρώντας προσεκτικά…  Τι μπορώ να κάνω εγώ προσωπικά, σε ένα περιβάλλον που –είτε το θέλω είτε όχι από αυτό που γνώριζα μέχρι σήμερα- καταρρέει μέρα με την ημέρα και οδηγείται προς μια διαφορετική κατεύθυνση; Πρώτη μου ασχολία είναι να αναγνωρίσω και να αποδεχθώ μέσα μου προς τα πού πάνε τα πράγματα… Ποια είναι η νέα κατεύθυνση που έχει δημιουργηθεί… Άσχετα αν μπορώ ή όχι να κάνω κάτι, πρέπει πρώτα να φτάσω σε μια εσωτερική αποδοχή της κατάστασης όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ αυτή τη στιγμή…

Αυτό λοιπόν που αναγνωρίζω ανεπιφύλαχτα πλέον μέσα μου, είναι ότι το όλο εξωτερικό κοινωνικό  συμβάν είναι απλά ένα «σκληρό παιχνίδι» από μερικούς υπεράνω υποψίας συνανθρώπους μας –βλέπε αγορές-, το οποίο αποφάσισαν να παίξουν κάποια στιγμή ψυχρά και υπολογιστικά στην παγκόσμια οικονομική αγορά… Νόμιμο, αλλά σκληρό… Νόμιμο για αυτούς –τους νόμους οι ίδιοι τους έφτιαξαν ή τους επηρέασαν άλλωστε- και σκληρό για όλους τους υπόλοιπους που βρεθήκαμε μέσα του… Δεν είμαι δικαστής για να δικάσω ή παγκόσμιος κριτής για να κρίνω το πώς και το γιατί φτάσαμε μέχρι σε εκείνο το σημείο που το παιχνίδι έγινε «σκληρό», αλλά αυτό δεν αλλάζει την κατάσταση στο «τώρα»… Είναι σίγουρο πως κάποια στιγμή, η ιστορία θα βγάλει τα γεγονότα στην επιφάνεια… Όμως μέχρι τότε, οι γενιές που θα έχουν έρθει δεν θα έχουν ίσως πια τις ίδιες εκλαμβάνουσες στα περί του κόσμου γενικότερα αλλά και ειδικότερα…

4. Μια σειρά γεγονότων
Με ανοικτά τα μάτια λοιπόν, κοιτάζοντας τα πάντα γύρω μου, ή με κλειστά και αφουγκραζόμενος την κατάσταση παρατηρώντας την εκ του μακρόθεν, η απόφαση που καταλήγω οδηγεί στο ίδιο σημείο… Για λόγους που είναι αδύνατον να εξετάσω σε βάθος και να αναλύσω ώστε και να την κατανοήσουμε όλοι μας στις λεπτομέρειες αυτή τη στιγμή, φαίνεται πως οι άνθρωποι αυτοί, μέσα σε ένα βάθος χρόνου 50-90 περίπου ετών, κατάφεραν να ενορχηστρώσουν μια παγκόσμια «φαρσοκωμωδία» με αποκλειστικό και μόνο σκοπό, να «βάλουν στο χέρι» οικονομικά ολόκληρη την ανθρωπότητα… Φαίνεται και ακούγεται απίστευτο, το γεγονός ότι –λίγο ή πολύ- τρεις –άντε πέντε- οικογένειες, καταστρώνοντας σχέδια για αρκετά χρόνια, κατάφεραν τελικά να δημιουργήσουν μια σειρά από προϋποθέσεις και γεγονότα, με τα οποία είναι έτοιμες να κυριαρχήσουν πάνω από όλες τις κυβερνήσεις, όλους τους στρατούς και όλα τα έθνη του πλανήτη μας… Απίστευτο αλλά πραγματικό…

Όλοι το γνωρίζουν πια με κάθε λεπτομέρεια… Δεν θα μπω στον κόπο να επαναλάβω σε λεπτομέρειες τα όσα είναι εύκολο πια να βρει κάποιος παντού γύρω που «φωνάζουν» για τον τρόπο που το έκαναν. Γενικά όμως θα θυμίσω, ότι με τον ένα τρόπο –βλέπε ψέμα- πάνω στον άλλο, δημιούργησαν α) ένα γιγάντιο πλήρως ανεξάρτητο τραπεζικό σύστημα, το οποίο είχε την ικανότητα να αυτοπαράγει χρήμα μέσω του δανεισμού που χορηγούσε προς όλους τους πολίτες παγκόσμια… Παράλληλα με αυτό, β) δημιούργησαν όλες τις προϋποθέσεις να αναπτυχθεί η ανάγκη ρευστού χρήματος στην αγορά, το οποίο προμήθευσαν στη συνέχεια αφειδώς προς κάθε κατεύθυνση υπερχρεώνοντας τους πάντες… Συμπληρωματικά γ) ανέπτυξαν ένα συνεχή και χωρίς τέλος πόλεμο ενάντια σε έναν άγνωστο και ανύπαρκτο παγκόσμιο εχθρό, μέσω του οποίου ανέπτυξαν όλη την απαραίτητη νομολογία για ένα αστυνομικού τύπου παγκόσμιο κυβερνητικό έλεγχο στον πλανήτη, καταλαμβάνοντας συγχρόνως δ) χωρίς δικαιολογία το μεγαλύτερο μέρος των ενεργειακών του πηγών… Τέλος ε) κατάφεραν μέσω την ενημέρωσης των ΜΜΕ και των πνευματικών ομάδων να ριζώσουν στη συνείδηση των πολιτών την ψυχολογική ανάγκη για ένα έξωθεν αόρατο και πανίσχυρο σωτήρα –υπερκυβερνήτη…

5. Το μέλλον, μας πλησιάζει
Έτσι το «σκληρό παιχνίδι» πλέον φτάνει την ολοκλήρωσή του… α) οι τράπεζες-αγορές σε παγκόσμια ηγετική θέση, έχοντας στη διάθεσή τους το χρήμα όλου του πλανήτη, ελέγχουν ολοκληρωτικά β) τις κρατικές κυβερνήσεις μέσω των οικονομικών προγραμμάτων που τους διαθέτουν, ορίζοντας τους κανόνες του παιχνιδιού. Για όποιον είναι αντίθετος προς τους σκοπούς τους, έχουν έτοιμο στρατό γ) τον οποίο χρησιμοποιούν με οποιοδήποτε πρόσχημα για να τον ανατρέψουν –ως τρομοκράτη- και να βάλουν στη θέση του άλλον δικό τους. Έτσι έχοντας εξασφαλισμένο τον έλεγχο στην παγκόσμια διακίνηση χρήματος και δ) ενέργειας, ετοιμάζονται να εφαρμόσουν τελικά με τη βοήθεια του ψυχολογικού εξαναγκασμού ε) επιβίωσης, τον ηλεκτρονικό έλεγχο προς κάθε πολίτη, ο οποίος πλέον έχοντας πάνω του τον ειδικό μηχανισμό –βλέπε κάρτες RFID- θα είναι απλά ένα νούμερο σε κάποιον κεντρικό υπολογιστή, πλήρως υποταγμένος να τους υπηρετεί πιστά αιωνίως…

Απορώ αν ο Όγουελ ήταν προφήτης ή αν αντέγραψαν απλά και μεθοδικά την ιδέα του από το έργο του «1984». Τα γεγονότα που περιγράφω, είμαι σίγουρος ότι τα γνωρίζουν όλοι όσοι διαβάζουν το άρθρο… Για να πάω και πιο πίσω, το λεγόμενο χάραγμα του αντίχριστου οι Έλληνες το συζητούν πολλά χρόνια… Εδώ όμως δεν μιλάμε πια για θρησκευτικά θέματα και συνομωσιολογίες… Μιλάμε για πραγματικά γεγονότα που βρίσκονται σε εξέλιξη αυτή τη στιγμή που τα γράφω… Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ο έτοιμος στρατιωτικός νόμος στις ΗΠΑ για τους τρομοκράτες -βλέπε αντιφρονούντες- είναι γεγονός και όχι φαντασία κάποιου που του αρέσει να σπέρνει φόβο στους ανθρώπους…

6. Η εικονική παγίδα τηε υποχρέωσης
Ο φορολογούμενος είναι ένας ελεύθερος πολίτης ο οποίος πληρώνει ένα μέρος των χρημάτων που κερδίζει κάθε έτος, στην πολιτεία του… Όταν όμως όλα τα χρήματα της πολιτεία του ελέγχονται και διοικούνται από κάποιο τρίτο άτομο, τότε ο φορολογούμενος γίνεται απλά ένα υπάλληλος του τρίτου ατόμου… Κι αν τα χρήματα που οφείλει η πολιτεία του στο τρίτο άτομο είναι περισσότερα από όσα μπορούν όλοι οι πολίτες της να κερδίσουν σε όλη τη ζωή τους, τότε φορολογούμενος σημαίνει «δούλος»… Ένα άτομο που δουλεύει μόνο και μόνο για να πληρώνει το συγκεκριμένο τρίτο άτομο, κρατώντας για τον εαυτό του τόσα μόνο που του επιτρέπουν να επιβιώσει… Όχι να ζήσει τη ζωή του… Απλά να επιβιώσει για να δουλεύει… Αν το τρίτο άτομο αυτό –βλέπε αγορές- διαθέτει το μηχανισμό να ελέγχει αυτόματα και κεντρικά, τα χρήματα τα οποία μπορώ να κερδίσω στη ζωή μου, δεν είναι υποχρεωμένο να μου τα ζητάει κάθε φορά… Απλά μου τα παίρνει αυτόματα από το λογαριασμό μου…

Αυτό είναι η κάρτα RFID. Απλά ένα εργαλείο αυτόματων συναλλαγών το οποίο παρακολουθεί συνεχώς το τι αγοράζεις και τι πουλάς… Τι χρήματα και τι περιουσία διαθέτεις, που βρίσκεσαι, με ποιον συναλλάσσεσαι, που και πως δημιούργησε τα χρήματα αυτός που συναλλάσσεσαι όπως και πως τα διαθέτετε, κι εσύ αλλά και αυτός… Γνωρίζει τις ανάγκες σου –τις οποίες ο ίδιος σου δημιουργεί- και σε κατευθύνει να ζεις για να καταναλώνεις… Κι ο στόχος; Κάθε σου συναλλαγή, δημιουργεί αυτόματα χρήμα… Χρήμα το οποίο δεν υπήρχε πριν, και το οποίο όμως στα χέρια σου πια, έχει αξία για αυτά που παράγει αυτός και επιθυμείς να αγοράσεις εσύ…

7. Η εικονικότητα σαν ευκαιρία
Σου μοιάζει επιστημονική φαντασία αλλά δεν είναι… Ίσως ένας νέος σήμερα, είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιον ο οποίος έχει εργαστεί για χρόνια με σκοπό και μόνο να αγοράσει ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, ένα εξοχικό και να αποταμιεύσει στην άκρη μερικά χρήματα για να πηγαίνει διακοπές μια φορά το χρόνο και να έχει κάτι από αυτά για τις δύσκολες μέρες όταν γεράσει…, αλλά βλέποντας τους γονείς του να το βιώνουν το καταγράφει σαν κάποια πραγματικότητα… Μια πραγματικότητα στη ζωής του… Καλώς ή κακώς, ήταν ελεύθεροι να το κάνουν τότε, ήταν η θέλησή τους… Το να τα χάσει ή να μην τα ορίζει πλέον όλα αυτά, μπορεί ο νέος σήμερα να το θεωρεί «ελευθερία» -μιας και έτσι του την εμφυτεύουν στη μνήμη οι «προοδευτικοί»-… αλλά συγχρόνως το αντιλαμβάνεται σαν κάποια απώλεια… Το να γεννηθεί όμως χρεωμένος και να πρέπει να εργαστεί για ολόκληρη τη ζωή του για να ξεπληρώσει ένα χρέος για το οποίο αγνοεί τον τρόπο που προέκυψε, πώς θα το εκλάμβανε;

Όσοι σήμερα δηλαδή θεωρούν ελευθερία να απαλλαγούν από τις συνήθειες των γονέων τους, πως θα τους φαινόταν να εργάζονται για όλη τους τη ζωή, χωρίς δικαίωμα απόκτησης περιουσίας ή άλλης δημιουργίας, αλλά να εργάζονται απλά για να ξεπληρώσουν ένα γιγαντιαίο αγνώστου προελεύσεως ποσό, το οποίο προέκυψε στη ζωή τους από τη στιγμή που γεννήθηκαν μέχρι το θάνατό τους; Αυτό το οποίο σήμερα εγώ χαρακτηρίζω ως δουλεία, σας πληροφορώ ότι σε κάποια μυαλά έχει ήδη «περάσει» σαν «εθελοντική εργασία»… Το οποίο σημαίνει ότι όλο αυτό το σενάριο το οποίο ένας υγιής –σημερινός- νους αντιλαμβάνεται σαν υποδούλωση της ανθρωπότητας, υπάρχει ήδη μια μερίδα ανθρώπων που ήδη το έχει ενστερνιστεί σαν «ευκαιρία» ζωής… Άρα; Τι συμβαίνει τώρα εδώ; Άρα, δεν υπάρχει πρόβλημα σε όλους τους ανθρώπους, αλλά μονάχα σε μένα… Το πρόβλημα το έχω μονάχα εγώ, διότι μόνο εγώ αντιλαμβάνομαι την κατάσταση σαν τέτοια που περιγράφω…

8. Αντίληψη που παρμένει υποκειμενική
Για όσους δηλαδή σκέφτονται μια γενικευμένη επανάσταση με τις γνωστές εικόνες, θα πρέπει να πω πως είναι αδύνατον να γίνει κάτι τέτοιο και να ανατραπεί μαζικά η όλη αυτή κατάσταση διότι δεν εκλαμβάνεται σαν τέτοια από όλους… Κι αυτός είναι ο λόγος που τίποτε δεν συμβαίνει γύρω μας… Μπορεί να αλλάξει ίσως επί μέρους ή να τροποποιηθεί αλλά όχι πλέον να ανατραπεί… Διότι οι επαναστάσεις, δεν δημιουργούνται από φοβισμένη μάζα ανθρώπων… Η όποια επανάσταση υποκινείται από «ομάδες ανθρώπων» που έχουν συμφέρον να την κάνουν… Οι επαναστάσεις είναι ομαδική εργασία με ηγετικό πυρήνα, συγκεκριμένο σχέδιο υλοποίησης και με εργαλείο την ανθρώπινη μάζα… Η ανθρωπότητα οδεύει ήδη προς την υποδούλωσή της αλλά αυτό το αντιλαμβάνομαι μονάχα εγώ… Αν όμως είναι έτσι τα πράγματα, ποια είναι η δική μου μοίρα και ποια είναι η απόφαση που μπορώ –αν μπορώ- να πάρω για να την αποτρέψω…  Θα επαναστατήσω μόνος μου; Ποιος έχει όρεξη τώρα να περάσει τη ζωή του σε στρατόπεδο συγκέντρωσης αντιδρώντας σε κάτι που είναι αόρατο, ανύπαρκτο κι αόριστο… Θα σε περάσουν τουλάχιστον για τρελό και μιας εσύ στη λέξη αυτή θα αγριεύεις ακόμη περισσότερο θα θεωρηθείς απλά τρομοκράτης…

Τουλάχιστον κάποτε στη Μακρόνησο, υπήρχε μια ιδέα από πίσω για ένα καλύτερο αύριο… Ο εχθρός τότε και για τα δύο στρατόπεδα ήταν πραγματικός κι όχι όπως τώρα ανύπαρκτος και φανταστικός… Κι όμως, -για τους περισσότερους ανθρώπους που υπηρετούν το σύστημα- όλα αυτά είναι αποδεκτά και υπαρκτά και όχι ένα ψέμα οργανωμένο από την πολιτεία  για το καλό μας … Να μου το θυμηθείτε… Οι περισσότεροι από όσους μιλούσαν για τον Αντίχριστο στην Ελλάδα, μόλις φτάσουν μπροστά στο δίλημμα της κάρτας FRID και της πραγματικής επιβίωσης, εσείς τι λέτε ότι θα κάνουν; Το 70% των ανθρώπων, έχουν την τάση να αλλάζουν ιδεολογικό στρατόπεδο όταν περάσουν στο φάσμα της διασάλευσης της πραγματικής τους επιβίωσης, αναγνωρίζοντας σαν αληθινό, μονάχα τον πόνο από το σώμα τους και όχι μια «αφηρημένη ιδέα»… Δεν έχει γίνει μονάχα μια φορά στο παρελθόν… Απλώς τώρα είναι μεγάλη η κλίμακα και μας περιλαμβάνει σχεδόν όλους μέσα…

9. Η αποδοχή του φόβου
Έχουμε λοιπόν ένα άτομο –εμένα- που αισθάνεται γύρω του μια περίεργη κατάσταση να είναι σε εξέλιξη και η οποία του δημιουργεί συναισθήματα… Τι είδους συναισθήματα μου δημιουργεί όμως; Φόβο… Αυτό νοιώθω… Αυτή είναι η πρώτη αποδοχή που πρέπει να κάνω… Αισθάνομαι φόβο για την επιβίωσή, τη βούληση και την ελευθερία μου… Κάθε φυσιολογικός άνθρωπος αυτό νοιώθει… Από τη στιγμή που αναγνωρίσω όμως και αποδεχθώ το φόβο μου, θα πρέπει να τον αναλύσω για να κινηθώ προς το μέρος του… Τι είναι αυτό που με κάνει και φοβάμαι; Τον φόβο μου αυτό, τον γνωρίζουν όσοι δημιούργησαν ετούτη την κατάσταση, πριν τον γνωρίσω εγώ… Αυτός ο φόβος είναι που τους δίνει τη σιγουριά της επιτυχίας τους και για την διατήρηση αυτού του συγκεκριμένου φόβου εργάζονται συνεχώς… Όταν κάθομαι και αφουγκράζομαι το μέσα μου, αυτό που με κάνει να ακυρώνω τη δράση, είναι ο φόβος του «θανάτου». Διαισθάνομαι δηλαδή, ότι κάτι πολύ πιο μεγάλο από αυτό που μπορώ να αντιληφθώ συμβαίνει γύρω μου, το οποίο κλείνει συνεχώς το ζωτικό μου χώρο μέχρι να με κάνει να υποταχθώ σε αυτό πλήρως…

Δηλαδή τι κάνει; Μειώνει συνεχώς αυτά που μπορώ να κάνω -προσποιούμενος την ελευθερία μου- και τα προσαρμόζει στα δικά του μέτρα, τα οποία τα βαφτίζει με διάφορα ονόματα για να μπορώ να τα αποδεχθώ εύκολα…  Όμως ενώ όλοι οι άνθρωποι φοβούνται, αυτός ο φόβος δεν είναι σε όλους ίδιος. Στους ανθρώπους υπάρχουν δύο κύριες ομάδες οι οποίες στο μόνο που διαφέρουν είναι το «στοιχείο» του φόβου τους… Ενώ δηλαδή υπάρχει μία κύρια ομάδα η οποία φοβούμενη ότι θα χάσει τα βασικά αγαθά της επιβίωσής της, είναι έτοιμη να θυσιάσει τα πάντα, υπάρχει και μια άλλη μικρότερη, η οποία είναι έτοιμη να θυσιάσει τα πάντα φοβούμενη ότι θα χάσει την ελευθερία της… Ενώ δηλαδή όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι φοβούνται μην χάσουν αυτό που θεωρούν ιερό, για κάποιους αυτό το ιερό είναι ένα πιάτο φαγητό και μια καλύβα, ενώ για κάποιους άλλους η βούληση και η ελευθερία τους… Κι αυτό είναι κάτι που θυμάμαι πάντα, αποδέχομαι και αναγνωρίζω σε όλους τους ανθρώπους…

10. Προετοιμάζοντας τον εαυτό μου
Ανήκω στη δεύτερη μικρή ομάδα… Αναγνωρίζω ότι είμαι μια μειοψηφία σε τούτο τον πλανήτη… Πάντα ήμουν… Ανήκω σε αυτούς που μπορούν να θυσιάσουν ότι πολυτιμότερο έχουν στη ζωή, αρκεί να διατηρήσουν την ελευθερία τους και όχι ένα ξεροκόμματο ή ένα τρύπιο κεραμίδι… Στη θεωρία… διότι μέχρι σήμερα δεν βρέθηκα ποτέ σε πραγματική κατάσταση πλήρους στέρησης της ελευθερίας μου, ώστε να γνωρίζω πως θα αντιδράσω… Εφόσον όμως –στη θεωρία- ετοιμάζομαι να θυσιάσω σημαντικά πράγματα απ τη ζωή μου, ώστε να υπερασπιστώ και να κρατήσω την ελευθερία στον τρόπο ζωής μου, θα πρέπει να δοκιμάσω να αφαιρέσω από τη ζωή μου -θεωρητικά πάντα- αυτά που έχουν αξία για να προετοιμάσω τον Εαυτό μου όταν παρουσιαστούν οι πραγματικές συνθήκες…

Σε ένα οικονομικό πόλεμο όπως αυτός που διεξάγεται αυτή τη στιγμή, το κύριο αξιόλογο στο οποίο έχουν εστιαστεί όλοι είναι το χρήμα με την ευρύτερη έννοια… Άρα σε αυτό θα πρέπει να εστιαστώ κι εγώ… Σε ένα υλικό κόσμο που έχει αναγάγει το χρήμα σε κυρίαρχη αξία, σε αυτό θα εστιαστεί για να με εκφοβίσει και να με υποδουλώσει σωματικά και πνευματικά… Άρα εκεί θα πρέπει να εστιαστώ κι εγώ και να δοκιμάσω να το αφαιρέσω απ τη ζωή μου ώστε να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου… Για να νικήσω το φόβο μου και να τον αποδεχθώ, θα πρέπει να κινηθώ προς αυτόν, και να «φανταστώ» μια ζωή χωρίς χρήμα… Σε αυτό τον κόσμο που ζούμε, χωρίς χρήμα εντελώς… Αν δεν πάς κόντρα στο σύστημα, δεν θα σε πειράξει ούτε αυτό, απλά θα σε αφήσει απένταρο… Θα έχω την ελευθερία μου αλλά χωρίς μία στην τσέπη… Τι θα κάνω; Πως θα ζήσω;

11. Εστίαση στο στόχο
Για να ζήσω και να διατηρήσω την ελευθερία μου μέσα σε ένα κόσμο στον οποίο δεν υπάρχει πραγματικό χρήμα, αλλά οι άνθρωποι συναλλάζονται μεταξύ τους μονάχα ηλεκτρονικά, εγώ θα πρέπει να διαθέτω κάτι που να έχει σε αυτούς αξία, ώστε να το ανταλλάσσω με αυτά που μπορούν αυτοί να αγοράσουν και να μου δώσουν κρυφά, -και τα οποία να έχουν αξία για μένα-, ή να καταφέρω να διαθέτω όλα όσα μπορούν να με διατηρήσουν στη ζωή χωρίς να διαθέτω πράγματα οποιασδήποτε αξίας… Άρα σε ένα κόσμο τέτοιο, εγώ θα πρέπει να διαθέτω το δικό μου «παράνομο» «χρήμα» ή να μην διαθέτω καθόλου χρήμα και να ζω πλήρως αποκομμένος από τον υπόλοιπο κόσμο… Θα πρέπει δηλαδή να αρχίσω να «προγραμματίζω» το νου μου, ώστε να «επιστρέψω» στη φύση μακριά από τον «πολιτισμό» και την πολιτεία, ή να ζήσω «κρυμμένος» μέσα του…

Η επανάσταση είναι εσωτερική υπόθεση του κάθε ένα μας… Όσοι σχεδίασαν τον κόσμο που μας πλησιάζει, το έκαναν με υπομονή και σχέδιο βήμα-βήμα… Καλό ή κακό, λαμπρό ή βδελυρό, είχαν όραμα το οποίο τώρα πλησιάζει στην τελική του φάση… Γνώριζαν ότι χρειάζονταν χρόνο μπροστά τους και τον πήραν… Δούλεψαν για τα δικά τους σχέδια, τροποποιώντας και φέρνοντας στα δικά τους μέτρα οτιδήποτε βρέθηκε μπροστά τους… Ήταν προσηλωμένοι στο στόχο τους και εύπλαστοι σε όλα όσα βρέθηκαν εμπόδια μπροστά τους… Δεν έκαναν επανάσταση λέγοντας «τώρα θα σας υποδουλώσουμε», αλλά υπολόγισαν με ακρίβεια την ψυχολογία της μάζας και την έκαναν εργαλείο τους… Επανάσταση είναι η πυρκαγιά που στάζει στη μάζα της ανθρωπότητας η μικρή φλόγα της συνείδησης… Κι αυτή η επανάσταση ξεκινά μέσα μας αθόρυβα… Εστιασμένα σε αυτό που θέλουμε να πετύχουμε, αποδεχόμενοι τους κόπους και τις δυσκολίες του δρόμου που θα συναντήσουμε και βλέμμα μονάχα στραμμένο στη νίκη…

Και σε ένα οικονομικό πόλεμο, ο πρώτος στόχος πάντα είναι η οικονομική ανεξαρτησία… Τα υπόλοιπα γράφουν ιστορία…

Αλκιρέας

Εις το ΕπανΟιδείν…

 http://eistoepanoidein.blogspot.gr/2013/09/blog-post_4.html